medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Przedstawiamy krótkie podsumowanie najważniejszych wyników badań dotyczących czerniaka, które zaprezentowano podczas ASCO Annual Meeting w Chicago.
Leczenie objawowe powinno być indywidualnie dobrane do każdego pacjenta, z uwzględnieniem chorób towarzyszących. Jeżeli jeden lek jest nieskuteczny, należy zastąpić go kolejnym. Opioidy zalecane są dopiero, gdy żaden lek pierwszego wyboru (leki przeciwpadaczkowe i/lub leki przeciwdepresyjne) nie będzie skuteczny.
W jednej z przeprowadzonych analiz, wśród 219 chorujących na cukrzycę typu 1, u 26,9% występowała przynajmniej jedna dodatkowa choroba autoimmunologiczna. Z tego powodu często mówi się o potrzebie wykonywania rutynowo badań przesiewowych w kierunku najczęściej współwystępujących chorób.
Mimo intensywnie prowadzonych badań wciąż nie ma skutecznego leczenie przyczynowego neuropatii cukrzycowej. Niemniej jednak niektóre randomizowane badania kliniczne wykazały poprawę u chorych po zastosowaniu wybranych leków, szczególnie kwasu alfa-liponowego.
Neuropatia cukrzycowa jest najczęstszym przewlekłym powikłaniem cukrzycy, dotyczącym nawet do 90% chorych. Skutkuje występowaniem silnych dolegliwości bólowych, znacząco pogarszających jakość życia chorych.
Udowodniono, że mechanizmem w największym stopniu odpowiedzialnym za postępujący przebieg cukrzycy typu 2 jest stopniowo malejące wydzielanie insuliny, określane mianem „dysfunkcji komórki β”.
Metformina to lek pierwszego wyboru w leczeniu cukrzycy typu 2 i stanu przedcukrzycowego. Jest to lek o dobrym profilu bezpieczeństwa, obecny na rynku już 60 lat. W artykule omówiono przeciwwskazania do jego stosowania.
W organizmie człowieka ALA syntetyzowany jest przede wszystkim w wątrobie, a także przyswajany zarówno z pokarmów roślinnych, jak i zwierzęcych.
Jednym z czynników o kluczowym znaczeniu dla genezy późnych powikłań cukrzycy jest stres oksydacyjny. Powstaje on wskutek obecności nadmiaru reaktywnych form tlenu, takich jak nadtlenki, ponadtlenki, rodniki hydroksylowe czy tlen singletowy, a także reaktywnych form azotu.
Narodowa Fundacja Nerkowa w USA, grupa robocza Kidney Disease Outcomes Quality Initiative (K/DOQI ) sprecyzowała definicję przewlekłej choroby nerek (PChN), która upowszechniła się w Polsce i została zaakceptowana przez środowisko nefrologiczne. Kryteria rozpoznania i stadia progresji PChN mają również zastosowanie w przypadku uszkodzenia nerek powstałego u chorych na cukrzycę.
Nadrzędnym celem terapii jest uzyskanie optymalnych wartości glikemii przy minimalnym ryzyku hipoglikemii. I chociaż zasada stosowania wielokrotnych wstrzyknięć lub osobistych pomp insulinowych jest swoistym dogmatem w leczeniu cukrzycy typu 1, to jednak można też stosować i inne schematy insulinoterapii, o ile pozwalają one osiągnąć wyznaczony cel terapii.
Histologiczny podział tkanki tłuszczowej na białą i brunatną stał się, w ostatniej dekadzie, nie mniej atrakcyjny i użyteczny dla badaczy niż klasyczny anatomiczny podział na tkankę tłuszczową obwodową i trzewną.
Chorzy na cukrzycę z psychologicznymi lub społecznymi problemami upośledzającymi ich zdolność do samokontroli i aktywnego udziału w procesie leczenia rzadziej przestrzegają zaleceń lekarskich, gorsze jest u nich wyrównanie metaboliczne oraz rozwija się więcej powikłań.
Metformina w tym roku obchodzi jubileusz 60 lat obecności na rynku. Mimo to wciąż odkrywane są coraz to nowe, korzystne efekty jej działania, a niektóre „stare” przeciwwskazania odchodzą w niepamięć.
Nadrzędnym celem terapii hipolipemizującej u wszystkich chorych, w tym u chorych na cukrzycę z dyslipidemią, jest redukcja stężenia LDL-C.
Insulina została odkryta w 1921 roku przez Fredericka G. Bantinga i pracującego z nim studenta Charlesa Besta. Pierwszym pacjentem, który otrzymał oczyszczony ekstrakt z trzustki był 14-letni Leonard Thompson. Półtora roku później odkrywcy insuliny otrzymali Nagrodę Nobla. Tak zaczęła się era insulinoterapii.
Poznanie procesów zachodzących przy współudziale organokinin może być kluczowe w tworzeniu skutecznych strategii terapeutycznych zaburzeń metabolicznych. Co więcej, oznaczanie profilu organokinin może się okazać przydatnym narzędziem diagnostyczno-prognostycznym w ocenie rozwoju ryzyka tych zaburzeń u poszczególnych pacjentów.
Zalecenia oparte na europejskich i amerykańskich wytycznych kardiologicznych i diabetologicznych.
Rozpoznanie PCOS można postawić jedynie po wcześniejszym wykluczeniu innych zaburzeń endokrynologicznych o podobnej symptomatologii (m.in. zespół/choroba Cushinga, wrodzony przerost nadnerczy, zaburzenia funkcji tarczycy, hiperprolaktynemię, guzy produkujące androgeny oraz otyłość prostą).
