medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Odstępy czasowe między stosowaniem leków przeciwkrzepliwych a znieczuleniem regionalnym są kluczowe dla minimalizacji ryzyka krwawienia. Prezentujemy szczegółowe wytyczne dotyczące przerwania stosowania tych leków przed wykonaniem blokad centralnych oraz głębokich blokad nerwów obwodowych i ponownego ich włączenia po wykonaniu procedury.
Racjonalne stosowanie antybiotyków na oddziałach intensywnej terapii stanowi jeden z kluczowych elementów skutecznego leczenia ciężkich zakażeń oraz ograniczenia rozwoju oporności drobnoustrojów. Najnowsze opracowanie zespołu Kollefa i wsp. (Critical Care, 2025) prezentuje kompleksowe zasady prowadzenia antybiotykoterapii na OIT.
Płynoterapia należy do najczęściej stosowanych interwencji szpitalnych, a jednocześnie w wielu ośrodkach pozostaje terapią zaskakująco słabo ustrukturyzowaną. Mimo dostępnych zaleceń klinicznych praktyka dotycząca wskazań, wyboru płynu, monitorowania efektu i momentu zakończenia terapii bywa niespójna.
Wodorowęglan sodu od lat stosowany jest u pacjentów w stanie krytycznym. W świetle nowych badań jego rola nabiera nowego znaczenia – przemyślanej terapii pomostowej dla wybranych pacjentów, zwłaszcza z AKI.
Badania obserwacyjne wskazują, że u pacjentów z sepsą i wstrząsem septycznym dodatni bilans płynowy częściej koreluje z gorszym rokowaniem, choć interpretację tych danych utrudniają liczne czynniki, takie jak ciężkość stanu klinicznego i problem z raportowaniem.
Resekcja miąższu płucnego to nie tylko zabieg torakochirurgiczny, ale sprawdzian jakości całej opieki okołooperacyjnej – od kwalifikacji i optymalizacji chorego po strategię znieczulenia, wentylacji i analgezji. W artykule pokazujemy, jak podejście ERS/ESTS porządkuje te działania i pomaga ograniczać powikłania płucne oraz przyspieszać powrót do sprawności.
Serdecznie dziękujemy za liczny udział w ankiecie dotyczącej delegacji zadań anestezjologicznych w Polsce. Wiemy już, że większość z Państwa nie chce rozdzielać kompetencji anestezjologicznych, liczy na pomoc PTAiIT w tej sprawie, ale jest zdania, że niektóre z kompetencji można by faktycznie rozszerzyć.
Koncepcja Just Culture wyznacza ramy, jak się uczyć na błędach bez karania ludzi i zamiatania problemów pod dywan. W Polsce jej wdrożenie rozbija się głównie o dominację myślenia karnego i „szukania winnego”, co zwiększa strach, obniża raportowanie i spowalnia realną poprawę systemu.
Choć coraz więcej pacjentów przeżywa hospitalizację na OIT, ich jakość życia po wypisie często pozostaje znacznie obniżona – szczególnie w wymiarze fizycznym. Najnowsza metaanaliza wskazuje na kluczowe czynniki przed hospitalizacją i podczas hospitalizacji, które mogą determinować długoterminowy stan zdrowia.
Znieczulenie przewodowe w położnictwie jest powszechnie stosowane i uznawane za bezpieczne, jednak w rzadkich przypadkach może prowadzić do powikłań neurologicznych. Wczesne rozpoznanie i odpowiednia interwencja są kluczowe dla minimalizowania ryzyka trwałych uszkodzeń.
Wodorowęglan sodu od lat pozostaje kontrowersyjnym elementem terapii ciężkiej kwasicy mleczanowej. Najnowsza metaanaliza z 2025 r. wskazuje, że jego wczesne zastosowanie u chorych we wstrząsie może się wiązać z poprawą przeżywalności, redukcją stężenia mleczanów, krótszym pobytem na OIT oraz mniejszą częstością powikłań, w tym zespołu niewydolności wielonarządowej.
Polska anestezjologia uchodzi za jedną z najbezpieczniejszych specjalizacji medycznych w kraju, a mimo to coraz częściej obserwujemy przesuwanie jej kompetencji w kierunku innych zawodów. Czy to racjonalna adaptacja do zmian systemowych, czy początek procesu, który może zagrozić jakości kształcenia i bezpieczeństwu pacjentów?
Resuscytacja płynowa pozostaje filarem leczenia pacjentów po urazach wielonarządowych, jednak pytanie o wybór optymalnego płynu wciąż budzi dyskusję. Najnowszy przegląd systematyczny wskazuje, że stosowanie koloidów nie wykazuje większych korzyści niż stosowanie krystaloidów w odniesieniu do przeżywalności, a dostępne dowody oceniono jako bardzo niskiej jakości.
Podanie jodowego środka kontrastowego podczas tomografii komputerowej może prowadzić do ostrego uszkodzenia nerek (AKI), znanego jako AKI indukowane kontrastem. Skuteczne zapobieganie temu zjawisku jest szczególnie istotne u pacjentów z grup ryzyka, w tym tych z upośledzoną czynnością nerek, aby minimalizować ryzyko ciężkich powikłań.
Sewofluran, czyli powszechnie stosowany anestetyk wziewny, coraz częściej rozważa się jako opcję terapeutyczną w leczeniu opornego stanu astmatycznego. Chociaż dostępne dane pochodzą głównie z opisów przypadków, sugerują one, że sewofluran może poprawiać parametry oddechowe u pacjentów z ciężkim zaostrzeniem astmy.
W ciągu czterech dekad nastąpiła ewolucja bezpieczeństwa farmakoterapii w anestezjologii. Dzisiejsze działania APSF koncentrują się na praktycznym wprowadzaniu standardów, redukcji błędów podania leków i bezpiecznym stosowaniu opioidów w zmieniającej się rzeczywistości okołooperacyjnej.
Ruch na rzecz bezpieczeństwa pacjentów w anestezjologii doprowadził do bezprecedensowej poprawy bezpieczeństwa i redukcji powikłań związanych ze znieczuleniem. Z czasem jednak dynamika postępu uległa spowolnieniu, co skłoniło APSF do rozszerzenia działań – zarówno w kierunku bezpieczeństwa okołooperacyjnego, jak i wsparcia krajów o ograniczonych zasobach.
Migotanie przedsionków u pacjentów poddawanych zabiegom operacyjnym wynika z wielu czynników ryzyka, które nakładają się na predyspozycje pacjenta. Sprawdź, jak postępować w nowo rozpoznanym migotaniu przedsionków w okresie pozabiegowym.
Hipernatremia należy do najczęstszych zaburzeń elektrolitowych w intensywnej terapii, zwykle rozwijając się po kilku dobach pobytu i odzwierciedlając deficyt wolnej wody. Stan ten się wiąże z hipertonnością osocza, odwodnieniem wewnątrzkomórkowym (w tym neuronów) i pogorszeniem wyników leczenia.
Ostra niewydolność wątroby to stan, w którym nawet standardowe decyzje terapeutyczne wymagają ponownego przemyślenia. Wybór rodzaju płynoterapii – między krystaloidami a albuminami – powinien opierać się na rzetelnej ocenie ryzyka i korzyści w dynamicznie zmieniających się warunkach klinicznych.
