U chorych z BD epizody depresyjne występują nawet do 3, 4 razy częściej niż epizody manii (dotyczy to oczywiście jedynie części pacjentów, zdarzają się też chorzy, u których liczba epizodów depresji jest mniej więcej równa liczbie epizodom manii, a także osoby, u których epizody maniakalne występują istotnie częściej niż depresyjne).
Skuteczność leków przeciwdepresyjnych w przypadku depresji dwubiegunowej jest generalnie mniejsza. W badaniu krótkoterminowym, które przeprowadzili Ghaemi i wsp., stwierdzono, że poprawa wystąpiła u ok. 70% pacjentów z depresją jednobiegunową i u 50% pacjentów z depresją dwubiegunową.
Równoczesne stosowanie litu i allopurinolu w leczeniu pacjentów z epizodem maniakalnym w przebiegu BD jest skuteczną i dobrze tolerowaną formą leczenia.
Karbamazepina i kwas walproinowy zwiększają ryzyko wystąpienia EM, SJS i TEN. Stosowanie karbamazepiny łącznie z paracetamolem drastycznie zwiększa to ryzyko, dlatego należy unikać tej kombinacji leków.
U chorych z BD typu I lub II, spełniających kryteria rozpoznania dużej depresji, podawanie paroksetyny lub bupropionu jako leku dodatkowego do leków normotymicznych nie zwiększa skuteczności leczenia, w tym dłuższymi okresami wyrównanego nastroju.
Zadaj pytanie ekspertowi, przyślij ciekawy przypadek,
zgłoś absurd, zaproponuj temat dziennikarzom.
Pomóż redagować portal.
Pomóż usprawnić system ochrony zdrowia.