Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

62-letnia kobieta z guzkami nadnerczy i naczyniakiem w wątrobie

Ultrasonografia brzucha. 62-letnia kobieta z guzkami nadnerczy i naczyniakiem w wątrobie

17.06.2020
dr hab. n. med. Andrzej Smereczyński, Międzynarodowe Centrum Nowotworów Dziedzicznych, Zakład Genetyki i Patomorfologii, Pomorski Uniwersytet Medyczny w Szczecinie

Jak cytować: Smereczyński A.: Praktyka kliniczna – ultrasonografia brzucha. 62-letnia kobieta z guzkami nadnerczy i naczyniakiem w wątrobie. Med. Prakt., 2020; 1: 87–90

Skróty: SW – sieć większa, TK – tomografia komputerowa

Na badanie USG jamy brzusznej zgłosiła się otyła 62-letnia kobieta chorująca na cukrzycę typu 2, u której 6 miesięcy wcześniej w tomografii komputerowej (TK) rozpoznano naczyniaka o wielkości 11 mm w II segmencie stłuszczonej wątroby (densyjność 20–25 j.H.) oraz 3 guzki o wielkości 5 mm w nadnerczach. Badanie sonograficzne miało określić wielkość wcześniej wykrytych zmian, zwłaszcza guzków w nadnerczach. Pacjentce wyjaśniłem, że mimo posiadanego doświadczenia i dobrej klasy aparatu USG nie jestem w stanie monitorować tak małych zmian, ponieważ sonografia umożliwia wykrycie guzków od 10 mm w nadnerczu prawym i zwykle od 20 mm w nadnerczu lewym.1 W przeprowadzonym przeze mnie badaniu rzeczywiście nie udało mi się uwidocznić zmian w nadnerczach. Kłopot miałem także ze znalezieniem naczyniaka w II segmencie wątroby, który manifestował się jako słabo ograniczone ognisko hipoechogeniczne o wielkości 13 mm. Ponadto wątroba i trzustka wykazywały prawie III stopień stłuszczenia. Nie stwierdziłem nieprawidłowości w pozostałych narządach jamy brzusznej, poza zastanawiającym obrazem podżebrza prawego.


Ryc. 1

Pytanie

Czy na dwóch przekrojach ujęto (ryc. 1)
A. zmianę patologiczną
B. wariant topografii narządowej

Na rycinie 1B w oknie koloru ujęto nieunaczynioną strukturę położoną między przednią ścianą jamy brzusznej a powierzchnią przeponową wątroby, którą jest tak umiejscowiona, pogrubiała wskutek otłuszczenia sieć większa (SW). W każdym atlasie anatomii jamy brzusznej struktura ta w formie cienkiego fartucha przykrywa jelita od krzywizny większej żołądka do miednicy. Tylko czy faktycznie zawsze tak jest? Z badań przeprowadzonych przez Jina i wsp.2 oraz Couliera3 na podstawie TK wynika bardziej zróżnicowany obraz SW. Pierwszy wymieniony zespół badaczy ustalił, że w 19% przypadków prawa część SW znajdowała się pod przeponą i tylko w 60% obie części SW symetrycznie sięgały do dolnych kwadrantów jamy brzusznej.
Natomiast Coulier stwierdził podprzeponowe położenie SW aż u 32% mężczyzn i tylko u 1 kobiety (2%).3 W moich zbiorach także zdecydowanie przeważają mężczyźni (14 do 2). Ryciny 2 i 3 pokazują podprzeponowe położenie SW u dwóch mężczyzn. Według moich obserwacji taki wariant topografii prawie zawsze spotyka się u osób otyłych i starszych. Coulier ponadto wykazał, że u kobiet znamiennie częściej dłuższa jest lewa część SW, także w porównaniu z mężczyznami.3


Ryc. 2


Ryc. 3

O odmiennej lokalizacji SW piszą Bochenek i Reicher: „Szczególnie często zbiega się ona w okolicy śledziony, czasami nie zstępuje poniżej okrężnicy poprzecznej, gdy ta uwypukla się ku dołowi”.4 Badania angio-TK doskonale pokazują dzięki zakontrastowaniu naczyń (zwłaszcza żył występujących w liczbie 5–13) dokładne położenie SW, jednak nie określają, czy przemieszczenie SW ma charakter trwały, czy przejściowy. W moich badaniach wykonanych w pozycji leżącej i stojącej tylko w jednym przypadku zaobserwowałem częściowe wycofanie SW z okolicy podprzeponowej. Wang i wsp. opisali przypadek zwiększonej ruchomości SW, który się zakończył zawałem tej struktury.5 O takiej predyspozycji wspomina również Coulier,3 według którego ponadto podprzeponowe przemieszczenie SW może w takich przypadkach zaburzać obrazowanie sonograficzne wątroby. Podobnego zachowania SW można się spodziewać u chorych z wodobrzuszem, zwłaszcza na podłożu marskości wątroby. W takich przypadkach położona nad wątrobą SW nierzadko balotuje pod wpływem czynności serca. Dwa takie przykłady pokazują ryciny 4 i 5.

strona 1 z 2

Napisz do nas

Zadaj pytanie ekspertowi, przyślij ciekawy przypadek, zgłoś absurd, zaproponuj temat dziennikarzom.
Pomóż redagować portal.
Pomóż usprawnić system ochrony zdrowia.