W czasopiśmie „Journal of Infectious Diseases” opublikowano wyniki amerykańskiego badania o typie badania kliniczno-kontrolnego oceniającego skuteczność rzeczywistą szczepienia przeciwko grypie u osób >50. rż. inaktywowaną szczepioną trójwalentną (IIV-3). Analizą objęto lata 2006–2012, z wyjątkiem sezonu epidemicznego 2009/2010 (ze względu na brak dostępu do szczepionek przed szczytem aktywności wirusa grypy pandemicznej) Wśród pacjentów kilku placówek szpitalnych i pozaszpitalnych stanu Tennessee zgłaszających się z powodu ostrej choroby infekcyjnej układu oddechowego wybrano 1189 osób, u których przeprowadzono diagnostykę laboratoryjną w kierunku grypy (metodą polimerazowej reakcji łańcuchowej z odwrotną transkryptazą [RT-PCR]). Kompletne dane demograficzne i historia szczepień przeciwko grypie dostępne były dla 1064 uczestników.
Grypę rozpoznano u 114 (9,5%) pacjentów, z których szczepieniu poddały się 63 (55%) osoby. U 950 chorych wynik badania RT-PCR był ujemny – w tej grupie szczepienie otrzymało 726 (76%) osób. W zależności od sezonu epidemicznego, skuteczność rzeczywista (efektywność) IIV-3 w zapobieganiu grypie wymagającej porady lekarskiej mieściła się w zakresie od 36,7 do 85,5%. Biorąc pod uwagę wszystkie analizowane sezony, skuteczność rzeczywistą IIV-3 oszacowano na 61,9% (95% CI: 34,2–72,3) w grupie wiekowej >50. rż. i 55,2% (95% CI: 0,2–77,3) w grupie wiekowej >65. rż. Natomiast skuteczność w zapobieganiu zachorowaniom leczonym w warunkach szpitalnych wyniosła 58,4% (95% CI: 37,0–75,6).
Autorzy badania wyciągnęli wniosek, że u osób >50. rż. szczepienie przeciwko grypie preparatem inaktywowanym jest umiarkowanie skuteczne w zapobieganiu zachorowaniom wymagającym porady lekarskiej.
Należy jednak zaznaczyć, że szczepienie pozostaje najlepszą z obecnie dostępnych metod profilaktyki zachorowań na grypę.
