medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
W skrócie przedstawiona dalsza diagnostyka wg zaleceń ESE: w kierunku obecności zmian przerzutowych i w celu oceny zaburzeń hormonalnych, a także wskazania do badań genetycznych oraz jak dalej monitorować pacjentów.
Na podstawie zaleceń The Endocrine Society (ES) przedstawione wskazania do diagnostyki przesiewowej w kierunku PHA, zasady jej przeprowadzania i interpretacji wyników, badanie potwierdzające w razie kwalifikacji do leczenia operacyjnego i kiedy można od niego odstąpić.
Najważniejsze praktyczne zalecenia ESE i ENS@T oraz PTE dotyczące diagnostyki obrazowej i hormonalnej przypadkowo wykrytego guza nadnerczy (incydentaloma) oraz wskazania do leczenia operacyjnego.
Wybór najważniejszych praktycznych zaleceń ES dotyczących diagnostyki hormonalnej pierwotnej niedoczynności nadnerczy (PAI) oraz zasad leczenia hormonalnego, obejmującego również postępowanie u kobiet w ciąży i u dzieci.
Najważniejsze zalecenia postępowania w nadczynności i niedoczynności przytarczyc w skrócie, m. in. jakie są wskazania do leczenia operacyjnego w niedoczynności przytarczyc, jakie badania obrazowe są pomocne i czy należy wykonać biopsję przytarczycy, a także jakie są zasady rozpoznawania niedoczynności przytarczyc.
Jak postępować w nadczynności tarczycy, czy można stosować leczenie radiojodem przy współistniejącej orbitopatii Gravesa, jak w praktyce leczyć nadczynność tarczycy w ciąży? Jak oceniać czynność tarczycy u wcześniaków? Dyskusja o kryteriach kwalifikacji zmian ogniskowych tarczycy do biopsji.
Jak w praktyce rozpoznać wtórną niedoczynność nadnerczy i jak ją leczyć, jak dawkować L-tyroksynę we wtórnej niedoczynności tarczycy oraz jak w praktyce prowadzić leczenie moczówki prostej desmopresyną?
Gorące tematy z zakresu endokrynologii dziecięcej ubiegłego roku to zmiany ogniskowe tarczycy oraz zaburzenia różnicowania płci. W oryginalnych pracach opublikowanych w 2016 roku oceniono bezpieczeństwo leczenia rhGH i wykonywania zabiegów bariatrycznych u dzieci z otyłością olbrzymią.
Autor przedstawia wybrane publikacje z 2016 roku i początku 2017, dotyczące chorób przysadki, tarczycy, gruczołów przytarczycznych i nadnerczy, nowotworów neuroendokrynnych oraz otyłości.
Autor przedstawia wybrane publikacje z 2015 i początku 2016 roku dotyczące chorób przysadki, tarczycy, przytarczyc, nadnerczy i jajników oraz inne ciekawe doniesienia.
Autor przedstawia wybrane doniesienia dotyczące chorób przysadki, tarczycy, przytarczyc i nadnerczy.
Autorzy przedstawiają wybrane publikacje i doniesienia z 2014 r. dotyczące chirurgii tarczycy, przytarczyc i nadnerczy.
W niniejszym artykule opisano wybrane zagadnienia i doniesienia opublikowane w zakresie endokrynologii dziecięcej w 2013 roku, w tym aktualne informacje dotyczące problematyki niedoczynności tarczycy, otyłości, zaburzeń gospodarki lipidowej, niedoboru wzrostu u dzieci, leczenia hormonem wzrostu u dzieci z zespołem Pradera i Williego oraz zaburzeń miesiączkowania u dziewcząt.
We współczesnej chirurgii tarczycy coraz powszechniej stosuje się techniki małoinwazyjne, endoskopowe oraz operacje przy użyciu robotów.
Leczenie operacyjne guzów nadnerczy stało się w ostatnim czasie jednym z najprężniej rozwijających się kierunków w chirurgii gruczołów dokrewnych, a technika laparoskopowa jest obecnie uważana za złoty standard w chirurgii nadnerczy.
Obecnie coraz dynamiczniej w chirurgii przytarczyc rozwijają się metody małoinwazyjne. Wprowadzenie nowoczesnych i coraz dokładniejszych metod diagnostycznych, USG szyi, śródoperacyjna USG czy śródoperacyjne oznaczenie stężenia parathormonu) umożliwia przeprowadzenie coraz mniej rozległych operacji jako alternatywy dla obustronnej eksploracji szyi, zwłaszcza w przypadku pojedynczych gruczolaków przytarczyc.
Autor przedstawia wybrane doniesienia z 2013 roku i początku 2014 roku dotyczące: chorób przysadki, chorób tarczycy, gospodarki wapniowo-fosforanowej i chorób przytarczyc, chorób nadnerczy, menopauzy, zespołów wielogruczołowych, otyłości i cukrzycy.
Celem niniejszego opracowania jest zwięzłe przedstawienie tych spośród najważniejszych osiągnięć z 2012 roku w zakresie chirurgii tarczycy, przytarczyc, trzustki i nadnerczy, które naszym zdaniem mają zasadniczy wpływ na rozwój chirurgii endokrynologicznej.
Autor przedstawia wybrane publikacje z 2012 roku dotyczące chorób przysadki i podwzgórza, tarczycy, przytarczyc (w tym zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej i osteoporozy), nadnerczy oraz kilku innych zagadnień.
Pacjenci z chorobami nowotworowymi wymagają regularnych kontroli endokrynologicznych. Tarczyca i gonady to narządy o największym ryzyku uszkodzenia w trakcie chemio- i radioterapii.
