medycyna praktyczna dla lekarzy
Chorzy poddani operacjom w obrębie jamy brzusznej są narażeni na wystąpienie istotnych powikłań związanych z wytworzeniem się pooperacyjnych zrostów w jamie otrzewnej.
Pod pojęciami takimi jak torbiel pilonidalna, zatoka włosowa, torbiel krzyżowa, cysta pilonidalna czy krzyżowo-guziczna torbiel włosowa kryje się nieduża przetoka formująca się w miejscu, gdzie plecy kończą swą szlachetną nazwę.
Artykuł nie tylko dotyczy ogólnie znanych i akceptowanych, wręcz podstawowych aspektów operacji w obrębie jelita grubego, ale – opierając się na doświadczeniach jednego z czołowych ośrodków w Niemczech – obfituje w wiele praktycznych wskazówek przydatnych zarówno dla doświadczonych operatorów jak i kształcących się przyszłych adeptów chirurgii.
W artykule przedstawiono zalecenia oraz wybrane praktyczne informacje dotyczące: rozpoznawania ostrego zapalenia trzustki, ustalenia przyczyny, wstępnej oceny i stratyfikacji ryzyka, postępowania wstępnego oraz dalszego leczenia zachowawczego i inwazyjnego.
U chorych na OOZN lub ZUM z sepsą antybiotykoterapia trwająca ≤7 dni, w porównaniu z dłuższym leczeniem, nie wiąże się z większym ryzykiem niewystąpienia poprawy klinicznej.
Wytyczne opracowane przez European Society for Vascular Surgery dotyczą postępowania diagnostycznego i terapeutycznego w przypadku chorych z wrzecionowatymi tętniakami aorty brzusznej (abdominal aortic aneurysm – AAA).
Podanie antybiotyku przed usunięciem cewnika z pęcherza moczowego należy rozważyć w każdym przypadku indywidualnie i uwzględnić ryzyko rozwoju ZUM u danego pacjenta.
Podstawowym celem leczenia pacjentów z dużego stopnia nietrzymaniem stolca powinna być poprawa jakości życia, codziennej egzystencji, z możliwością prowadzenia aktywności i korzystania z życia towarzyskiego w stopniu zaspokajającym ich potrzeby psychosocjalne.
Doświadczenia ostatnich lat pokazują, że amputacja brzuszno-kroczowa zachowała stałe miejsce w chirurgii odbytnicy.
W przeważającej większości przypadków (nawet do 90%) choroba dotyczy obwodowej części okrężnicy, w tym głównie esicy, jedynie w około 15% zmiany są zlokalizowane w prawej połowie okrężnicy.
