medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Leczenie operacyjne chorych z przerzutami w płucach jest uznanym i ogólnie przyjętym standardem postępowania pod warunkiem zachowania określonych zasad.
Rak dróg żółciowych – rozwijający się z komórek nabłonka przewodów żółciowych – jest drugim co do częstości występowania pierwotnym nowotworem złośliwym wątroby i stanowi około 3% wszystkich nowotworów przewodu pokarmowego.
W tegorocznym przeglądzie piśmiennictwa szczególną uwagę poświęciliśmy chorobom zapalnym jelit, a zwłaszcza leczeniu biologicznemu i chirurgicznemu jako terapii skojarzonej powikłań chorób zapalnych.
Ciężka postać ostrego zapalenia trzustki (OZT) dotyczy 10–20% przypadków i wiąże się z odsetkiem śmiertelności szacowanym na 14–25%. W badaniu patomorfologicznym zwykle towarzyszą jej zmiany martwicze miąższu trzustki.
Urolodzy ze Stanford University opisali pierwsze doświadczenia z użyciem miniaturowego fluorescencyjnego mikroskopu konfokalnego o budowie światłowodowej wprowadzanego do pęcherza przez jeden z kanałów cystoskopu.
Postępowanie terapeutyczne w przypadku chorych na niedrobnokomórkowego raka płuca (NDRP) w klinicznym stopniu zaawansowania IIIA z cechą N2, jest wciąż przedmiotem wielu dyskusji.
Badania i zabiegi endoskopowe mają podstawowe znaczenie w diagnostyce i terapii chorób przewodu pokarmowego. Niestety wiążą się one z dyskomfortem, który zniechęca pacjentów do poddawania się tym procedurom.
W nowoczesnym leczeniu skojarzonym raka sutka (RS) chirurgia nie przestała odgrywać najistotniejszej roli.
Autorka przedstawia wybrane doniesienia z 2009 roku dotyczące przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, raka płuca, chorób śródmiąższowych płuc, gruźlicy i zapaleń płuc.
U 10–25% chorych niedrożność jest pierwszym objawem raka jelita grubego. Dotyczy to głównie osób w podeszłym wieku, co w istotny sposób wpływa na dużą śmiertelność.
Przegląd piśmiennictwa z 2008 roku dotyczącego endoskopii przewodu pokarmowego z powodu liczby opublikowanych badań musi skoncentrować się na najistotniejszych problemach, często spotykanych w praktyce klinicznej. Podobnie jak w latach poprzednich należy zwrócić uwagę na standardy postępowania zalecane przez towarzystwa medyczne.
Leczenie oszczędzające sutek (breast conserving therapy – BCT) jest obecnie standardowym postępowaniem z chorymi na raka sutka (RS) o niskim stopniu zaawansowania. W wyższych stadiach zaawansowania standardem pozostaje radykalna amputacja sutka (operacja Maddena) wykonywana pierwotnie lub poprzedzona leczeniem systemowym.
Miniony rok przyniósł wiele nowych doniesień dotyczących chirurgii gruczołów dokrewnych. Spośród nich wybraliśmy najważniejsze i najciekawsze naszym zdaniem publikacje, pochodzące z najważniejszych ośrodków.
Najczęstszą formą leczenia skojarzonego jest chemioterapia uzupełniająca (lub hormonoterapia w przypadku nowotworów hormonozależnych) po radykalnym zabiegu operacyjnym w celu zniszczenia potencjalnych mikroprzerzutów. W przypadku wielu nowotworów wykazano, że jej wdrożenie wydłuża czas wolny od nawrotu choroby, a także może wydłużać czas całkowitego przeżycia.
Autorzy amerykańscy dokonali retrospektywnej oceny grupy 24 030 chorych na niedrobnokomórkowego raka płuca (non-small cell lung cancer – NSCLC) z zamiarem określenia kierunków zmian ilościowych dotyczących potencjalnie resekcyjnych przypadków raka płuca.
W ciągu ostatnich 20 lat stwierdza się stały wzrost liczby zachorowań na ostre zapalenie trzustki (OZT). Przykładowo w latach 1994–2001 w stanie Kalifornia, w USA, liczba nowych zachorowań na OZT zwiększyła się z 33 do 44 przypadków na 100 tysięcy mieszkańców. Szacuje się, że aktualnie w USA w ciągu roku leczonych jest z powodu tego schorzenia ponad 200 tysięcy osób.
W roku 2008 znaczny postęp w urologii odnotowano w leczeniu raka nerki, a więc dziedzinie, w której przez lata obserwowaliśmy znaczny zastój. Dlatego też większa część niniejszego przeglądu będzie poświęcona temu tematowi.
Kolejny rok został zdominowany przez badania leków wykorzystywanych w ramach tak zwanej terapii ukierunkowanej molekularnie. Niesłabnące zainteresowanie i nadzieje z nią związane wynikają z charakteru leczenia (celowanego) i ograniczonych działań niepożądanych, pomimo dużego kosztu. Ten rodzaj leczenia zbliża nas do modelu zindywidualizowanej terapii, opartej na czynnikach prognostycznych i predykcji oraz uwzględniającej wydolność narządową chorego.
