medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Zapoznaj się z komentarzem do przeglądzie systematycznego z metaanalizą sieciową oceniającym skuteczność szczepionek u osób po 65. roku życia.
Hipernatremia należy do najczęstszych zaburzeń elektrolitowych w intensywnej terapii, zwykle rozwijając się po kilku dobach pobytu i odzwierciedlając deficyt wolnej wody. Stan ten się wiąże z hipertonnością osocza, odwodnieniem wewnątrzkomórkowym (w tym neuronów) i pogorszeniem wyników leczenia.
Ostra niewydolność wątroby to stan, w którym nawet standardowe decyzje terapeutyczne wymagają ponownego przemyślenia. Wybór rodzaju płynoterapii – między krystaloidami a albuminami – powinien opierać się na rzetelnej ocenie ryzyka i korzyści w dynamicznie zmieniających się warunkach klinicznych.
Dowiedz się, u których pacjentów, w jakim materiale, w jakim laboratorium, kiedy, z jakich wskazań i jaką metodą należy badać przeciwciała w celu rozpoznania MOGAD.
W czasopiśmie „Current Opinion in Critical Care” ukazał się przeglądowy artykuł podsumowujący aktualne podejście do płynoterapii u pacjentów w stanie krytycznym. Autorzy podkreślają znaczenie indywidualizacji leczenia, wdrażania strategii stewardship oraz świadomego przechodzenia od intensywnej resuscytacji do aktywnej deresuscytacji.
W artykule omówiono osobno każdy lek, skupiając się na jego najważniejszych właściwościach farmakokinetycznych, wskazaniach do stosowania i sposobach podawania.
Wyniki wieloośrodkowego badania z randomizacją MATISSE omawia prof. Iwona Sadowska-Krawczenko.
Do błędów wykonawczych zalicza się m. in. podanie szczepionki po upływie terminu ważności, w nieprawidłową okolicę anatomiczną lub nieprawidłową drogą, podanie przed osiągnięciem zalecanego wieku lub w zbyt krótkim odstępie czasu od poprzedniej dawki.
Opis przypadku. 85‑letnia kobieta z zespołem Sjögrena i wykrytymi w RTG zwapniałymi guzkami płuc.
Wycofanie hydroksyetyloskrobi (HES) z praktyki klinicznej stanowiło istotny etap w ewolucji podejścia do płynoterapii. Zmiany te były następstwem rosnącej liczby danych naukowych i decyzji regulatorów, wskazujących na konieczność ponownej oceny bezpieczeństwa tego preparatu.
Wycofanie hydroksyetyloskrobi (HES) z praktyki klinicznej stanowiło istotny etap w ewolucji podejścia do płynoterapii. Zmiany te były następstwem rosnącej liczby danych naukowych i decyzji regulatorów, wskazujących na konieczność ponownej oceny bezpieczeństwa tego preparatu.
Czy palenie fajki wodnej zmniejsza ryzyko uzależnienia i chorób nowotworowych?
Leczenie APS oraz katastrofalny zespół antyfosfolipidowy.
Jedną z nowości w PSO na 2025 rok jest uwzględnienie w szczepieniach zalecanych immunoprofilaktyki dengi. Problemem jest jednak nieuwzględnienie w ChPL preparatu Qdenga pewnych zastrzeżeń i wątpliwości ekspertów oraz Światowej Organizacji Zdrowia.
Kryteria klasyfikacyjne, czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego, wskazania do diagnostyki oraz badania laboratoryjne.
Epidemiologia APS, profile przeciwciał antyfosfolipidowych oraz objawy kliniczne.
Idiopatyczny zespół systemowego wycieku włośniczkowego (ISCLS) to rzadka, lecz potencjalnie śmiertelna choroba, w której przypadku dochodzi do nagłej i masowej utraty osocza z naczyń do przestrzeni pozanaczyniowej. Objawia się ciężką hipotensją, hipoalbuminemią i hemokoncentracją, wymagając precyzyjnego podejścia do płynoterapii, aby uniknąć powikłań, takich jak obrzęk płuc czy zespół ciasnoty przedziałów powięziowych.
Zapalenie płuc związane z wentylacją mechaniczną (VAP) stanowi istotny problem w intensywnej terapii, prowadzący do wzrostu śmiertelności, wydłużenia hospitalizacji i obciążeń finansowych. Przegląd ten omawia aktualne strategie profilaktyczne oparte na metodach nieinwazyjnych, które mają na celu poprawę bezpieczeństwa pacjentów i efektywności leczenia na oddziałach intensywnej terapii.
Opieka okołooperacyjna nad chorym z marskością wątroby wymaga zindywidualizowanego podejścia, uwzględniającego stopień niewydolności wątroby, ryzyko dekompensacji oraz specyfikę planowanego zabiegu. Wczesna identyfikacja pacjentów wysokiego ryzyka i interdyscyplinarne planowanie postępowania mogą istotnie wpłynąć na wynik leczenia operacyjnego w tej grupie chorych.
