Przechorowanie krztuśca a szczepienie przeciwko krztuścowi

Dziecko w wieku 5 lat, miesiąc temu (jeszcze przed podaniem dawki szczepionki przeciwko błonicy, tężcowi i krztuścowi z bezkomórkową komponentą krztuścową [DTaP] w 6. rż.) przechorowało krztusiec potwierdzony laboratoryjnie. Jaki odstęp należy zachować między przechorowaniem krztuśca a szczepieniem przeciwko krztuścowi? Czy przechorowanie krztuśca można potraktować jako „dawkę przypominającą” i podać tylko szczepionkę błoniczo-tężcową (DT), a kolejną dawkę przeciwko krztuścowi (preparat ze zmniejszoną dawką antygenów błonicy i krztuśca [Tdap]) zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych (PSO) zaplanować w 14. roku życia?

Fakt przechorowania krztuśca potwierdzonego laboratoryjnie nie jest przeciwwskazaniem do szczepienia przeciwko krztuścowi. Przechorowanie krztuśca nie zapewnia trwałej odporności przed ponownym zachorowaniem (inaczej niż np. w przypadku ospy wietrznej). Odporność przeciwko krztuścowi, zarówno ta po przechorowaniu, jak i po szczepieniu zmniejsza się wraz z upływem czasu. Kierując się ogólnymi wytycznymi dotyczącymi kwalifikacji do szczepień, można je wykonać po ustąpieniu ostrych objawów infekcji. W myśl tych samych zasad okres rekonwalescencji po chorobie także nie jest przeciwwskazaniem do szczepienia. Odnosząc się do pytania, przechorowania krztuśca nie należy więc traktować jako dawki przypominającej. Do szczepienia przeciwko krztuścowi u pacjentów, którzy przechorowali krztusiec, wprost odnoszą się zalecenia choćby amerykańskiego Advisory Committee on Immunization Practices (ACIP). Zgodnie z tymi zaleceniami pacjenci, którzy przechorowali krztusiec, powinni otrzymać szczepienie przeciwko krztuścowi (z użyciem preparatów DTaP lub Tdap) zgodnie z obowiązującym kalendarzem.

Podsumowując, szczepienie przeciwko krztuścowi należy realizować zgodnie z PSO, niezależnie od tego, w jakim wieku przechorowanie miało miejsce, tym bardziej, że jest to także dawka przypominająca szczepienia przeciwko błonicy i tężcowi.