Jak przeprowadzić szczepienie przeciwko pneumokokom u 13-miesięcznego dziecka chorego na mukowiscydozę?

Rodzice zgłosili się z 13-miesiecznym dzieckiem chorym na mukowiscydozę na wizytę kwalifikacyjną do szczepienia przeciwko odrze, śwince i różyczce (MMR) oraz podania trzeciej dawki skoniugowanej 10-walentnej szczepionki przeciwko pneumokokom (PCV-10). W mojej opinii z powodu przewlekłej choroby płuc pacjent kwalifikuje się do szczepienia w schemacie 3+1. Czy w tej sytuacji można mu zaproponować 1 dawkę skoniugowanej szczepionki 20-walentnej (PCV-20) w celu poszerzenia ochrony, czy lepszą opcją będzie podanie czwartej dawki PCV-10 po 6 miesiącach od dawki trzeciej, a następnie polisacharydowej szczepionki 23-walentnej (PPSV-23) po 2. roku życia?

Przewaga schematu 3+1 nad 2+1 dotyczy dzieci w 1. roku życia. W przypadku PCV-10 nie wykazano istotnych różnic w immunogenności po podaniu dawki uzupełniającej (z wyjątkiem serotypu 6B). Zgodnie z aktualnymi zaleceniami Polskiego Towarzystwa Wakcynologii (PTW, w obecnej sytuacji epidemiologicznej dzieci z grupy ryzyka powinny otrzymać jedną ze szczepionek zawierających antygeny serotypu 19A (skoniugowaną szczepionkę 13-walentną [PCV-13], 15-walentną [PCV-15] lub PCV-20). Aktualnie jednak, poza wcześniakami urodzonymi przed 27. tygodniem ciąży, jest to szczepienie zalecane, czyli odpłatne. Ponieważ nie ma danych na temat kończenia schematu podstawowego rozpoczętego PCV-10 z użyciem innych PCV zawierających serotyp 19A, optymalne będzie podanie 2 dawek skoniugowanej szczepionki 13-walentnej lub 20-walentnej w odstępie 2 miesięcy. Koszt zakupu szczepionek w takim przypadku pokrywa rodzic. Jeśli rodzice dziecka nie mogą sobie pozwolić na taki wydatek, należy zakończyć schemat 2+1 z użyciem PCV-10, a po ukończeniu 2 lat można zaproponować 1 dawkę PCV-13 lub PCV-20 (w tym wieku zaleca się już tylko 1 dawkę).