Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Lekarz wobec chorego z fibromialgią

14.07.2011
The psychiatrist confronted with a fibromyalgia patient
Siegfried Kasper
Human Psychopharmacology: Clinical and Experimental, 2009; 24: S25–S30


Tłumaczył lek. Rafał Jaeschke

Konsultowała dr med. Jolanta Rajewska, Klinika Psychiatrii Dorosłych II Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu

Skróty: ATHR – docelowa częstotliwość rytmu serca podczas wykonywania ćwiczeń aerobowych o małej intensywności, FDA – Food and Drug Administration, FIQ – Fibromyalgia Impact Questionnaire, SNRI – inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, SSRI – selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny

"The psychiatrist confronted with a fibromyalgia patient", Siegfried Kasper. Copyright © 2009 John Wiley & Sons, Inc. Reproduced with permission of John Wiley & Sons, Inc.

Wprowadzenie

Zespół fibromialgii występuje we wszystkich grupach etnicznych i nie ogranicza się jedynie do zamożnych lub uprzemysłowionych społeczeństw. Według dostępnych obecnie danych szacunkowych doświadcza go 2–4% osób z populacji ogólnej.1-4 Wśród nich zdecydowanie przeważają kobiety, u których problem ten występuje siedmiokrotnie częściej niż u mężczyzn,3,4 jednak liczba ta może być zawyżona wskutek błędu systematycznego z diagnozowania (diagnostic bias – systematyczna różnica pomiędzy grupami w sposobie oceny punktów końcowych badania – przyp. tłum.; p. dalej). Wynika z tego, że w samych tylko USA ponad 10 milionów kobiet prawdopodobnie cierpi z powodu fibromialgii. Jeśli osoby te są w ogóle leczone (gdyż u wielu z nich nigdy nie rozpoznaje się tego zespołu ani nie poddaje się ich terapii), zazwyczaj zajmuje się nimi reumatolog lub specjalista leczenia bólu. Ze względu na to, że u tych chorych często współwystępuje depresja (20–80%) lub lęk (13–64%) nie jest wykluczone, że niektórzy z tych pacjentów trafią do psychiatry, skierowani przez reumatologa lub przychodząc do niego bezpośrednio.5 Wprawdzie omawiany zespół nie jest zaburzeniem psychicznym, jednak obecnie uważa się, że najbardziej prawdopodobnym podstawowym mechanizmem jego rozwoju jest dysfunkcjonalna ośrodkowa percepcja bólu. Ponadto coraz częściej postrzega się przewlekły ból jako – co najmniej – objaw często towarzyszący depresji lub wręcz jako integralna część symptomatologii depresyjnej.6 Wreszcie najskuteczniejszymi i najlepiej zbadanymi lekami stosowanymi w terapii pacjentów z fibromialgią są dobrze znane psychiatrom leki psychotropowe.