medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
W artykule omówiono zagadnienie diagnostyki różnicowej ASD względem wybranych zaburzeń psychicznych i osobowości. Omówiono podobieństwa w zakresie objawów, które mogą prowadzić do błędów diagnostycznych, oraz kluczowe różnice w zakresie etiologii, przebiegu klinicznego, funkcjonowania emocjonalnego, społecznego i poznawczego.
Osoby neuroatypowe często zmagają się z dodatkowymi problemami ze zdrowiem psychicznym, takimi jak zaburzenia depresyjne, lękowe i osobowości. Współwystępowanie tych zaburzeń utrudnia diagnozę i leczenie, ponieważ objawy mogą się na siebie nakładać.
Co to jest technoferencja i phubbing? W jaki sposób negatywnie wpływa na życie rodzinne?
Autyzm (ASD) i ADHD to zaburzenia neurorozwojowe o odmiennym przebiegu,lecz wspólnym podłożu. Osoby neuroatypowe mogą mieć zarówno cechy bardziej typowe dla ADHD lub ASD, jak i doświadczać ich współwystępowania.
Jedynym wskazaniem do terapii lurasidonem jest rozpoznanie schizofrenii u osoby w wieku ≥18 lat. Istnieją jednak dane świadczące o jego skuteczości u pacjentów z depresją w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego typu I.
Jakie są podstawowe działania i umiejętności związane z troską o zdrowie psychiczne dzieci? Jak pediatra może oceniać jakość relacji rodzic–dziecko?
Wyniki badań dotyczących używania środków psychoaktywnych przez młodzież wskazują, że najpopularniejsze w tej grupie wiekowej są substancje legalne, czyli alkohol i nikotyna. Alkoholu używa 8–9 na 10 uczniów ostatnich klas szkół średnich.
Jak klasyfikujemy trudności z karmieniem? Czy ARFID ma swoiste uchwytne przyczyny? Czy dzieci z tym zaburzeniem są zawsze niedożywione?
Częstość występowania bezsenności w populacji pediatrycznej różni się w zależności od źródeł, przyjętych kryteriów diagnostycznych oraz etapu rozwojowego badanych i mieści się w zakresie 20–62%. W przypadku nastolatków bezsenność częściej dotyczy dziewcząt niż chłopców.
Jak często występuje bruksizm? Jakie może dawać objawy? Czy zawsze wymaga diagnostyki i leczenia?
Jak odróżniać to łagodne zaburzenie od poważniejszych zespołów napadowych?
Jaka jest rola pediatry we wspieraniu zdrowia seksualnego dzieci i młodzieży?
Ryzykowne kontakty seksualne, sięganie po substancje psychoaktywne, (auto)agresja – to znane przykłady zachowań ryzykownych wśród młodzieży. Nowe zaś manifestują się w środowisku nowoczesnych technologii komunikacyjnych, czyli w przestrzeni będącej źródłem wiedzy o świecie, miejscem wymieniania opinii, nawiązywania kontaktów społecznych, zabawy, rozrywki, kreowania postaw i wzorców percepcji świata.
Tematyka psychoimmunologii zyskała popularność, od kiedy zidentyfikowano autoimmunologiczne formy zapalenia mózgu związane z obecnością swoistych przeciwciał klasy IgG, wykazujących powinowactwo do niektórych białek współtworzących błony komórkowe neuronów.
Zachowania ryzykowne wynikają z interakcji wielu czynników indywidualnych i środowiskowych. Interakcje te rozpatrywane są w ramach modelu biopsychospołecznego. Najważniejszymi wśród czynników chroniących przed podejmowaniem omawianych zachowań są te dotyczące prawidłowych więzi emocjonalnych między rodzicami i dziećmi, zainteresowania ze strony rodziców i nauczycieli rozwojem nieletnich, skłonności do szanowania norm i wartości społecznych.
Dzieci wychowywane przez osoby tej samej płci są wśród nas cały czas i nie jest to skutek adopcji. Z jakimi problemami społecznymi się borykają? Jaki ma to wpływ na ich rozwój emocjonalny i społeczny? Jak rozmawiać z dziećmi i ich opiekunami?
Dziś metylofenidat poprawia funkcjonowanie milionów dzieci i dorosłych na świecie. Jednak zanim współczesna nauka uznała zasadność jego stosowania przeszedł on długą drogę. Historia medycyny może budzić u współczesnego człowieka przeróżne odczucia – respekt dla pomysłowości odkrywców, oburzenie stosowanymi metodami, zaskoczenie i niejednokrotnie uśmiech.
Farmakoterapia stanowi podstawową formę leczenia cierpiących na schizofrenię, a przyjmowanie LPP zgodnie z zaleceniami lekarza pozwala ograniczyć ryzyko nawrotów choroby, wynikających z nich hospitalizacji, utrzymywania się opornych na leczenie objawów resztkowych i następczego obniżenia poziomu funkcjonowania i jakości życia pacjentów. W niniejszej pracy omówiono ogólny profil działań niepożądanych i bezpieczeństwo metaboliczne terapii lurasidonem u cierpiących na tę chorobę.
Jak przeciąć błędne koło niepotrzebnych badań diagnostycznych i interwencji terapeutycznych?
