medycyna praktyczna dla lekarzy
Które przepukliny rozworu przełykowego bywają największe? Jakie badania diagnostyczne są najistotniejsze i dlaczego?
Jakie jest tło takich obrażeń? Czy dominują urazy bezpośrednie czy pośrednie?
Jaka jest praktyka w tym względzie w zależności od okoliczności? Jakie są tego uwarunkowania?
Jakie są cele każdej z tych dwóch metod? Jaki jest odstęp czasu między etapami klasycznej resekcji wątroby, a jaki między etapami techniki ALPSS?
Jaka jest sekwencja postępowania w przypadku takich chorych? Jaka jest rola terapii przeciwzapalnej i modyfikacji diety?
Jeśli u starszej osoby przypadkowo rozpoznano dużą przepuklinę wślizgową, to w jakiej sytuacji bezpiecznie będzie nie podejmować żadnych działań? Jak u takich chorych zoptymalizować proces decyzyjny? Jakie jest ryzyko uwięźnięcia przepukliny?
Czy aby wykonywać cholecystektomię bezpiecznie i zgodnie z aktualną wiedzą medyczną niezbędny jest dostęp do śródoperacyjnej cholangiografii? Jak trzeba wyposażyć blok operacyjny, aby było to możliwe?
Jakie działania wspomagające leczenie podejmuje się w takich sytuacjach? Czy można się spotkać ze szczególnymi urazami naczyń w okolicy pachwiny, a jeśli tak to jak wówczas postępować?
Jeśli nie, to w jakich jeszcze przypadkach? Komu warto czy powinno się proponować tę procedurę? Jakie są plusy wykonania tego rodzaju zabiegu u chorych w ciężkim stanie czy u pacjentów przyjmujących leki przeciwkrzepliwe? Odpowiedzi udziela lek. Artur Raiter.
Jakie panuje podejście do podszywania okolicy zespolenia do przepony? Odpowiedzi udziela prof. dr hab. n. med. Jarosław Kużdżał.
