Powszechnie uważa się, że laparoskopowa cholecystektomia (LC), wykonana w roku 1987 przez francuskiego chirurga i ginekologa Philippe'a Moureta, zainicjowała wprowadzenie i szybki rozwój technik małoinwazyjnych w chirurgii jamy brzusznej. Niekiedy – opisując to wydarzenie – używa się tak górnolotnie brzmiących określeń jak "nowa epoka", "era", "kamień milowy", "rewolucja". Rzeczywiście, mimo że zabiegi laparoskopowe były przeprowadzane dużo wcześniej, nie wzbudziły istotnego zainteresowania w świecie chirurgicznym. Znalazły one swoje miejsce w ginekologii i właśnie ginekolodzy są autorami pierwszych operacji, również spoza reprezentowanej przez nich specjalności. Jednak ani pierwsza laparoskopowa apendektomia, wykonana przez Kurta Semma w roku 1982, ani zabiegi wycięcia właśnie pęcherzyka żółciowego, które przeprowadzał także niemiecki chirurg Erich Muhe już w połowie lat 80. XX stulecia, nie spotkały się ze znaczącym odzewem. Co zatem było powodem, że właśnie operacji wykonanej przez Moureta przypisuje się tak istotną rolę? Wydaje się, że najważniejsze było dobre opracowanie wyników i rzetelne przedstawienie na szerokim forum korzyści z wykonania nowym sposobem jednego z najczęstszych zabiegów w chirurgii jamy brzusznej. Nie mniej istotne było stworzenie pewnego standardu techniki operacyjnej z zastosowaniem kilku trokarów o osiach krzyżujących się pod dogodnym kątem, który to schemat mógł zostać stosunkowo łatwo powtórzony w innych szpitalach. Po publikacji zespołu chirurgów francuskich prezentujących swoje wstępne doświadczenia w zakresie LC w roku 1989 proponowana przez nich procedura bardzo szybko trafiła do licznych szpitali na całym świecie. Pierwszym polskim chirurgiem, który w naszym kraju wykonał w roku 1991 LC był prof. Marek Krawczyk.
medycyna praktyczna dla lekarzy
