medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
W artykule omówiono zagadnienie diagnostyki różnicowej ASD względem wybranych zaburzeń psychicznych i osobowości. Omówiono podobieństwa w zakresie objawów, które mogą prowadzić do błędów diagnostycznych, oraz kluczowe różnice w zakresie etiologii, przebiegu klinicznego, funkcjonowania emocjonalnego, społecznego i poznawczego.
Osoby neuroatypowe często zmagają się z dodatkowymi problemami ze zdrowiem psychicznym, takimi jak zaburzenia depresyjne, lękowe i osobowości. Współwystępowanie tych zaburzeń utrudnia diagnozę i leczenie, ponieważ objawy mogą się na siebie nakładać.
Ustalenie rozpoznania ADHD u osób dorosłych jest złożonym procesem, wymagającym wielowymiarowej oceny klinicznej oraz szczególnej ostrożności interpretacyjnej ze względu na nakładanie się objawów ADHD z symptomami zaburzeń potraumatycznych oraz zaburzeń osobowości.
Leczenie objawowe może być niezwykle trudne, ponieważ objawy mogą występować w odpowiedzi na wiele czynników innych niż zmiany zwyrodnieniowe w mózgu.
Autyzm (ASD) i ADHD to zaburzenia neurorozwojowe o odmiennym przebiegu,lecz wspólnym podłożu. Osoby neuroatypowe mogą mieć zarówno cechy bardziej typowe dla ADHD lub ASD, jak i doświadczać ich współwystępowania.
Niektóre SSRI hamują enzymy odpowiedzialne za metabolizm oksykodonu, silnego opioidu przepisywanego na receptę, a interakcja oksykodonu z fluoksetyną lub paroksetyną może potencjalnie prowadzić do przypadkowego przedawkowania opioidu.
Dialog motywujący to sposób prowadzenia rozmowy oparty na współpracy i pozwalający wzmocnić zaangażowanie pacjenta we wprowadzenie zmian. Wielu lekarzy chętnie prowadziłoby dialog motywujący, ale martwią się, jak znaleźć czas w i tak już napiętym grafiku.
Jedynym wskazaniem do terapii lurasidonem jest rozpoznanie schizofrenii u osoby w wieku ≥18 lat. Istnieją jednak dane świadczące o jego skuteczości u pacjentów z depresją w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego typu I.
Olanzapina jest jedną z podstawowych opcji leczenia farmakologicznego u cierpiących na schizofrenię i na zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu I.
Agomelatyna jest lekiem przeciwdepresyjnym, którego stosowanie może się przyczyniać do istotnej poprawy jakości snu u chorych na dużą depresję.
Pacjenci poszukujący rozwiązań testują indywidualne strategie postępowania. Te „inicjatywy własne” są bogatym źródłem wiedzy oraz konkretnych i jasnych wskazówek dotyczących nowatorskich i praktycznych sposobów odstawiania leków.
Spektrum klinicznych zastosowań wenlafaksyny jest bardzo szerokie. Wskazaniami do terapii z użyciem tego leku są zaburzenia depresyjne, lękowe oraz przewlekłe zespoły bólowe.
Wyniki badań dotyczących używania środków psychoaktywnych przez młodzież wskazują, że najpopularniejsze w tej grupie wiekowej są substancje legalne, czyli alkohol i nikotyna. Alkoholu używa 8–9 na 10 uczniów ostatnich klas szkół średnich.
Aripiprazol może być dobrą opcją terapeutyczną dla chorych na schizofrenię lub z BD typu I, u których wcześniej podejmowane próby leczenia LPP kończyły się niepowodzeniem z powodu wystąpienia działań niepożądanych.
Częstość występowania "uzależnienia" od jedzenia może być niedoszacowana wśród mężczyzn i przeszacowana wśród kobiet – sugerują badania psychologów z trzech polskich uczelni.
Sertralina jest to jeden z najważniejszych farmakoterapeutyków stosowanych u chorych na depresję jednobiegunową lub z zaburzeniami lękowymi.
Choć ok. 40% chorych z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi rezygnuje z przyjmowania litu, to dostępnych jest niewiele dancych na temat działań niepożądanych towarzyszących stosowaniu tego leku.
„Zrozumienie mechanizmu działania litu – niczym zapisów na Kamieniu z Rosetty – może pozwolić dotrzeć do istoty procesów patofizjologicznych związanych z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi".
Internetowe aktywności seksualne obejmują bardzo szerokie spektrum zachowań, które są podejmowane za pośrednictwem Internetu. Cyberseks umożliwia anonimową realizację pragnień i praktyk seksualnych, które nie są społecznie akceptowane, również w ramach różnych subkultur płciowych.
Karbamazepina należy do grupy pochodnych dibenzoazepiny. Związek ten ma duże znaczenie zarówno w praktyce neurologicznej, jak i psychiatrycznej. Stosuje się ją również w przypadku niektórych zespołów bólowych o charakterze neuropatycznym.
