Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

EEG w praktyce psychiatrycznej: wykonywać czy nie?

13.03.2013
EEG in psychiatric practice: to do or not to do?
V.R. Badrakalimuthu, R. Swamiraju, H. de Waal
Advances in Psychiatric Treatment, 2011; 17: 114–121

Tłumaczyła lek. Anna Poleszczyk
Konsultował dr med. Tomasz Zyss, Klinika Psychiatrii Dorosłych Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie

Skróty: BD – zaburzenia afektywne dwubiegunowe, EEG – elektroencefalografia, EW – zabiegi elektrowstrząsowe, LPD – leki przeciwdepresyjne, OCD – zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, qEEG – ilościowe badanie elektroencefalograficzne, REM – sen z szybkimi ruchami gałek ocznych, SD – odchylenie standardowe

Reprinted from Advances in Psychiatric Treatment, Vol. 17, V.R. Badrakalimuthu, R. Swamiraju, H. de Waal, EEG in psychiatric practice: to do or not to do, pp. 114–121. © 2011, with permission from The Royal College of Psychiatrists.

W 1920 roku Hans Berger opisał pierwsze wykonanie elektroencefalografii (EEG) u człowieka. Podstawową zasadą EEG jest zapisywanie aktywności elektrycznej mózgu, rejestrowanej przy użyciu elektrod. Prawie 25 lat później (w 1954 r.) Dennis Williams, rozważając rolę EEG w psychiatrii, zaobserwował, że uzyskane podczas tego badania zapisy miały małą wartość dla psychiatrów-klinicystów.1 Sugerował on kilka przyczyn takiego stanu rzeczy: EEG nie dostarcza rzeczywistego zapisu potencjałów czynnościowych w mózgu; próby skorelowania zapisów EEG pochodzących z milionów komórek, których czynności elektrycznej nie poznano, z obrazem klinicznym zaburzeń stwierdzanych u chorych okazały się daremne; stosowane techniki zapisu są zbyt mało wyrafinowane; a ponadto – w ramach samej czynności EEG odnotowuje się proste zmiany fizjologiczne dotyczące czynności neuronów, które nie znajdują odzwierciedlenia w złożonej całości ludzkiego mózgu. Williams jednakże nie odrzucił całkowicie zasadności wykonywania EEG u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi. Opisywał on przydatność tej metody diagnostycznej w wykluczaniu zaawansowanych zmian organicznych mózgu, badaniu i modyfikowaniu miejscowych zaburzeń czynności mózgu związanych z nieprawidłowym zachowaniem, korelowaniu zmian w zapisach EEG z poszczególnymi aspektami temperamentu lub osobowości, a także wykorzystywaniu technik aktywacji w celu wykazania obecności utajonych patologii. Od czasu opublikowania jego erudycyjnego artykułu dokonał się istotny postęp technologiczny, ale zasadnicze problemy pozostały.