medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Płyny krystaloidowe różnią się nie tylko składem elektrolitowym, ale również rodzajem zastosowanego buforu. Zrozumienie roli mleczanu, octanu, glukonianu i jabłczanu ma istotne znaczenie praktyczne, ponieważ wybór konkretnego roztworu może wpływać zarówno na parametry biochemiczne, jak i na interpretację monitorowanych wskaźników.
Odstępy czasowe między stosowaniem leków przeciwkrzepliwych a znieczuleniem regionalnym są kluczowe dla minimalizacji ryzyka krwawienia. Prezentujemy szczegółowe wytyczne dotyczące przerwania stosowania tych leków przed wykonaniem blokad centralnych oraz głębokich blokad nerwów obwodowych i ponownego ich włączenia po wykonaniu procedury.
Racjonalne stosowanie antybiotyków na oddziałach intensywnej terapii stanowi jeden z kluczowych elementów skutecznego leczenia ciężkich zakażeń oraz ograniczenia rozwoju oporności drobnoustrojów. Najnowsze opracowanie zespołu Kollefa i wsp. (Critical Care, 2025) prezentuje kompleksowe zasady prowadzenia antybiotykoterapii na OIT.
Płynoterapia należy do najczęściej stosowanych interwencji szpitalnych, a jednocześnie w wielu ośrodkach pozostaje terapią zaskakująco słabo ustrukturyzowaną. Mimo dostępnych zaleceń klinicznych praktyka dotycząca wskazań, wyboru płynu, monitorowania efektu i momentu zakończenia terapii bywa niespójna.
Wodorowęglan sodu od lat stosowany jest u pacjentów w stanie krytycznym. W świetle nowych badań jego rola nabiera nowego znaczenia – przemyślanej terapii pomostowej dla wybranych pacjentów, zwłaszcza z AKI.
Pożar na bloku operacyjnym, choć rzadki, może prowadzić do poważnych obrażeń pacjenta i personelu medycznego. Skuteczna prewencja opiera się na ocenie ryzyka, komunikacji i wdrożeniu prostych, sprawdzonych środków bezpieczeństwa.
Badania obserwacyjne wskazują, że u pacjentów z sepsą i wstrząsem septycznym dodatni bilans płynowy częściej koreluje z gorszym rokowaniem, choć interpretację tych danych utrudniają liczne czynniki, takie jak ciężkość stanu klinicznego i problem z raportowaniem.
Resekcja miąższu płucnego to nie tylko zabieg torakochirurgiczny, ale sprawdzian jakości całej opieki okołooperacyjnej – od kwalifikacji i optymalizacji chorego po strategię znieczulenia, wentylacji i analgezji. W artykule pokazujemy, jak podejście ERS/ESTS porządkuje te działania i pomaga ograniczać powikłania płucne oraz przyspieszać powrót do sprawności.
Hipotensja śródoperacyjna stanowi częste powikłanie u pacjentów poddawanych zabiegom niekardiochirurgicznym w znieczuleniu ogólnym i wiąże się ze zwiększonym ryzykiem powikłań narządowych, w tym AKI. W codziennej praktyce klinicznej dąży się do utrzymania odpowiedniego ciśnienia perfuzyjnego, a jednym z najczęściej stosowanych leków wazopresyjnych jest noradrenalina.
Serdecznie dziękujemy za liczny udział w ankiecie dotyczącej delegacji zadań anestezjologicznych w Polsce. Wiemy już, że większość z Państwa nie chce rozdzielać kompetencji anestezjologicznych, liczy na pomoc PTAiIT w tej sprawie, ale jest zdania, że niektóre z kompetencji można by faktycznie rozszerzyć.
Dokładność rozpoznania niewydolności serca przed planowanym zabiegiem operacyjnym może mieć kluczowe znaczenie dla przebiegu i bezpieczeństwa leczenia. Właściwa identyfikacja pacjentów z HF pozwala na lepsze dostosowanie strategii płynoterapii śródoperacyjnej oraz może wpłynąć na zmniejszenie ryzyka AKI, co przekłada się na poprawę wyników leczenia okołooperacyjnego.
Koncepcja Just Culture wyznacza ramy, jak się uczyć na błędach bez karania ludzi i zamiatania problemów pod dywan. W Polsce jej wdrożenie rozbija się głównie o dominację myślenia karnego i „szukania winnego”, co zwiększa strach, obniża raportowanie i spowalnia realną poprawę systemu.
Choć coraz więcej pacjentów przeżywa hospitalizację na OIT, ich jakość życia po wypisie często pozostaje znacznie obniżona – szczególnie w wymiarze fizycznym. Najnowsza metaanaliza wskazuje na kluczowe czynniki przed hospitalizacją i podczas hospitalizacji, które mogą determinować długoterminowy stan zdrowia.
Znieczulenie przewodowe w położnictwie jest powszechnie stosowane i uznawane za bezpieczne, jednak w rzadkich przypadkach może prowadzić do powikłań neurologicznych. Wczesne rozpoznanie i odpowiednia interwencja są kluczowe dla minimalizowania ryzyka trwałych uszkodzeń.
Wodorowęglan sodu od lat pozostaje kontrowersyjnym elementem terapii ciężkiej kwasicy mleczanowej. Najnowsza metaanaliza z 2025 r. wskazuje, że jego wczesne zastosowanie u chorych we wstrząsie może się wiązać z poprawą przeżywalności, redukcją stężenia mleczanów, krótszym pobytem na OIT oraz mniejszą częstością powikłań, w tym zespołu niewydolności wielonarządowej.
Polska anestezjologia uchodzi za jedną z najbezpieczniejszych specjalizacji medycznych w kraju, a mimo to coraz częściej obserwujemy przesuwanie jej kompetencji w kierunku innych zawodów. Czy to racjonalna adaptacja do zmian systemowych, czy początek procesu, który może zagrozić jakości kształcenia i bezpieczeństwu pacjentów?
Resuscytacja płynowa pozostaje filarem leczenia pacjentów po urazach wielonarządowych, jednak pytanie o wybór optymalnego płynu wciąż budzi dyskusję. Najnowszy przegląd systematyczny wskazuje, że stosowanie koloidów nie wykazuje większych korzyści niż stosowanie krystaloidów w odniesieniu do przeżywalności, a dostępne dowody oceniono jako bardzo niskiej jakości.
Podanie jodowego środka kontrastowego podczas tomografii komputerowej może prowadzić do ostrego uszkodzenia nerek (AKI), znanego jako AKI indukowane kontrastem. Skuteczne zapobieganie temu zjawisku jest szczególnie istotne u pacjentów z grup ryzyka, w tym tych z upośledzoną czynnością nerek, aby minimalizować ryzyko ciężkich powikłań.
Sewofluran, czyli powszechnie stosowany anestetyk wziewny, coraz częściej rozważa się jako opcję terapeutyczną w leczeniu opornego stanu astmatycznego. Chociaż dostępne dane pochodzą głównie z opisów przypadków, sugerują one, że sewofluran może poprawiać parametry oddechowe u pacjentów z ciężkim zaostrzeniem astmy.
W ciągu czterech dekad nastąpiła ewolucja bezpieczeństwa farmakoterapii w anestezjologii. Dzisiejsze działania APSF koncentrują się na praktycznym wprowadzaniu standardów, redukcji błędów podania leków i bezpiecznym stosowaniu opioidów w zmieniającej się rzeczywistości okołooperacyjnej.
