Ospie wietrznej często towarzyszą zakażenia bakteryjne skóry. Najczęściej są one wywoływane przez paciorkowca ropotwórczego (grupy A) i/lub gronkowce złociste. Spektrum zakażeń obejmuje od powierzchownego liszajca, przez zapalenie tkanki podskórnej (cellulitis lub różę) do zagrażającego życiu zapalenia powięzi mięśni, sepsy i wstrząsu septycznego. Zakażenie może postępować bardzo gwałtownie. Zmiany powierzchowne można leczyć preparatami miejscowymi (np. mupirocyną). W podjęciu decyzji o potrzebie hospitalizacji dziecka pomocne są wyniki badań laboratoryjnych, wystąpienie gorączki i ogólnych objawów zakażenia, a także wiek dziecka. Równie ważna jest ocena warunków socjoekonomicznych dziecka (poziom i przestrzeganie higieny, właściwe stosowanie leków).
Lekarz pierwszego kontaktu rozpoznający zakażenie skóry u dziecka chorego na ospę wietrzną może rozpocząć doustną antybiotykoterapię. W takim przypadku lekami pierwszego wyboru są kloksacylina lub cefalosporyna I generacji.
