medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Płynoterapia należy do najczęściej stosowanych interwencji szpitalnych, a jednocześnie w wielu ośrodkach pozostaje terapią zaskakująco słabo ustrukturyzowaną. Mimo dostępnych zaleceń klinicznych praktyka dotycząca wskazań, wyboru płynu, monitorowania efektu i momentu zakończenia terapii bywa niespójna.
Wodorowęglan sodu od lat stosowany jest u pacjentów w stanie krytycznym. W świetle nowych badań jego rola nabiera nowego znaczenia – przemyślanej terapii pomostowej dla wybranych pacjentów, zwłaszcza z AKI.
Artykuł stanowi cenne studium przypadku pacjenta, u którego podczas hospitalizacji zmniejszono dawkę metforminy i rozpoczęto insulinoterapię w modelu wielokrotnych wstrzyknięć.
Badania obserwacyjne wskazują, że u pacjentów z sepsą i wstrząsem septycznym dodatni bilans płynowy częściej koreluje z gorszym rokowaniem, choć interpretację tych danych utrudniają liczne czynniki, takie jak ciężkość stanu klinicznego i problem z raportowaniem.
W artykule omówiono m.in. prewencję i wczesne leczenie cukrzycy typu 1, systemy automatycznego podawania insuliny (AID) i ciągłego monitorowania glikemii (CGM) oraz badania nad insulinami wziewnymi.
Hipotensja śródoperacyjna stanowi częste powikłanie u pacjentów poddawanych zabiegom niekardiochirurgicznym w znieczuleniu ogólnym i wiąże się ze zwiększonym ryzykiem powikłań narządowych, w tym AKI. W codziennej praktyce klinicznej dąży się do utrzymania odpowiedniego ciśnienia perfuzyjnego, a jednym z najczęściej stosowanych leków wazopresyjnych jest noradrenalina.
Dokładność rozpoznania niewydolności serca przed planowanym zabiegiem operacyjnym może mieć kluczowe znaczenie dla przebiegu i bezpieczeństwa leczenia. Właściwa identyfikacja pacjentów z HF pozwala na lepsze dostosowanie strategii płynoterapii śródoperacyjnej oraz może wpłynąć na zmniejszenie ryzyka AKI, co przekłada się na poprawę wyników leczenia okołooperacyjnego.
Wodorowęglan sodu od lat pozostaje kontrowersyjnym elementem terapii ciężkiej kwasicy mleczanowej. Najnowsza metaanaliza z 2025 r. wskazuje, że jego wczesne zastosowanie u chorych we wstrząsie może się wiązać z poprawą przeżywalności, redukcją stężenia mleczanów, krótszym pobytem na OIT oraz mniejszą częstością powikłań, w tym zespołu niewydolności wielonarządowej.
Podanie jodowego środka kontrastowego podczas tomografii komputerowej może prowadzić do ostrego uszkodzenia nerek (AKI), znanego jako AKI indukowane kontrastem. Skuteczne zapobieganie temu zjawisku jest szczególnie istotne u pacjentów z grup ryzyka, w tym tych z upośledzoną czynnością nerek, aby minimalizować ryzyko ciężkich powikłań.
Hipernatremia należy do najczęstszych zaburzeń elektrolitowych w intensywnej terapii, zwykle rozwijając się po kilku dobach pobytu i odzwierciedlając deficyt wolnej wody. Stan ten się wiąże z hipertonnością osocza, odwodnieniem wewnątrzkomórkowym (w tym neuronów) i pogorszeniem wyników leczenia.
Wycofanie hydroksyetyloskrobi (HES) z praktyki klinicznej stanowiło istotny etap w ewolucji podejścia do płynoterapii. Zmiany te były następstwem rosnącej liczby danych naukowych i decyzji regulatorów, wskazujących na konieczność ponownej oceny bezpieczeństwa tego preparatu.
Wycofanie hydroksyetyloskrobi (HES) z praktyki klinicznej stanowiło istotny etap w ewolucji podejścia do płynoterapii. Zmiany te były następstwem rosnącej liczby danych naukowych i decyzji regulatorów, wskazujących na konieczność ponownej oceny bezpieczeństwa tego preparatu.
Dynamiczna ocena płynoterapii, wykorzystująca test unoszenia nóg (PLR) i ultrasonografię doplerowską, pozwala na precyzyjne dostosowanie płynoterapii do potrzeb pacjenta. Według danych z badań naukowych takie podejście minimalizuje ryzyko powikłań, takich jak zastój żylny i ostra niewydolność nerek.
Optymalizacja równowagi płynowej u pacjentów dializowanych jest kluczowa dla zapobiegania powikłaniom sercowo-naczyniowym i poprawy ich jakości życia. Nowoczesne narzędzia diagnostyczne umożliwiają precyzyjne monitorowanie stanu nawodnienia, przekraczając ograniczenia tradycyjnych metod.
Artykuł zawiera przegląd publikacji dotyczących m.in. hydrochlorotiazydu w zapobieganiu nawrotom kamicy moczowej i tempa korekcji hiponatremii.
Samoistne bakteryjne zapalenie otrzewnej (SBP) to poważne powikłanie marskości wątroby, które może prowadzić do niewydolności nerek i zgonu. Leczenie albuminami w połączeniu z antybiotykoterapią znacząco zmniejsza ryzyko uszkodzenia nerek oraz poprawia rokowania pacjentów.
Płynoterapia odgrywa kluczową rolę w leczeniu hiperkaliemii, wspomagając przesunięcie potasu do komórek i przywracając równowagę elektrolitową. W artykule przedstawiono, jak odpowiednie nawodnienie i monitorowanie płynów mogą poprawić efektywność terapii u pacjentów z tym groźnym zaburzeniem.
Spadek ciśnienia podczas operacji jest związany ze wzrostem ryzyka powikłań. Zalecenia dobrej praktyki klinicznej American Patient Safety Foundation zawierają kilka wskazówek postępowania, które pozwolą zmniejszyć to ryzyko.
Zachęcamy do zapoznania się z grafiką, na której przedstawiono, jak zmienia się dynamika bilansu płynowego pod wpływem czynników zależnych i niezależnych od pacjenta.
Jak, w wielkim skrócie, zmiany objętości osocza wpływają na odpowiedź hormonalną, głównie z serca. Okazuje się, że zarówno przetaczanie płynów, jak i odwadnianie mają wpływ na receptory znajdujące się w prawym sercu.
