* Kryteria wyboru badań, opis procesu kwalifikacji oraz słownik podstawowych pojęć używanych w opisie badań klinicznych znajdują się na stronie internetowej Medycyny Praktycznej w zakładce Artykuły (www.mp.pl/artykuly/slownik).
Opracowała lek. Magdalena Miernik-Jaeschke
Jak cytować: Bech P., Fava M., Trivedi M.H. i wsp.: Porównanie skuteczności i bezpieczeństwa stosowania bupropionu SR z buspironem jako augmentacji leczenia citalopramem – badanie STAR*D. Med. Prakt. – Psychiatria, 2014; 4: 55–57
Skróty: HDRS – skala depresji Hamiltona, IDS-C – inwentarz symptomatologii depresji, wersja dla klinicysty, ITT – intention to treat, LOCF – analiza danych metodą ekstrapolacji ostatniej obserwacji, QLESQ – Quality of Life Enjoyment and Satisfaction Questionnaire, PRISE – Patient Rated Inventory of Side Effects, SD – odchylenie standardowe
Wprowadzenie
Celem badania Sequenced Treatment Alternatives to Relieve Depression (STAR*D) była ocena skuteczności różnych metod (farmakologicznych i niefarmakologicznych) leczenia depresji u chorych, którzy mimo monofarmakoterapii citalopramem nie osiągnęli remisji (Rush i wsp., 2004). W niniejszym artykule przedstawiono wyniki porównania skuteczności bupropionu SR i buspironu stosowanych jako augmentacja leczenia citalopramem. Autorzy zaproponowali, aby skuteczność leczenia rozpatrywać jako tzw. trójkąt farmakopsychometryczny, na który składają się: efektywność w zwalczaniu objawów depresji, działania niepożądane leczenia oraz jakość życia chorego. Podejście farmakopsychometryczne zakłada, że wszystkie te trzy elementy są równie istotne, a jakość życia chorego zależy nie tylko od optymalnej kontroli objawów choroby, ale także od występowania i nasilenia działań niepożądanych.
