medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Powikłania oczne półpaśca występują u ok. 35% pacjentów, a wśród nich najczęściej spotyka się zapalenie rogówki.
Krótkowzroczność jest problemem zdrowotnym, który od lat narasta na całym świecie. Polega on nie tylko na pogorszeniu jakości widzenia i coraz większych kosztach społecznych związanych z leczeniem jej skutków.
Stanowisko konsultanta krajowego ds. okulistyki
W okulistyce, jak w każdej dziedzinie medycyny, lekarz ma do czynienia z różnym przebiegiem zmian chorobowych. Większość z nich to stany łagodne, ale zdarzają się także przypadki nagłe, w tym również takie, kiedy przy udzielaniu pomocy choremu liczy się dosłownie każda minuta.
Satysfakcjonujące rezultaty refrakcyjne po implantacji IOL zależą w dużej mierze od biometrii. IOLMaster 700 to pierwszy biometr optyczny wykorzystujący optyczną koherentną tomografię ze strojonym źródłem światła.
Jak dotąd nie stworzono skutecznych leków na suchą postać AMD, a możliwości poprawy jakości widzenia pacjentów z niską ostrością wzroku ograniczają się do dobierania pomocy optycznych oraz wszczepiania implantów wewnątrzgałkowych.
Przewlekłe zespoły bólowe występują powszechnie u pacjentów z ZSO i są przyczyną silnych dolegliwości mimo niezbyt nasilonych objawów przedmiotowych lub nawet ich braku.
Choroba Stargardta (STGD1) jest najczęstszą z dziedzicznych dystrofii plamki (1:8000–10 000) u dzieci i dorosłych. W ciągu ostatnich 10 lat poczyniono znaczne postępy w zrozumieniu patofizjologii tej choroby, a także jej cech klinicznych i podłoża molekularnego.
Temat chirurgii zaćmy, wykonywanej tego samego dnia w obu oczach, cieszy się ostatnio dużym zainteresowaniem, ale wzbudza też liczne kontrowersje ze względu na potencjalne ryzyko zabiegu, które w takim wypadku może dotykać obu oczu.
Skrót aktualnych (2016) wytycznych Amerykańskiej Akademii Okulistyki (AAO)
Chociaż precyzyjne obliczenie właściwej mocy IOL ma kluczowe znaczenie dla pooperacyjnej ostrości wzroku i zadowolenia pacjenta, zgodnie z aktualnym stanem wiedzy nie istnieje jeden uniwersalny wzór regresyjny, który umożliwiałby obliczenie prawidłowej mocy IOL w każdej sytuacji klinicznej.
Rak podstawnokomórkowy (BCC) oraz rak kolczystokomórkowy stanowią większość nowotworów skóry niebędących czerniakami. Większość przypadków BCC leczą miejscowo dermatolodzy i chirurdzy. Pojawienie się inhibitorów szlaku Hedgehog znacząco rozszerzyło możliwości terapeutyczne.
Ustalenie najbardziej dla pacjenta odpowiedniej mocy soczewki wewnątrzgałkowej stanowi poważne wyzwanie dla wielu chirurgów. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy uzyskuje się różne wyniki obliczeń i pojawiają się wątpliwości, która formuła służąca do określenia mocy IOL jest najlepsza dla pacjenta.
W 2009 r. Zweifel i wsp. odkryli w badaniu OCT nową strukturę: tubulacje w zewnętrznych warstwach siatkówki. Ich obecność wydaje się powiązana z wolniejszym wzrostem powierzchni zaniku geograficznego w przebiegu AMD.
Pod względem klinicznym niejednokrotnie trudno jest odróżnić PCV od ukrytej neowaskularyzacji naczyniówkowej występującej w przebiegu AMD. W diagnostyce różnicowej niezwykle pomocna jest angiografia indocyjaninowa. Rozróżnienie PCV i AMD jest konieczne, ponieważ odpowiedź na leczenie w obu tych przypadkach jest odmienna.
Konsensus powstał w odpowiedzi na potrzebę ustalenia wytycznych dotyczących stożka rogówki oraz innych chorób związanych z jej ektazją.
Leczenie farmakologiczne jest podstawowym narzędziem postępowania lekarskiego zwłaszcza w terapii jaskry pierwotnej otwartego kąta przesączania. Istnieje 5 grup leków obniżających ciśnienie wewnątrzgałkowe.
Prowadzone obecnie badania sugerują, iż SHRM można uznać za jakościowe kryterium przy ocenie wskazań do kontynuacji leczenia wysiękowego AMD.
W związku ze znacznym w ostatnich latach wzrostem liczby iniekcji doszklistkowych panel ekspertów dokonał weryfikacji dotyczących tej procedury wytycznych z 2004 r.
Na jaskrę choruje obecnie na świecie 60,5 miliona osób, spośród których u 74% występuje JOK. Wykazano, że poza zwiększonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym, istnieją inne czynniki ryzyka rozwoju neuropatii jaskrowej, jak np. zmniejszony przepływ wewnątrzgałkowy, niskie ciśnienie tętnicze czy krótkowzroczność.
