Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

50-letnia kobieta, która słyszy głosy. Psychoza w przebiegu niedoczynności tarczycy

A 50-year-old woman who hears voices
T. Maududi, S.K. Mall, G.D. Mall
Psychiatric Annals, 2009; 39: 936–940

Pełna treść artykułu jest dostępna w publikacji: Medycyna Praktyczna Psychiatria 2011/4

Komentarz

dr med. Jolanta Rajewska
Klinika Psychiatrii Dorosłych II Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu

Niedoczynność tarczycy ze względu na to, że może przebiegać bezobjawowo lub być maskowana zaburzeniami psychicznymi nadal bywa przyczyną błędów diagnostycznych. Najczęstszymi przyczynami wystąpienia tej choroby, oprócz uwarunkowań genetycznych, są stany zapalne tarczycy, zbyt radykalna resekcja wola, leki (sole litu, tyreostatyki, amiodaron), niedobór jodu, a także dysfunkcje przysadki mózgowej (niedoczynność, poporodowa martwica przysadki – zespół Sheehana). Niedoczynność tarczycy może powstać w każdym okresie życia, najczęściej rozwija się u osób w wieku 30–50 lat, częściej u kobiet niż u mężczyzn (stosunek 5:1). Dostępnych jest coraz więcej doniesień o występowaniu subklinicznych postaci niedoczynności tarczycy, nie tylko u osób w podeszłym wieku, lecz również u młodszych w okresie menopauzy i andropauzy. Stopień zmian klinicznych zależy przede wszystkim od wieku, w którym pojawił się niedobór hormonu i od czasu jego trwania. Niemal połowa chorych skarży się na złe samopoczucie, osłabienie, męczliwość, trudności w skupieniu uwagi, zaburzenia pamięci, poczucie niewydolności intelektualnej oraz różnorodne dolegliwości somatyczne. Dlatego niedoczynność tarczycy niejednokrotnie jest mylnie rozpoznawana jako depresja. Ponadto wśród chorych z zaburzeniami somatycznymi opornymi na leczenie występuje subkliniczna niedoczynność tarczycy, która również może być czynnikiem ryzyka szybkiej zmiany faz (rapid cycling) w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego.