medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Utrzymująca się aktywność choroby, przejawiająca się rzutami klinicznymi lub świeżymi zmianami w badaniu MR (obejmującymi bezsprzecznie nowe zmiany na obrazach T2-zależnych lub nowe zmiany ze wzmocnieniem kontrastowym) może z upływem czasu doprowadzić do pogorszenia sprawności fizycznej lub czynności poznawczych. Obecnie dostępne są liczne leki modyfikujące przebieg stwardnienia rozsianego o potwierdzonej skuteczności w zapobieganiu rzutom klinicznym i świeżym zmianom na obrazie MR.
Autorzy przedstawiają wyniki przeglądu piśmiennictwa dotyczącego ryzyka otępienia i potencjalnych czynników zapobiegawczych, omawiają te czynniki, które mogą mieć znaczenie w profilaktyce, oraz formułują zalecenia odnośnie do metod zapobiegania otępieniu w późnym okresie życia.
Należy nadal stosować opublikowane wcześniej metody oceny patologicznej oraz kryteria neuropatologiczne rozpoznania otępienia z ciałami Lewy’ego, uwzględniając jedynie kilka modyfikacji.
Postępowanie w otępieniu z ciałami Lewy'ego jest złożone i wymaga wielokierunkowego podejścia. Podstawowe składniki postępowania obejmują: dokładną początkową ocenę kliniczną w celu ustalenia właściwego rozpoznania, wczesną identyfikację zaburzeń wymagających interwencji, zachętę, edukację i wspieranie opiekunów oraz zaangażowanie zespołu specjalistów wielu dziedzin.
Chociaż w praktyce klinicznej nie są jeszcze dostępne bezpośrednie wskaźniki patologii ciał Lewy’ego, można korzystać z wielu przydatnych wskaźników pośrednich.
Otępienie, definiowane jako postępujące pogarszanie się czynności poznawczych w stopniu utrudniającym normalne funkcjonowanie społeczne lub zawodowe albo wykonywanie codziennych czynności, jest podstawową cechą kliniczną wymaganą do ustalenia rozpoznania otępienia z ciałami Lewy’ego.
Zalecenia zostały opracowane przez zespół specjalistów wielu dziedzin na podstawie wyników przeglądu systematycznego. W celu zapewnienia przejrzystości oraz zaangażowania pacjentów stosowano się do zasad Institute of Medicine. Sformułowano 30 zaleceń: 17 dotyczących rozpoczynania leczenia modyfikującego przebieg choroby, w tym zalecenia określające, kto powinien zacząć takie leczenie, 10 na temat zmiany leczenia w razie zaostrzenia choroby oraz 3 odnoszące się do zakończenia leczenia modyfikującego przebieg stwardnienia rozsianego.
Przegląd danych naukowych dotyczących rozpoczynania, zmiany i zakończenia leczenia modyfikującego przebieg stwardnienia rozsianego u osób z odosobnionym zespołem klinicznym (CIS) oraz postacią rzutowo-remisyjną i postaciami postępującymi stwardnienia rozsianego.
Badanie aktywności CK w surowicy stanowi istotny element w diagnostyce pacjentów z osłabieniem siły mięśniowej lub bólami mięśni, a także pacjentów z miopatiami lub rabdomiolizą.
Pod pojęciem otępienia nie kryje się pojedyncza jednostka chorobowa. Termin ten odnosi się do zespołu objawów związanych z postępującym pogarszaniem się funkcjonowania intelektualnego, które prowadzi do utraty możliwości samodzielnego wykonywania podstawowych czynności życia codziennego.
Na Oddziale Klinicznym Neurologii Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie opracowano protokół postępowania w przypadkach stanu padaczkowego u dorosłych, uwzględniający najnowsze zalecenia amerykańskie, ale dostosowany do polskich realiów.
Neuropatia cukrzycowa jest najczęstszym przewlekłym powikłaniem cukrzycy, dotyczącym nawet do 90% chorych. Skutkuje występowaniem silnych dolegliwości bólowych, znacząco pogarszających jakość życia chorych.
Zespół niespokojnych nóg i nocne kurcze mięśni nóg należą do częstych zaburzeń, w niektórych krajach europejskich występujących odpowiednio u 7,0% i 24,1% populacji. Osoby z zespołem niespokojnych nóg odczuwają w nocy nieprzyjemne doznania w kończynach dolnych, wiążące się z przymusem poruszania nogami i ustępujące w czasie ruchu.
Poprawione kliniczne kryteria rozpoznania otępienia z ciałami Lewy’ego zachowują dotychczasową strukturę, ale w porównaniu z wcześniejszymi wersjami dokładniej różnicują cechy kliniczne i biomarkery diagnostyczne. Pomagają również wybrać najlepsze metody do określenia oraz interpretacji tych cech i biomarkerów.
Stwardnienie rozsiane (łac. sclerosis multiplex – SM) jest zapalno-demielinizacyjną chorobą ośrodkowego układu nerwowego (OUN).
U chorych z uszkodzeniem mózgu hospitalizowanych na oddziałach intensywnej opieki medycznej (OIOM) często obserwuje się nieprawidłowe ruchy. Zazwyczaj trudno określić charakter i patofizjologię tych ruchów, ponieważ pacjent pozostaje w śpiączce lub trudno z nim nawiązać logiczny kontakt.
W uzupełnieniu artykułu omawiającego różnice cech klinicznych migreny u kobiet i mężczyzn przedstawiamy najważniejsze informacje praktyczne dotyczące doraźnego leczenia migrenowego bólu głowy oraz zapobiegania migrenie miesiączkowej.
Główne cechy diagnostyczne dzieci z ASD to deficyty w komunikacji społecznej oraz powtarzające się i ograniczone wzorce zachowań, zainteresowań oraz aktywności.
Wiele strategii postępowania farmakologicznego umożliwia skuteczne leczenie ruchowych objawów choroby Parkinsona. Opublikowano na ten temat liczne wytyczne oraz przeglądy danych naukowych. Dostępne dane i opinie ekspertów nie wskazują jednak na przewagę którejkolwiek z tych strategii nad innymi.
Bóle głowy zasadniczo nie są rzadką przyczyną zgłaszania się kobiet w ciąży do lekarza. Większość z nich nie jest groźna, lecz problemem może być dobranie odpowiedniego leku, który będzie skuteczny i bezpieczny dla matki i płodu. Zdarzają się jednak sytuacje, w których ten błahy z pozoru objaw może świadczyć o poważnej chorobie, wymagającej pilnej interwencji medycznej.
