medycyna praktyczna dla lekarzy
Pod pojęciami takimi jak torbiel pilonidalna, zatoka włosowa, torbiel krzyżowa, cysta pilonidalna czy krzyżowo-guziczna torbiel włosowa kryje się nieduża przetoka formująca się w miejscu, gdzie plecy kończą swą szlachetną nazwę.
Podstawowym celem leczenia pacjentów z dużego stopnia nietrzymaniem stolca powinna być poprawa jakości życia, codziennej egzystencji, z możliwością prowadzenia aktywności i korzystania z życia towarzyskiego w stopniu zaspokajającym ich potrzeby psychosocjalne.
Zaburzenia dna miednicy (wypadanie, wgłobienie. uchyłki) stanowią problem dla pacjenta cierpiącego z powodu dolegliwości bólowych, nietrzymania stolca czy trudności z defekacją. Sytuacja jest jeszcze gorsza, gdyż obecnie nie ma uniwersalnej metody mogącej przynieść im ulgę w dolegliwościach, które nierzadko oznaczają codzienne wykonywanie złożonych rytuałów związanych z czynnością – wydawałoby się – tak prostą jak wypróżnienie.
Świąd odbytu znacznie upośledza jakość życia pacjenta. Wyzwala mechanizmy obronne z trudnymi do odwrócenia reakcjami somatycznymi i psychicznymi. Może być objawem poważnych chorób ogólnoustrojowych, także nowotworów. Wczesne rozpoznanie i ukierunkowane leczenie pozwala na eliminację przyczyny, ustąpienie objawów czy wdrożenie leczenia onkologicznego w razie rozpoznania nowotworu.
Większość ropni odbytu bierze swój początek w infekcji w obrębie gruczołów krypt odbytu. Zatkanie ujścia jednego z takich gruczołów doprowadza do zastoju treści, co sprzyja nadkażeniom bakteryjnym.
Guzki krwawnicze, popularnie zwane hemoroidami ma każdy człowiek. W swoim fizjologicznym położeniu znajdują się powyżej linii zębatej, a ich wielkość i lokalizacja w stosunku do linii zębatej i kanału odbytu stanowi podstawę klasyfikacji opracowanej przez Golighera.
U chorych operowanych z powodu pierwotnej zatoki włosowej zamknięcie ubytku płatem romboidalnym Limberga w porównaniu z prostym zszyciem wiąże się z mniejszym ryzykiem rozejścia się rany oraz zakażenia miejsca operowanego.
U chorych, którzy uczestniczyli w badaniu, po wycięciu zatoki włosowej ranę pozostawiono: 1) otwartą lub zamkniętą, ze szwami umieszczonymi w linii środkowej ciała, 2) zamkniętą, ze szwami umieszczonymi w linii środkowej ciała lub poza tą linią.
Szerokie wycięcie torbieli włosowej i pokrycie ubytku płatem Limberga w porównaniu z wycięciem i prostym zamknięciem rany wiązało się z mniejszym ryzykiem nawrotu torbieli i wystąpienia powikłań pooperacyjnych, mniejszym nasileniem bólu w 1. dniu po operacji, krótszym czasem do uruchomienia chorych oraz krótszym pobytem w szpitalu - ale z dłuższym czasem trwania operacji.
