medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Resuscytacja płynowa pozostaje filarem leczenia pacjentów po urazach wielonarządowych, jednak pytanie o wybór optymalnego płynu wciąż budzi dyskusję. Najnowszy przegląd systematyczny wskazuje, że stosowanie koloidów nie wykazuje większych korzyści niż stosowanie krystaloidów w odniesieniu do przeżywalności, a dostępne dowody oceniono jako bardzo niskiej jakości.
Płynoterapia odgrywa kluczową rolę w leczeniu pacjentów z urazowym uszkodzeniem mózgu (TBI), a wybór odpowiednich płynów może mieć znaczący wpływ na ich rokowanie. Preferuje się stosowanie 0,9% roztworu NaCl, natomiast albumina i zbilansowane roztwory krystaloidowe mogą zwiększać ryzyko powikłań.
Ultrasonografia przyłóżkowa (POCUS) zyskuje coraz większą popularność w resuscytacji pacjentów we wstrząsie. Dzięki możliwości oceny serca, płuc i hemodynamiki w czasie rzeczywistym staje się narzędziem wspierającym podejmowanie decyzji terapeutycznych. Jakie ma to przełożenie na praktykę kliniczną i wyniki leczenia?
Płynoterapia u pacjentów z rozległymi oparzeniami wymaga skrupulatnego podejścia i precyzyjnego dostosowania – należy mieć na uwadze rozwijający się wstrząs i minimalizację powikłań.
Prowadzenie płynoterapii w warunkach domowych w ramach POZ jest możliwe, ale tylko w uzasadnionych przypadkach. ZRM nie powinny rutynowo kierować pacjentów do POZ z takim zaleceniem, szczególnie bez wskazań medycznych.
Jak odróżniać omdlenie od innych przyczyn utraty świadomości, np. napadu padaczkowego czy przyczyn psychogennych? Które dzieci wymagają badań dodatkowych?
O ile wyrażenie przez pacjenta zgody na zabieg jest oczywiste, to wykonanie go bez jego zgody jest już mniej oczywiste i stanowi pewien dylemat etyczny i prawny. Zapoznaj się z obowiązującym stanem prawnym.
Jak prowadzić segregację ofiar wypadku? Jakie priorytety należy ustalić przy udzielaniu pomocy?
Jak prowadzić nawadnianie oparzonego dziecka? Kiedy stosować leki i jakie?
Istnieją sytuacje kliniczne, kiedy stosowanie płynoterapii może wyczerpać możliwość prawej komory ze względu na przeciążenie i wtedy mamy do czynienia z powikłaniami leczenia. Przeczytaj niniejszy materiał, aby się dowiedzieć, kiedy płyny mogą mieć mniejsze znaczenie niż aminy.
Migotanie przedsionków jest arytmią, która często występuje w okresie okołooperacyjnym, a także w grupie pacjentów krytycznie chorych. Zapraszamy do zapoznania się ze skrótem najnowszych wytycznych postępowania w przypadku ostrego migotania przedsionków.
Leczenie krwią służy głównie uzupełnieniu bieżących strat i oprócz korzyści może wiązać się z działaniami niepożądanymi. Jakie zaburzenia elektrolitowe są najczęstsze w związku z przetaczaniem krwi?
Jak sobie poradzić, gdy nie można uzyskać dostępu do żyły w stanie nagłym?
Jakie są charakterystyczne objawy? Jakie jest znaczenie badań diagnostycznych?
W artykule opisano postępowanie diagnostyczne i lecznicze u dziecka z licznymi obrażeniami ciała na szpitalnym oddziale ratunkowym w szpitalu powiatowym nieposiadającym oddziału chirurgii dzieci. Omówiono rozpoznania różnicowe, badania dodatkowe, zalecane konsultacje specjalistyczne oraz postępowanie w szpitalu.
Jak wygląda różnicowanie ostrych objawów ze strony moszny? Jak powinna przebiegać dalsza diagnostyka i leczenie?
Najważniejsze informacje dotyczące zakażenia SARS-CoV-2 (COVID-19). Stan na 5 marca 2020 roku.
Artykuł ten powstał po cyklu szkoleń z zakresu ZWR w 26 polskich szpitalach, co bez wątpienia również wpłynęło na nasze postrzeganie tego tematu. W części pierwszej przedstawiliśmy ogólne założenia ZWR, niniejszym artykule omawiamy natomiast – już bardziej szczegółowo – pilotażowe wdrażanie systemu w warunkach polskich.
Artykuł zawiera wskazówki dotyczące postępowania u chorych z obrzękiem naczynioruchowym (AE) na oddziałach ratunkowych, oparte na zaleceniach sformułowanych przez międzynarodowe zespoły ekspertów. Przedstawiono klasyfikację AE, różnicowanie AE zależnego od histaminy i AE zależnego od bradykininy oraz zasady leczenia tych postaci.
W artykule zawarto praktyczne wskazówki postępowania u dzieci (do ukończenia 19. rż.) z omdleniem w ramach POZ lub SOR.
