medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
W artykule omówiono zagadnienia związane z zapobieganiem zakażeniom u chorych na stwardnienie rozsiane, bezpieczeństwo szczepień w tej grupie chorych, a także niektóre ważne kwestie związane ze szczepieniem osób poddanych leczeniu modyfikującym przebieg choroby.
Stosowanie metod neurostymulacji w leczeniu bólów głowy budzi coraz większe zainteresowanie. Dostępnych jest wiele nieinwazyjnych oraz inwazyjnych urządzeń do neurostymulacji. Za ich stosowaniem przemawiają wyniki kilku opisów serii przypadków i badań z grupą kontrolną, obejmujących niewielką liczbę uczestników.
Zazwyczaj nie można całkowicie zapobiec napadom bólu głowy i dlatego warto ustalić z pacjentem realne cele leczenia. Leczenie zapobiegawcze rozważa się zwykle u pacjenta, u którego migrena występuje częściej niż w 4 dniach w miesiącu. Leczenie to można zastosować także w przypadku rzadszych napadów bólu głowy, ale powodujących dużą niesprawność.
Ból głowy może być przyczyną bardzo dużej niesprawności. Skuteczne leczenie bólu głowy ma podstawowe znaczenie dla pacjenta, ale też daje dużą satysfakcję lekarzowi.
Narkolepsja, samoistne porażenie nerwu twarzowego, małopłytkowość - czy szczepienie przeciwko grypie może zwiększać ryzyko ich wystąpienia? Zapoznaj się z wynikami raportu ekspertów Institute for Vaccine Safety.
Czy obawy o ryzyko wystąpienia ostrego rozsianego zapalenia mózgu i rdzenia, czy stwardnienia rozsianego po szczepieniu przeciwko grypie są uzasadnione? Zapoznaj się z wynikami przeglądu piśmiennictwa ekspertów Institute for Vaccine Safety.
Migrena jest częstą chorobą nerwowo-naczyniową, która charakteryzuje się występowaniem epizodów bólu głowy (często ciężkiego), z towarzyszącymi nudnościami i nadwrażliwością na bodźce, takie jak światło, dźwięki i ruchy głowy.
W artykule przedstawiono pozawątrobowe manifestacje immunologiczne zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu C: małopłytkowość immunologiczną, objawy ze strony układu nerwowego, nerek, skóry, tarczycy i objawy reumatologiczne.
Pełna ocena bólu powinna obejmować rozpoznanie przyczyny bólu wraz z określeniem jego charakteru i oceną funkcjonowania fizycznego, psychospołecznego oraz poznawczego pacjenta. Zobacz, jakie elementy powinna uwzględniać ocena historii bólowej pacjenta.
W postępowaniu terapeutycznym stosuje się obecnie farmakoterapię, ustaloną zgodnie z algorytmem leczenia objawowego bólu neuropatycznego, techniki interwencyjne, fizjoterapię, zabiegi neuromodulacyjne oraz psychoterapię.
Drżenie – mimowolne, rytmiczne i oscylacyjne ruchy części ciała – jest najczęstszym zaburzeniem ruchowym w praktyce klinicznej.
Autorka omawia: mechanizm działania, wskazania, bezpieczeństwo oraz praktyczne aspekty stosowania leków przeciwdepresyjnych i przeciwpadaczkowych w leczeniu bólu przewlekłego.
W artykule przedstawiono epidemiologię bezobjawowego zwężenia tętnicy szyjnej, związane z nim ryzyko udaru mózgu lub innych powikłań naczyniowych oraz wskazania do rewaskularyzacji i zasady leczenia farmakologicznego.
Na podstawie badań epidemiologicznych przyjmuje się, że ból występuje u ponad połowy chorych ze stwardnieniem rozsianym. Choć ból jest tak powszechnym objawem u pacjentów z SM, to mało jest wiarygodnych badań dotyczących jego oceny i leczenia w tej grupie pacjentów.
Choroba spowodowana jest defektem enzymu lizosomalnego uczestniczącego w procesie rozkładu siarczanu dermatanu i siarczanu heparanu, glukozaminoglikanów (nazywanych dawniej mukopolisacharydami) wchodzących w skład proteoglikanów macierzy zewnątrzkomórkowej.
Choroba Pompego lub inaczej glikogenoza typu II polega na niedoborze kwaśnej maltazy. Jest to rzadko występująca uogólniona choroba, dziedzicząca się autosomalnie recesywnie, w której dochodzi do spichrzania prawidłowego glikogenu w wątrobie, mięśniach, sercu, nerkach i ośrodkowym układzie nerwowym.
Leki znieczulenia miejscowego (LZM) stosowane w technikach anestezji regionalnej skutecznie hamują przewodzenie bodźca bólowego we włóknach czuciowych, w związku z czym są najbardziej efektywnymi lekami w uśmierzaniu bólu. W praktyce klinicznej w medycynie bólu najczęściej stosuje się lidokainę, bupiwakainę i ropiwakainę.
Leczenie obejmuje postępowanie objawowe, profilaktyczne i przyczynowe za pomocą enzymatycznej terapii zastępczej.
W znacznej większości zespołów bólu trzewnego udaje się zidentyfikować czynnik wywołujący i ustalić skuteczne leczenie. Problemem w praktyce klinicznej pozostają tzw. funkcjonalne czynnościowe zespoły bólowe, w których nie udaje zidentyfikować czynnika wywołującego, a ich patomechanizm jest złożony i obejmuje sensytyzację obwodową i ośrodkową.
Nagroda Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny w 2014 roku została przyznana za prace, które bezpośrednio nie przyczyniły się do postępu praktycznej medycyny, mają natomiast olbrzymie znaczenie poznawcze i pozwalają na lepsze rozumienie mechanizmów działania mózgu.
