Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Zespół jedzenia nocnego: krytyczny przegląd piśmiennictwa

Night eating syndrome: a critical review of the literature
Jillon S. Vander Wal
Clinical Psychology Review, 2012; 32: 49–59

Tłumaczyła lek. Anna Łabędź
Konsultowała dr n. hum. Monika Bąk-Sosnowska, psycholog kliniczny, psychoterapeuta, Zakład Psychologii Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach

Reprinted from Clinical Psychology Review, Vol. 32, Jillon S. Vander Wal, Night eating syndrome: a critical review of the literature, 49–59, Copyright (2012), with permission from Elsevier. The translation has not been reviewed by Elsevier prior to printing.

Skróty: APMR – uproszczony trening progresywnej relaksacji mięśni, BED – zespół napadowego objadania się, BMI – wskaźnik masy ciała, BN – żarłoczność psychiczna, CBT – terapia poznawczo-behawioralna, CGI-I – skala ogólnego wrażenia klinicznego – skala poprawy, CRF – czynnik uwalniający kortykotropinę, ICSD – International Classification of Sleep Disorders, NEDQ – Night Eating Diagnostic Questionnaire, NEDS – zespół nocnego jedzenia/picia, NEQ – Night Eating Questionnaire, NES – zespół jedzenia nocnego, NESQ – Night Eating Syndrome Questionnaire, NREM – sen bez szybkich ruchów gałek ocznych, PPV – dodatnia wartość predykcyjna, SRED – zaburzenia odżywiania się związane ze snem, SSRI – selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, WALI – Weight and Lifestyle Inventory

Otyłość dotyka niemal 34% dorosłych w USA oraz niesie ze sobą istotne medyczne i psychospołeczne konsekwencje.1-4 W leczenie tych osób włączono psychologów klinicznych, którzy mają doświadczenie w ocenie oraz modyfikacji zachowań zdrowotnych.5 Ważna jest znajomość stanów przyczyniających się do epidemii omawianego zjawiska. Jednym z zaburzeń zyskujących na znaczeniu w patogenezie otyłości jest zespół jedzenia nocnego (night eating syndrome – NES), względnie niedawno opisane zaburzenie, przebiegające z porannym jadłowstrętem oraz objadaniem się w godzinach wieczornych i/lub spożywaniem posiłków w nocy oraz z bezsennością.6 Pomimo istotnego zwiększenia liczby publikacji w ciągu ostatnich lat, NES często pozostaje nierozpoznany, a metody leczenia są dopiero rozwijane. Celem autorki niniejszego opracowania jest dostarczenie szczegółowych informacji na temat NES, tj. jego rozpoznania, obrazu klinicznego, oceny, zaburzeń współistniejących, następstw klinicznych oraz farmakologicznych i psychologicznych metod leczenia. Omówiła ona też zagadnienia stanowiące przedmiot dalszych badań i rozwoju.