medycyna praktyczna dla lekarzy
Czy istnieje prosta odpowiedź na pytanie o przewagę leczenia otwartego bądź wewnątrznaczyniowego w kontekście przeżyć odległych chorych operowanych z powodu TAB ?
Niniejsze badanie obejmuje analizę opłacalności przeprowadzoną w rocznym horyzoncie czasowym.
Zwyczajowo na szczycie piramidy evidence based medicine umieszcza się przeglądy systematyczne z metaanalizą. Autorzy komentowanego doniesienia wpadli jednak na dość przewrotny pomysł i dokonali przeglądu systematycznego... przeglądów systematycznych, innymi słowy zebrali wszystkie dostępne szczyty piramid i zrobili z nich swoją własną piramidę.
Standardowe leczenie chorych na miejscowo zaawansowanego raka przełyku obejmuje przedoperacyjną chemioradioterapię a następnie resekcję. Chorzy z całkowitą odpowiedzią histopatologiczną po neoadiuwantowej chemioterapii z powodu raka przełyku mogą odnieść korzyści z odstąpienia od zabiegu resekcyjnego. Czy da się zweryfikować jej wyniki?
Istnieje bardzo mało danych na temat zapobiegania obrzękowi chłonnemu kończyny górnej po leczeniu radykalnym raka sutka oraz terapii, która pozwoliłaby opanować to powikłanie. W niniejszej metaanalizie danych z przeglądu systematycznego wzięto pod uwagę opcje zabiegowego leczenia obrzęku chłonnego.
W wieloośrodkowym badaniu z randomizacją oceniono wpływ wczesnego żywienia doustnego zarówno na bezpieczeństwo chorych po resekcji żołądka z powodu raka, jak i na czas ich pobytu w szpitalu.
Aktualnym standardem postępowania w przypadku planowych operacji jelita grubego jest połączenie chirurgii laparoskopowej z protokołem ERAS. W przypadku zabiegów otwartych zalecane jest podawanie anestetyków do przestrzeni zewnątrzoponowej. Dootrzewnowe podawanie miejscowo działającego anestetyku jest jednym z rodzajów multimodalnego leczenia bólu zgodnego z protokołem ERAS.
Badacze próbowali znaleźć odpowiedź na pytanie, czy znieczulenie z wykorzystaniem liposomalnej bupiwakainy do TAP-block jest tak samo skuteczne jak znieczulenie zewnątrzoponowe.
Optymalny czas usunięcia cewnika z pęcherza moczowego u chorych poddanych operacjom jelita grubego obejmujących miednicę nie jest jednoznacznie zdefiniowany. Celem badania było porównanie częstości ostrego zatrzymania moczu w 2 grupach: wczesnego usunięcia cewnika (1. doba pooperacyjna) i standardowego usunięcia cewnika (3. doba pooperacyjna).
Współczesne wytyczne dotyczące leczenia martwiczego OZT zalecają drenaż i nekrosektomię po 4 tygodniach od pierwszych dolegliwości, tak aby zbiorniki płynowe uległy ograniczeniu. Tymczasem mimo optymalnego leczenia chorzy mogą wymagać wcześniejszej (<4 tyg.) interwencji z uwagi na cechy zakażenia i pogorszenie stanu ogólnego.
