Czy wystąpienie u dziecka postaci poronnej ospy wietrznej około 2 lata po szczepieniu dwiema dawkami szczepionki przeciwko ospie wywołuje powstanie trwałej odporności?
Skuteczność dwóch dawek szczepionki przeciwko ospie wietrznej w zapobieganiu zachorowaniom na ospę szacuje się na około 95%. Zachorowania u zaszczepionych osób są zatem możliwe, choć są to rzadkie przypadki. „Ospa poronna” czasem nazywana „chorobą z przełamania odporności”, definiowana jako zachorowanie, które wystąpiło po ponad 42 dniach po szczepieniu (w tym wypadku 2 lata po szczepieniu) zwykle przebiega łagodnie, z niewielką liczbą wykwitów (poniżej 50), niską gorączką i szybkim wyzdrowieniem. Osutka w przebiegu poronnej ospy wietrznej może mieć nietypową morfologię, np. charakter plamisto-grudkowy, bez wystąpienia pęcherzyków. Ponieważ przechorowanie każdej postaci ospy wietrznej, w tym postaci bezobjawowej, zapewnia naturalną odporność, zatem także przebycie poronnej ospy „z przełamania” zapewnia odporność. Biorąc pod uwagę nietypowy, niepełny obraz kliniczny poronnej ospy wietrznej byłbym bardzo ostrożny w jej rozpoznawaniu. Podobny obraz kliniczny może mieć różne przyczyny, np. powszechnie występujące zakażenia enterowirusowe, rumień zakaźny czy uczulenia. Pewne rozpoznanie jest możliwe po izolacji z wykwitów wirusa ospy wietrznej i półpaśca (VZV) metodą PCR, co jednak nie jest rutynowo wykonywane. Tak czy owak, dziecko jest odporne na ospę wietrzną.
