medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Autor omawia opublikowane w 2008 roku nowe schematy leczenia cukrzycy typu 2 oraz wyniki dużych badań poświęconych głównie intensywności terapii, jak również nowym lekom przeciwcukrzycowym i modelom leczenia insuliną.
Podobnie jak w latach ubiegłych, również w roku 2008 ważnym wydarzeniem był kongres European Society for Clinical Nutrition and Metabolism (30 Kongres ESPEN pod hasłem: Od opieki żywieniowej do leczenia żywieniowego), który odbył się we Florencji w dniach 13–16 września 2008 roku i zgromadził ponad 3000 uczestników z całego świata. Głównymi tematami były: zapobieganie niedożywieniu związanemu z chorobą, żywienie w przebiegu ostrych i przewlekłych chorób układu pokarmowego, zagadnienia związane z zaburzeniami odżywiania w wieku podeszłym i w otyłości oraz dotyczące weryfikacji metod oceny stanu odżywienia.
Dzięki badaniom genetycznym pojawia się szansa na identyfikację pacjentów wymagających odmiennych i skutecznych sposobów leczenia. Należy zweryfikować poglądy na temat uszkadzającego wpływu hipoglikemii i hiperglikemii na OUN u chorych na cukrzycę. Dzieci chore na cukrzycę należy rutynowo kierować na badania przesiewowe w kierunku chorób współistniejących, a następnie starannie monitorować i odpowiednio leczyć.
Autor przedstawia wybrane najważniejsze informacje z badań klinicznych oraz wytycznych postępowania opublikowanych w 2007 r. dotyczących m.in.: 1) leczenia hiperglikemii u chorych na cukrzycę typu 2; 2) postępowania w nieprawidłowej glikemii na czczo i nieprawidłowej tolerancji glukozy; 3) postępowania w glikemii poposiłkowej; 5) kontrowersji wokół bezpieczeństwa stosowania pochodnych tiazolidynodionu; 6) skuteczności leków działających na oś inkretynową; 7) leczenia skojarzonego u chorych na cukrzycę typu 2; 8) diety dla chorych na cukrzycę.
W 2006 roku opublikowano europejski konsensus postępowania u chorych na zróżnicowanego raka tarczycy, jak również rekomendacje Polskiej Grupy ds. Nowotworów Endokrynnych dotyczące raka tarczycy. Profil ekspresji genów w niskozróżnicowanym PTC jest odmienny niż w klasycznym typie tego nowotworu. Raki brodawkowate tarczycy ewoluujące w raki niskozróżnicowane o agresywnym przebiegu wykazują zwiększoną ekspresję grupy genów związanych z proliferacją komórkową. Ukazały się wytyczne endokrynologów amerykańskich dotyczące rozpoznawania i leczenia nadciśnienia tętniczego, głównie endokrynnego. Metformina okazała się skutecznym lekiem zmniejszającym częstość wczesnych poronień u kobiet z zespołem policystycznych jajników (PCOS) oraz zachorowań na cukrzycę w ciąży.
W nowych zaleceniach klinicznych dotyczących opieki nad chorym na cukrzycę wydanymi przez PTD zmieniono docelowy odsetek hemoglobiny glikowanej (HbA1c) jako kryterium wyrównania cukrzycy, przyjmując przedział wartości =<6,1–6,5% zamiast bardziej radykalnego kryterium =<6,1% oraz podano zasady postępowania psychologicznego u chorych na cukrzycę. Wykazano, że rozyglitazon jest skuteczny w prewencji i leczeniu cukrzycy, ale powoduje niewydolność serca, dlatego należy unikać stosowania tego leku u chorych zagrożonych wystąpieniem tego powikłania. Potwierdzono możliwość skutecznego leczenia tzw. przetrwałej cukrzycy noworodków pochodnymi sulfonylomocznika. Wprowadzono do praktyki klinicznej insulinę wziewną.
Wybrane główne punkty
Autor przedstawił najważniejsze postępy dotyczące m.in.: badań nad genetyczno-immunologicznymi uwarunkowaniami cukrzycy typu 1; zapobiegania zachorowaniom na cukrzycę typu 1; monitorowania cukrzycy u dzieci i młodzieży; leczenia cukrzycy typu 1; epidemiologii cukrzycy na świecie.
Autor przedstawia wyniki zakończonych badań klinicznych poświęconych zapobieganiu cukrzycy, a także nowości dotyczące m.in.: patogenezy choroby, kryteriów rozpoznawania zespołu metabolicznego, miejsca glikemia na czczo i doustnego testu obciążenia glukozą w rozpoznawaniu cukrzycy, powikłań cukrzycy, przeszczepiania wysp Langerhansa oraz nowych leków przeciwcukrzycowych.
