Nie ma jednoznacznych zaleceń dotyczących przeciwwskazań do szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby (WZW) typu B w 1. dobie życia, należy się jedynie kierować ogólnymi zasadami, uwzględniając swoisty charakter okresu noworodkowego. Warto na przykład pamiętać, że noworodki rzadko gorączkują w przebiegu infekcji.
Szczepienie należy odroczyć w przypadku ciężkiego i niestabilnego stanu klinicznego dziecka, który może wynikać na przykład z wrodzonego zakażenia lub innych zaburzeń związanych z patologią ciąży i porodu.
Odroczenie szczepienia o kilka dni prawdopodobnie nie ma żadnego negatywnego wpływu, pod warunkiem że u matki stwierdzono ujemny antygen HBs, a w placówce medycznej postępuje się zgodnie z procedurami zapobiegania zakażeniom wirusem zapalenia wątroby typu B (HBV). Wątpliwości może budzić zabieg chirurgiczny zaplanowany na pierwsze doby życia. Nie stanowi on przeciwwskazania do szczepienia przeciwko WZW typu B, zwłaszcza że często konieczne jest wykonanie kilku inwazyjnych procedur, a do zakażenia HBV nadal najczęściej dochodzi w placówkach medycznych.
U noworodków należy zatem myśleć o dwóch źródłach zakażenia HBV – jednym może być matka, a drugim zabiegi inwazyjne wykonywane w placówkach medycznych. Neonatolog powinien znać wynik oznaczenia antygenu HBs u matki każdego dziecka, którym się opiekuje, ponieważ to on decyduje o sposobie profilaktyki. Niestety, obserwacje wskazują, że lekarze często nie posiadają takich informacji. Jeżeli z powodu niestabilnego stanu dziecku nie można podać szczepionki, należy oznaczyć antygen HBs u matki.
