medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Zakrzep brzeżny uchodzi za zmorę ciężarnych, informatyków i księgowych. Niektórzy uważają, że postępowanie zależy od stopnia nasilenia dolegliwości, inni – że od czasu, jaki minął od początku objawów: zakrzep powstały do 72 h należy odbarczyć operacyjnie, zaś bohater, który przetrzyma ból i zgłosi się do lekarza później, ma być leczony zachowawczo. Generalnie za „złoty standard” uważa się leczenie zabiegowe.
Opóźnione oddanie smółki, wzdęcie brzucha, przewlekłe zaparcia – takie objawy zazwyczaj skłaniają chirurga dziecięcego do wdrożenia diagnostyki w kierunku choroby Hirschsprunga.
Zarówno przebieg, jak i epidemiologia czerniaka u dzieci istotnie różni się od jego charakterystyki w populacji dorosłych. W artykule wymieniono i w skrócie omówiono te różnice.
Dożylna płynoterapia jest integralnym i ratującym życie elementem postępowania z chorymi wymagającymi leczenia chirurgicznego. Nadmiar płynów podawanych i.v. to jedna z przyczyn nasilenia reakcji zapalnej w tkankach, powstawania obrzęków oraz upośledzenia gojenia. Aby temu zapobiec, stosuje się: strategię zerowego bilansu płynów (restrykcyjną) oraz leczenie płynami ukierunkowane na cel.
Cewka moczowa, pęcherz moczowy i moczowody są szczególnie narażone na uszkodzenia podczas operacji w obrębie narządu rodnego. Jeśli uszkodzeniom tym nie udało się zapobiec, ich szybkie rozpoznanie i leczenie pozwala uniknąć odległych powikłań.
W przypadku incydentaloma wątroby podstawowym problemem jest wiarygodne zróżnicowanie zmian istotnych od nieistotnych klinicznie.
Rozpoznanie guzów wątroby na podstawie samych tylko badań obrazowych pozostaje wyzwaniem, a zmiany, które nie spełniają określonych kryteriów diagnostycznych, mogą wymagać biopsji. Dzięki swoim fascynującym właściwościom przedmiotem aktywnych badań stały się nowe hepatotropowe środki kontrastowe.
Problem zakażeń szpitalnych, w tym zakażenia miejsca operowanego (ZMO) pozostaje jednym z najistotniejszych zagadnień współczesnej medycyny. Pod koniec 2016 r. ukazały się dwa ważne dokumenty poświęcone prewencji ZMO, na podstawie których kompleksowe opracowanie specjalnie dla „Medycyny Praktycznej – Chirurgii” przygotował lek. Mateusz Wierdak.
Prawidłowe leczenie chorób odbytu i rzetelne wykonywanie zabiegów chirurgicznych minimalizuje ryzyko zwężenia. Należy uderzyć się w piersi – przeważająca większość zwężeń o charakterze anatomicznym jest skutkiem zabiegu operacyjnego. W kontekście zwężeń odbytu wyraźnie należy podkreślić, że zapobieganie jest lepsze niż leczenie.
Zakażenia wewnątrzbrzuszne (ZWB) definiuje się jako procesy zapalne dotyczące jamy otrzewnej oraz położonych w niej narządów będące odpowiedzią na obecność mikroorganizmów albo na ich toksyny. Zakażenia wewnątrzbrzuszne zalicza się do najpoważniejszych bakteryjnych infekcji u człowieka i charakteryzują się one najcięższym przebiegiem klinicznym.
Ból odbytu jest jednym z najczęstszych powodów zgłoszenia się do proktologa i wymaga uważnej diagnostyki. W przeważającej większości przypadków przyczyną bólu okazuje się szczelina odbytu, ropień, zakrzep brzeżny, zaawansowana choroba hemoroidalna czy też inna przypadłość proktologiczna.
Obecnie standardem postępowania w przypadku ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego jest jego wycięcie. Trwają badania oceniające wyniki leczenia zachowawczego i jego zasadność w wybranych przypadkach. Artykuł jest poświęcony roli postępowania nieoperacyjnego w leczeniu zapalenia wyrostka robaczkowego u dzieci.
Poza wąskimi specjalnościami chirurgicznymi takimi jak neurochirurgia klipsy chirurgiczne jeszcze nie tak dawno kojarzyły się w Polsce z chirurgią małoinwazyjną, w której były postrzegane jako „naturalna” metoda hemostazy, w odróżnieniu od czasochłonnego laparoskopowego wiązania nici.
Truizmem może się wydawać stwierdzenie, że z pacjentami należy rozmawiać, jednak okazuje się, że pacjenci często trafiają na stół operacyjny niedoinformowani, a po zabiegu trwają w niepewności co do dalszego postępowania, odczuwają lęk spowodowany przedłużającymi się dolegliwościami.
Kluczowe w okresie okołooperacyjnym jest leczenie odpowiednią ilością i rodzajem płynów. Najnowsze odkrycia dotyczące integralności bariery naczyniowej, jej funkcji fizjologicznych oraz znaczenia dla zapobiegania przepuszczalności naczyń wyznaczają zupełnie nowy kierunek w podejściu do podaży płynów.
Uważa się, że możemy wkraczać w erę przedantybiotykową, ponieważ rozwój lekooporności drobnoustrojów następuje szybciej niż prace nad nowymi lekami.
Leczenie żywieniowe (synonim: żywienie kliniczne) jest jednym z podstawowych elementów opieki nad pacjentem oddziału chirurgicznego. Może być realizowane drogą dojelitową (do przewodu pokarmowego) lub pozajelitową (dożylną), bądź obiema jednocześnie.
Komentarz prof. Andrzeja Budzyńskiego.
Aktualnie wśród powikłań ujawniających się w okresie pooperacyjnym wymienia się: powikłania krwotoczne, zakażenia, wodobrzusze, przecieki żółci oraz zaburzenia czynności wątroby, które mogą prowadzić do jej niewydolności. Główną przyczyną powikłań i śmiertelności w okresie pooperacyjnym są przecieki żółci.
Leczenie operacyjne jest obecnie najskuteczniejszą opcją postępowania z chorymi z otyłością olbrzymią. Zapewnia istotną i długotrwałą redukcję masy ciała, ustępowanie chorób i powikłań związanych z otyłością, szczególnie cukrzycy typu 2 i nadciśnienia tętniczego, zmniejsza ryzyko zgonu oraz wpływa na poprawę jakości życia.
