Czy należy szczepić przeciwko WZW typu B osobę, u której w przeszłości wykryto antygen HBs w surowicy, a aktualnie wynik badania jest ujemny? Czy szczepienie przeciwko WZW typu B osób, które w przeszłości przechorowały to zakażenie, jest uzasadnione?
Osoby, które w przeszłości przebyły zakażenie HBV, objawowe lub bezobjawowe (co stwierdzono m.in. na podstawie dodatniego antygenu HBs), nie wymagają szczepienia przeciwko WZW typu B. W opisanym przypadku pacjent mógł wyeliminować zakażenie HBV, czego potwierdzeniem byłaby obecność przeciwciał anty-HBs w stężeniu >10 IU/ml (jednak czas utrzymywania się przeciwciał na takim poziomie może być różny).
Z drugiej strony zaszczepienie osoby z dodatnim antygenem HBs (choć nieuzasadnione klinicznie) nie daje negatywnych następstw, co znajduje odzwierciedlenie w PSO, który nie zaleca kontrolowania obecności antygenu HBs przed szczepieniem. Poza tym wykazano, że pacjenci z dodatnimi izolowanymi przeciwciałami anty HBc (co potwierdza przebyte zakażenie HBV) niekiedy odpowiadają na podanie szczepionki. Jeśli wiremia HBV jest niewykrywalna lub minimalna, podanie szczepionki pozwoli pobudzić wytwarzanie przeciwciał. Jeśli natomiast jej wartość jest duża, prawdopodobieństwo zwiększenia stężenia anty-HBs będzie niewielkie. Porównując jednak korzyści z ryzykiem, podanie szczepionki i ocena odpowiedzi poszczepiennej jest efektywna kosztowo. Należy podać 3 dawki szczepionki i sprawdzić stężenie anty-HBs. Jeśli nie uzyskano stężenia >10 UI/ml, należy zaniechać dalszych szczepień.
