medycyna praktyczna dla lekarzy
Niniejsza publikacja zawiera syntetyczne podsumowanie aktualnego stanu wiedzy na temat terapii raka żołądka miejscowo zaawansowanego, które zostało dokonane przez autorów pochodzących z jednego z najlepszych ośrodków onkologicznych na świecie z Anderson Cancer Center w Houston w Teksasie.
Wprawdzie nastąpił znaczny postęp w metodach profilaktyki i leczenia krwawień z żylaków przełyku, jednak nadal jest to stan zagrażający życiu, obarczony dużym odsetkiem zgonów. Ponadto - w obliczu rosnącej częstości występowania chorób związanych z nadciśnieniem wrotnym - konieczna wydaje się nie tylko znajomość zasad profilaktyki krwawienia z żylaków przełyku, jak również postępowania w aktywnym krwawieniu z uwzględnieniem profilaktyki wtórnej. Wszystkie te aspekty w przystępny sposób zostały przedstawione w opracowaniu dr. Marka Sierżęgi.
Elektrochemioterapia (ECT) jest stosunkowo nową metodą terapeutyczną. Obecnie stosuje się ją w przypadku nieoperacyjnych, zaawansowanych nowotworów zlokalizowanych w powłokach ciała (skórze lub przedziale podskórnym) - zarówno w leczeniu pierwotnych nowotworów skóry (raki i czerniaki), jak i przerzutów innych nowotworów powstających w skórze/tkance podskórnej i niekwalifikujących się do innej terapii (np. izolowanej perfuzji kończyny).
Obecnie niemal wszystkim chorym na raka piersi, zamiast okaleczającej radykalnej mastektomii, można zaproponować procedury oszczędzające pierś i struktury dołu pachowego. Badania porównawcze wyraźnie wskazują, że leczenie to - skojarzone z radioterapią - wiąże się z podobnymi wynikami odległymi.
Pierwotne nowotwory otrzewnej (międzybłoniak, śluzak rzekomy) są rzadkie. Znacznie częściej rozpoznaje się wtórne zrakowacenie otrzewnej (ZO), które jest jedną z form szerzenia się większości złośliwych nowotworów układu pokarmowego i jajnika. Skojarzone leczenie ZO jest postępowaniem wielospecjalistycznym.
Niniejsze opracowanie najnowszej aktualizacji (2012 r.) zaleceń opublikowanych przez British Society of Gastroenterology w 2002 roku w sposób przejrzysty porządkuje najnowszą wiedzę dotyczącą rozpoznawania i leczenia raka dróg żółciowych, która - w obliczu rosnącej zachorowalności na ten nowotwór obserwowanej na przestrzeni ostatnich dekad - powinna być przyswojona przez wszystkich lekarzy praktyków.
Artykuł zawiera zalecenia dotyczące diagnostyki i leczenia zaparcia oraz wybrane informacje z wytycznych mające znaczenie dla codziennej praktyki.
Trudno oszacować rzeczywistą częstość występowania zwężeń dróg żółciowych z uwagi na ich różnorodną etiologię, niemniej jednak u niemal 40% dorosłych chorych z objawami żółtaczki przyczyną dolegliwości jest upośledzenie drożności odcinka zewnątrzwątrobowego.
Z anatomicznego i dydaktycznego punktu widzenia zamieszczony artykuł przeglądowy wydaje się istotny, osobiście jednak uważam za bardzo naiwny pogląd, by jakikolwiek ośrodek naukowy na świecie był w stanie narzucić swoją opinię innym ośrodkom, biorąc szczególnie pod uwagę nikły wpływ anatomów na nomenklaturę używaną w języku (slangu) klinicznym.
Artykuł nie tylko dotyczy ogólnie znanych i akceptowanych, wręcz podstawowych aspektów operacji w obrębie jelita grubego, ale – opierając się na doświadczeniach jednego z czołowych ośrodków w Niemczech – obfituje w wiele praktycznych wskazówek przydatnych zarówno dla doświadczonych operatorów jak i kształcących się przyszłych adeptów chirurgii.
