Ambulatoryjne prowadzenie chorych po laparoskopowej appendektomii
Celem badania było potwierdzenie bezpieczeństwa i skuteczności ambulatoryjnego prowadzenia dorosłych operowanych z powodu ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego bez powikłań.
Celem badania było potwierdzenie bezpieczeństwa i skuteczności ambulatoryjnego prowadzenia dorosłych operowanych z powodu ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego bez powikłań.
Oceniono 2 podejścia: 1) skojarzone – w postaci blokady przestrzeni mięśnia poprzecznego brzucha pod kontrolą ultrasonografii oraz leczenia przeciwbólowego i.v. kontrolowanego przez pacjenta – oraz 2) ograniczone wyłącznie do analgezji kontrolowanej przez pacjenta.
Badacze w długim okresie obserwacji porównali pod względem skuteczności leczenia: 1) wycięcie ujścia i fenolizację kanału przetoki oraz 2) radykalne wycięcie torbieli z pierwotnym zamknięciem rany.
W warunkach konfliktu zbrojnego obrażenia osób cywilnych obejmują często urazowe i przewlekłe rany w obrębie kończyn. PragmaVAC jest ręcznie sterowanym urządzeniem umożliwiającym prowadzenie terapii podciśnieniowej nawet w razie braku elektryczności.
Szczelina odbytu odpowiada za 15% dolegliwości okolicy odbytu. Może przejść w przewlekłą szczelinę odbytu, co następuje u 40% chorych.
Celem niniejszego badania było porównanie częstości powikłań, śmiertelności i wyników badania histopatologicznego u chorych poddanych taTME w porównaniu z chorymi po laTME.
Porównano: 1) częstość przepuklin okołostomijnych po 3 latach od wyłonienia stomii z profilaktycznym zastosowaniem siatki i częstość przepuklin okołostomijnych po 3 latach od wyłonienia stomii bez implantacji siatki; 2) częstość powikłań wymagających ponownych interwencji w ciągu 3 lat.
Badacze ocenili wpływ 3% roztworu soli hipertonicznej na możliwość pierwotnego zszycia powięzi brzusznej i zamknięcia powłok brzucha po laparotomii z powodu mnogich obrażeń.
Celem badania było ustalenie wpływu opatrunku podciśnieniowego na występowanie powierzchownego zakażenia rany chirurgicznej u reoperowanych chorych z grupy dużego ryzyka.
Pierwsza z metod pozwala ocenić śródoperacyjnie ukrwienie przytarczyc, które przekłada się na ich czynność w okresie pooperacyjnym. Druga metoda umożliwia identyfikację endogennych fluoroforów w przytarczycach przy użyciu kamery, bez iniekcji barwnika.