medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Przypomina o tym w swoim artykule prof. Iwona Paradowska-Stankiewicz z Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego PZH-PIB.
W artykule przedstawiono wyroby medyczne objęte refundacją na zlecenie lekarza, zgodnie z obowiązującymi kodami w wykazie (rozporządzenie Ministra Zdrowia z 2025 r.).
Hipotensja śródoperacyjna stanowi częste powikłanie u pacjentów poddawanych zabiegom niekardiochirurgicznym w znieczuleniu ogólnym i wiąże się ze zwiększonym ryzykiem powikłań narządowych, w tym AKI. W codziennej praktyce klinicznej dąży się do utrzymania odpowiedniego ciśnienia perfuzyjnego, a jednym z najczęściej stosowanych leków wazopresyjnych jest noradrenalina.
Praktyczne porady dla neurologów na temat optymalnych metod leczenia choroby, porównanie wskaźników bezpieczeństwa i skuteczności leków oraz opis przypadku.
Poruszone zagadnienia obejmują rolę czynników genetycznych, wirusa Epsteina i Barr oraz spojrzenie na patofizjologię SM przez pryzmat nowych technologii.
Minister Zdrowia zmieniła zasady organizacji i zakres opieki zdrowotnej sprawowanej nad kobietami w ciąży i w połogu oraz nad noworodkiem stosowane także w podmiotach wykonujących działalność leczniczą w zakresie POZ.
W artykule podsumowano zawarte w zaleceniach American Heart Association zasady rozpoznawania, leczenia i monitorowania pacjentów z chorobą Kawasakiego.
Szczepienie BCG a powszechne badanie przesiewowe noworodków w kierunku ciężkiego złożonego niedoboru odporności.
Według stanu wiedzy na lipiec 2024 roku prowadzono 187 aktywnych badań z zastosowaniem 141 leków w większości poświęconych modyfikacji przebiegu choroby.
Serdecznie dziękujemy za liczny udział w ankiecie dotyczącej delegacji zadań anestezjologicznych w Polsce. Wiemy już, że większość z Państwa nie chce rozdzielać kompetencji anestezjologicznych, liczy na pomoc PTAiIT w tej sprawie, ale jest zdania, że niektóre z kompetencji można by faktycznie rozszerzyć.
Dokładność rozpoznania niewydolności serca przed planowanym zabiegiem operacyjnym może mieć kluczowe znaczenie dla przebiegu i bezpieczeństwa leczenia. Właściwa identyfikacja pacjentów z HF pozwala na lepsze dostosowanie strategii płynoterapii śródoperacyjnej oraz może wpłynąć na zmniejszenie ryzyka AKI, co przekłada się na poprawę wyników leczenia okołooperacyjnego.
Druga część praktycznych rozważań dotyczy zagadnienia terminacji ciąży oraz okresu poprodowego, w tym karmienia piersią przez pacjentki z SM.
W ramach tzw. mapy wiedzy szczegółowo omówiono sposoby postępowania w przypadku wczesnych i późnych powikłań stomii, tj. martwica, rozejście się zrostu śluzówkowo-skórnego, zapadnięcie się, zwężenie czy wypadanie stomii, przepuklina okołostomijna oraz krwawienie ze stomii.
Pacjentki w ciąży lub karmiące są często dyskwalifikowane z udziału w badaniach klinicznych dotyczących leczenia stwardnienienia rozsianego. Obalamy mity na temat prowadzenia ciąży u kobiet z SM.
Które dziecko wymaga specjalistycznej diagnostyki, a które wystarczy jedynie obserwować?
Koncepcja Just Culture wyznacza ramy, jak się uczyć na błędach bez karania ludzi i zamiatania problemów pod dywan. W Polsce jej wdrożenie rozbija się głównie o dominację myślenia karnego i „szukania winnego”, co zwiększa strach, obniża raportowanie i spowalnia realną poprawę systemu.
Ustalenie rozpoznania ADHD u osób dorosłych jest złożonym procesem, wymagającym wielowymiarowej oceny klinicznej oraz szczególnej ostrożności interpretacyjnej ze względu na nakładanie się objawów ADHD z symptomami zaburzeń potraumatycznych oraz zaburzeń osobowości.
Choć coraz więcej pacjentów przeżywa hospitalizację na OIT, ich jakość życia po wypisie często pozostaje znacznie obniżona – szczególnie w wymiarze fizycznym. Najnowsza metaanaliza wskazuje na kluczowe czynniki przed hospitalizacją i podczas hospitalizacji, które mogą determinować długoterminowy stan zdrowia.
Znieczulenie przewodowe w położnictwie jest powszechnie stosowane i uznawane za bezpieczne, jednak w rzadkich przypadkach może prowadzić do powikłań neurologicznych. Wczesne rozpoznanie i odpowiednia interwencja są kluczowe dla minimalizowania ryzyka trwałych uszkodzeń.
Leczenie objawowe może być niezwykle trudne, ponieważ objawy mogą występować w odpowiedzi na wiele czynników innych niż zmiany zwyrodnieniowe w mózgu.
