Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Ospa wietrzna i zapalenie płuc

09.04.2018
Severe varicella-zoster virus pneumonia: a multicenter cohort study
Mirouse A. i wsp.
Critical Care, 2017; 21: 137

W wieloośrodkowym badaniu obserwacyjnym z retrospektywnym zbieraniem danych przeanalizowano przebieg, powikłania i metody leczenia pozaszpitalnego zapalenia płuc (PZP) wywołanego przez wirusa ospy wietrznej i półpaśca (VZV). Badaniem objęto populację 102 chorych w wieku ≥18 lat hospitalizowanych w latach 1996–2015 na 29 oddziałach intensywnej terapii (OIT) francuskich szpitali z powodu PZP-VZV.

Do badania włączono młodych ludzi (mediana wieku: 39 lat), a u ponad połowy (52%) z nich stwierdzono zaburzenia odporności – głównie upośledzenie odporności komórkowej z powodu chorób limfoproliferacyjnych, leczenia immunosupresyjnego po przeszczepieniu narządów i/lub przyjmowania glikokortykosteroidów (GKS). Ciężarne stanowiły 6% pacjentów. Mediana czasu od momentu wystąpienia objawów ze strony układu oddechowego do przyjęcia na OIT wyniosła 2 dni.

W momencie przyjęcia na oddział u pacjentów obserwowano ciężką hipoksemię oraz objawy ze strony układu oddechowego, takie jak kaszel (44%), ból w klatce piersiowej (10%) i krwioplucie (9%). U 68% pacjentów stwierdzono ostrą niewydolność oddechową (ciężka duszność spoczynkowa; częstotliwość oddechów >30/min lub kliniczne objawy niewydolności oddechowej; wysycenie hemoglobiny tlenem <92% lub ciśnienie parcjalne tlenu we krwi tętniczej <60 mm Hg). Oprócz osutki i objawów ze strony układu oddechowego, u 13 (13%) pacjentów stwierdzono zapalenie mózgu. Na podstawie badań laboratoryjnych u 81 (79%) chorych wykazano małopłytkowość, a u 33% cechy zapalenia wątroby. W trakcie hospitalizacji 29 (28%) chorych wymagało nieinwazyjnego wspomagania wentylacji, jednak u 19 (66%) z nich ostatecznie konieczna była intubacja. Ogółem inwazyjnego wspomagania wentylacji wymagało 51 (52%) chorych, z których 42 (80,8%) spełniało kryteria rozpoznania zespołu ostrej niewydolności oddechowej (ARDS). U 40 (39%) chorych doszło do wtórnych zakażeń bakteryjnych – najczęściej płuc (24 osoby), krwi (8 osób) oraz skóry (4 osoby).

Wszystkich hospitalizowanych leczono acyklowirem, a jednemu choremu podano dodatkowo swoistą immunoglobulinę przeciwko VZV. Zaobserwowano również, że pacjenci (10), którzy oprócz acyklowiru otrzymywali GKS w dużych dawkach, w porównaniu z pacjentami, którzy nie otrzymywali GKS, przez dłuższy czas wymagali mechanicznego wspomagania wentylacji i hospitalizacji. U chorych przyjmujących GKS w dużych dawkach częściej obserwowano również zakażenia wewnątrzszpitalne (80 vs 40%). Jednak śmiertelność na OIT w obu tych grupach chorych była podobna (20 vs 20%).

Ogólna śmiertelność na OIT i w trakcie hospitalizacji wyniosła odpowiednio 17 i 24% (w tym aż 43% wśród pacjentów wymagających inwazyjnego wspomagania wentylacji). Główną przyczyną zgonu była niewydolność wielonarządowa (42%), oporny na leczenie ARDS (21%) i wstrząs septyczny (17%). Jeden pacjent zmarł z powodu piorunującego zapalenia wątroby związanego z zakażeniem VZV, a kolejny z powodu obrzęku mózgu. U 3 osób nie udało się ustalić przyczyny zgonu. Mediana czasu hospitalizacji wyniosła 14 dni (9–33 dni), w tym na OIT 8 dni (4–16,75).

Autorzy badania zwrócili uwagę, że chociaż u ponad połowy chorych obserwowano niedobory odporności, to jednak 11% pacjentów z rozpoznanym PZP-VZV stanowiły osoby młode i wcześniej zdrowe. Przebieg kliniczny choroby charakteryzował się krótkim okresem ostrej i ciężkiej niewydolności oddechowej, z powodu której ponad połowa pacjentów zaraz po przyjęciu na OIT wymagała zastosowania mechanicznej wentylacji.

Zobacz także

Reklama

Napisz do nas

Zadaj pytanie ekspertowi, przyślij ciekawy przypadek, zgłoś absurd, zaproponuj temat dziennikarzom.
Pomóż redagować portal.
Pomóż usprawnić system ochrony zdrowia.

Konferencje i szkolenia

Warszawa – 12–13 października 2018 r.: Warszawska Jesień Pediatryczna 2018 – Krajowa Konferencja Szkoleniowa, szczegółowe informacje »

Przegląd badań