medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Dostępność leczenia chirurgicznego to istotny czynnik, który ma wpływ na wyniki leczenia szerokiej grupy chorych, w tym chorych na nowotwory. Niestety mniej niż 45% chorych na nowotwory na całym świecie ma zapewnione bezpieczne leczenie chirurgiczne w zasięgu swoich możliwości finansowych i w odpowiednim czasie. Co należy zrobić, aby poprawić tę sytuację?
Kolonoskopia współcześnie została uznana za podstawowe badanie w diagnostyce chorób błony śluzowej dolnego odcinka przewodu pokarmowego.
Autorzy bogato ilustrowanego artykułu omawiają techniki oraz podsumowują wyniki leczenia: onkologiczne i czynnościowe.
W 2017 roku ukazały się uaktualnione wytyczne dotyczące zapobiegania zakażeniom miejsca operowanego, na podstawie których zwięzłe opracowanie – podobnie jak w przypadku wytycznych z 2016 r. – specjalnie dla „Medycyny Praktycznej – Chirurgii” przygotował lek. Mateusz Wierdak.
Samotny wrzód odbytnicy bywa nazywany chorobą trzech kłamstw. Zdiagnozowanie tej przypadłości nastręcza sporo trudności nawet doświadczonym koloproktologom. Choć jest zmianą nienowotworową, ze względu na swój obraz kliniczny wymaga uważnego różnicowania z rakiem odbytnicy.
Zarówno przebieg, jak i epidemiologia czerniaka u dzieci istotnie różni się od jego charakterystyki w populacji dorosłych. W artykule wymieniono i w skrócie omówiono te różnice.
Ta postać raka jest złośliwym nowotworem wątroby uważanym za odmianę raka wątrobowokomórkowego. Stanowi niewielki odsetek przypadków i występuje u zdecydowanie odmiennej grupy pacjentów. W tekście omówiono diagnostykę i leczenie tej odmiany raka.
W przypadku incydentaloma wątroby podstawowym problemem jest wiarygodne zróżnicowanie zmian istotnych od nieistotnych klinicznie.
Rozpoznanie guzów wątroby na podstawie samych tylko badań obrazowych pozostaje wyzwaniem, a zmiany, które nie spełniają określonych kryteriów diagnostycznych, mogą wymagać biopsji. Dzięki swoim fascynującym właściwościom przedmiotem aktywnych badań stały się nowe hepatotropowe środki kontrastowe.
Leczenie chirurgiczne kobiet chorujących na raka piersi coraz częściej polega na usunięciu guza nowotworowego oraz zaopatrzeniu i rekonstrukcji defektu, jaki powstaje w wyniku takiej resekcji. Autor tekstu omawia dostępne możliwości z uwzględnieniem polskich realiów.
Przedstawiamy opis techniki resekcji przełyku z dostępu przez jamę brzuszną i prawostronną torakotomię, z odtworzeniem ciągłości przewodu pokarmowego z wykorzystaniem tuby żołądkowej i wysokim zespoleniem w klatce piersiowej.
Biorąc pod uwagę zapadalność, rak trzustki stanowi jeden z najczęstszych nowotworów układu pokarmowego, równocześnie w zależności od rejonu geograficznego jest 4. lub 6. co do częstości przyczyną zgonów na nowotwory złośliwe ogółem.
Pomimo znacznego postępu onkologii chirurgia wciąż jest najbardziej efektywną metodą leczenia większości nowotworów przewodu pokarmowego, w tym raka jelita grubego (RJG). Zasady leczenia operacyjnego są powszechnie znane: usunięcie guza z odpowiednimi marginesami i drenującym go układem chłonnym.
Dążeniem większości chirurgów jest wykonanie zabiegu doszczętnego onkologicznie, z równoczesnym zachowaniem czynności zwieraczy.
W opracowaniu omówiono trudności diagnostyki różnicowej polipów (zmian) ząbkowanych, jak też kontrowersje dotyczące częstości rozwoju raka jelita grubego u osób z zespołem polipowatości ząbkowanej (hiperplastycznej). Podano także rekomendacje dotyczące endoskopowego nadzoru nad pacjentami po usunięciu zmian ząbkowanych.
Najczęstszą zmianą pierwotną w sercu jest łagodny śluzak, stwierdzany w 75% przypadków. Pozostałe 25% pierwotnych guzów serca to nowotwory złośliwe. Mięsaki stanowią 95% spośród pierwotnych zmian złośliwych w sercu, zaś pozostałe 5% to przede wszystkim chłoniaki.
Mammografia, ultrasonografia i obrazowanie techniką rezonansu magnetycznego są najczęściej stosowanymi metodami obrazowania piersi po zabiegach rekonstrukcyjnych.
Silna motywacja kobiety do leczenia odtwórczego i uzyskania jak najlepszego efektu zabiegu bez wątpienia sprzyja szybkiemu powrotowi do pełnej sprawności. Z drugiej jednak strony, brak jednolitych schematów opieki i stosunkowo uboga literatura fachowa, zmuszają ośrodki rekonstrukcyjne do wypracowania własnych metod postępowania.
Badanie piersi, która została zrekonstruowana przy użyciu implantu wykonuje się przede wszystkim w celu wykrycia patologii tkanek otaczających oraz oceny stanu wszczepionego implantu i ewentualnych powikłań po zabiegu.
