Zespół Dravet, czyli ciężka padaczka miokloniczna niemowląt, jest zaburzeniem występującym z częstością 1/30 000 dzieci. U podłoża choroby leży mutacja genu SCN1A kodującego podjednostkę α1 kanałów sodowych neuronów. Pierwsze objawy pojawiają się około 6. miesiąca życia w postaci przedłużających się napadów drgawek występujących podczas gorączki, ale także bez gorączki. Rozwój psychoruchowy w 1. roku życia jest zwykle prawidłowy, ale w późniejszym okresie napady padaczkowe nasilają się, co odzwierciedla postępujące, znaczne uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego. Przyczyną tego zespołu jest zatem defekt genetyczny, a w początkowym okresie choroby ujawnieniu się napadów padaczkowych sprzyja gorączka, a nawet podwyższona temperatura otoczenia (np. kąpiel w ciepłej wodzie).
W przeszłości istotne znaczenie w wyzwoleniu padaczki upatrywano w szczepionce całokomórkowej przeciwko krztuścowi (DTPw) ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia drgawek gorączkowych po tym szczepieniu oraz zbieżność czasową podawania pierwszych dawek schematu pierwotnego szczepienia z pojawieniem się napadów. Na podstawie wyników badań genetycznych i retrospektywnej analizy przypadków tzw. encefalopatii poszczepiokowej wykazano, że u większości tego typu niemowląt można było stwierdzić mutację powodującą zespół Dravet, a gorączka po szczepieniu DTPw, podobnie jak wywołana inną przyczyną (np. w przebiegu zakażenia), może wyzwalać ujawnienie się choroby, ale szczepionka nie jest przyczyną zespołu Dravet i nie ma wpływu ani na ciężkość przebiegu choroby, ani na rokowanie co do rozwoju neurologicznego. Do chwili obecnej nie opisano korelacji pomiędzy zastosowaniem jakiegoś rodzaju szczepionki, a ujawnianiem się tego zespołu.
