Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Znieczulenie w chirurgii bariatrycznej. Rola anestezjologa w zespole lekarzy prowadzących leczenie bariatryczne

21.11.2011
lek. Andrzej Daszkiewicz, Szpital Chirurgii Małoinwazyjnej i Rekonstrukcyjnej w Bielsku-Białej

Skróty: APK – Anestezjologiczna Poradnia Konsultacyjna; BMI – wskaźnik masy ciała; FRC – czynnościowa pojemność zalegająca; IBW – masa ciała należna; PEEP – wentylacja z dodatnim ciśnieniem końcowo-wydechowym; TBW – całkowita masa ciała; WHR – wskaźnik talia–biodro

Otyłość przybrała rozmiary światowej epidemii. Problem ten nie ominął również Polski. W 2005 roku badanie WOBASZ wykazało, że nadwaga lub otyłość (definiowana jako BMI >=25 kg m-2) dotyczyła 61,6% mężczyzn i 50,3% kobiet w wieku 20–70 lat, a otyłość olbrzymia (BMI >=40 kg m-2) – 0,6% mężczyzn i 2,2% kobiet w tej samej grupie wiekowej.1

Najczęściej wykorzystywanym parametrem do oceny stopnia otyłości jest wskaźnik masy ciała (body mass index – BMI). Jego wadą jest to, że nie odzwierciedla rozmieszczenia tkanki tłuszczowej. Rozmieszczenie tkanki tłuszczowej może uchodzić za istotniejszy klinicznie parametr niż BMI czy bezwzględna masa ciała. W zależności od rozmieszczenia tkanki tłuszczowej wyróżnia się otyłość androidalną (trzewną) i otyłość gynoidalną (udowo-pośladkową). Parametrami różnicującymi te dwie postaci otyłości są: wskaźnik talia–biodra (waist-hip ratio – WHR) i obwód talii. Dla rozpoznania otyłości trzewnej w populacji europejskiej WHR wynosi ponad 0,8 u kobiet i ponad 1,0 u mężczyzn, obwód talii zaś jest równy bądź większy niż 80 cm dla kobiet i większy bądź równy 94 cm dla mężczyzn.