medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Druga część artykułu dotyczy zmian guzowatych w obrębie sutka, które budzą największy niepokój u chorych i ich rodzin. Zmiany te najczęściej mają charakter niezłośliwy, często nie wymagają specjalistycznej diagnostyki, a znajomość ich charakterystyki klinicznej pozwala na ustalenie rozpoznania z dużym prawdopodobieństwem bez wykonywania specjalistycznych badań. Czy wiesz, jaki jest najczęstszy nowotwór sutka w okresie pokwitania? Czy celowe jest wykonywanie mammografii u dorastającej dziewczynki? Jakie są czynniki ryzyka rozwoju raka sutka? Czy nowotwór sutka zawsze wymaga usunięcia? Odpowiedź na te i inne pytania można znaleźć w artykule.
Komunikacja między rodzicami, dzieckiem i lekarzem jest szczególnym rodzajem kontaktu, który nazwano układem terapeutycznym.
Pediatrów i lekarzy rodzinnych zapraszamy do lektury I części artykułu dotyczącego chorób sutka u dzieci i młodzieży, poświęconej wadom, zaburzeniom rozwoju i zakażeniom sutka. Autorzy artykułu w zwięzły i przejrzysty sposób opisali charakterystyczne cechy poszczególnych zaburzeń, pokazując, w jaki sposób lekarz podstawowej opieki zdrowotnej może ustalić rozpoznanie i kiedy powinien skierować pacjenta do specjalisty (m.in. asymetria sutka, wyciek wydzieliny, obrzęk i zapalenie).
Większość pediatrów już zapoznała się z nowymi zaleceniami dotyczącymi żywienia dzieci w 1. roku życia. Wprowadzono w nich istotne zmiany w stosunku do dotychczas obowiązujących wytycznych, szczególnie w odniesieniu do wieku i sposobu wprowadzania glutenu. Wiele osób się z nimi nie zgadza. Wychodząc naprzeciw prośbom Czytelników, zaprosiliśmy do debaty kilku ekspertów, którzy postarają się przekonać do swoich racji, w miarę możliwości opierając swoje argumenty na wiarygodnych danych z badań naukowych. Przystępując do lektury, proszę pamiętać, że zalecenia nie są wydawane po to, aby ich bezwzględnie przestrzegać. Lektura niniejszej debaty z pewnością ułatwi podjęcie decyzji o czasie i sposobie wprowadzania glutenu.
Około 5–10% populacji nie wytwarza ochronnego poziomu przeciwciał po szczepieniu podstawowym przeciwko WZW typu B. Czy istnieją kryteria pozwalające wcześniej zidentyfikować takie osoby? Co jest przyczyną takiej niedostatecznej odpowiedzi? Czy konieczne jest podanie kolejnych dawek szczepionki i rutynowe monitorowanie stężenia przeciwciał po szczepieniu? Co zrobić, jeżeli stężenie przeciwciał anty-HBs po szczepieniu podstawowym wynosi <10 mIU/ml? Odpowiedzi na te i inne pytania znajdzie Czytelnik w niniejszym artykule. Artykuł wzbogacono w użyteczne algorytmy postępowania.
Artykuł zawiera podstawowe informacje na temat patofizjologii, obrazu klinicznego i możliwości leczenia lizosomalnych chorób spichrzeniowych.
Jednym z najbardziej kłopotliwych zagadnień dla lekarza pediatry jest przewlekłe nosicielstwo paciorkowców grupy A (paciorkowce beta-hemolizujące grupy A).
Airway management for pediatric emergencies
