medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Hipersomnie to zaburzenia snu, których główne objawy to zbyt długi czas snu i/lub nadmierna senność w ciągu dnia. Przyjmuje się, że zbyt długi czas snu to więcej niż 10 godzin. O nadmiernej senności mówi się, gdy wynik łączny w skali senności Epworth przekracza 10 punktów. Gdy przekracza on 15 punktów, mówi się o senności patologicznej.
Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (obsessive compulsive disorder – OCD; dawniej nerwica natręctw) w zależności od klasyfikacji diagnostycznych jest sytuowane w kategorii „zaburzeń lękowych” (DSM IV) lub „zaburzeń nerwicowych, związanych ze stresem lub pod postacią somatyczną”.
Kłykciny kończyste to brodawkowaty rozrost nabłonka płaskiego (różowe lub cieliste brodawkowate wykwity o wąskiej podstawie, zlewające się w skupiska wielkości kilku milimetrów, ale też kalafiorowate guzy o średnicy kilkunastu centymetrów), wywołany infekcją HPV (gł. przez kontakt seksualny). Zmiany rozwijają się w okolicach narządów płciowych, jak również krocza i odbytu. Wywiad w kierunku praktyk seksualnych pacjenta ma znaczenie ze względów epidemiologicznych. Objawy infekcji HPV okolicy odbytu u małoletnich mogą być następstwem molestowania seksualnego, więc ostrożny, acz gruntowny wywiad ma kapitalne znaczenie dla ewentualnych dalszych czynności prokuratorskich.
Zaburzenia świadomości w przebiegu chorób neurodegeneracyjnych należą do najczęściej obserwowanych zespołów psychopatologicznych u osób w wieku podeszłym. Epizody majaczeniowe w otępieniu wiążą się z niekorzystnym rokowaniem, wskazują na zaawansowanie samego procesu otępiennego oraz na obecność powikłań somatycznych.
Z pacjentem pobudzonym – w różnych przedziałach wiekowych – lekarz styka się w każdej jednostce opieki zdrowotnej, dlatego poznanie zasad postępowania w takich przypadkach jest bardzo istotne.
W artykule omówiono trudności diagnostyczne i odrębności leczenia wynikające ze współistnienia niewydolności serca i depresji.
Omawiana grupa zaburzeń obejmuje wszystkie zaburzenia psychiczne, których pierwotna przyczyna znajduje się poza ośrodkowym układem nerwowym (OUN). Zaburzenia te są uwarunkowane zarówno chorobami somatycznymi czy stosowanymi lekami, jak i innymi czynnikami chemicznymi i fizycznymi.
Wśród zespołów zaburzeń świadomości obserwowanych w codziennej praktyce lekarskiej szczególną pozycję zajmuje majaczenie somatogenne (delirium) - groźne i obciążające rokowanie powikłanie wielu ostrych stanów chorobowych. Wystąpienie zaburzeń świadomości stanowi przeważnie objaw głębokich zaburzeń homeostazy ustrojowej, świadczy o załamaniu mechanizmów kompensacyjnych organizmu, a także o neurotoksycznym wpływie stosowanego leczenia lub przyjętej substancji psychoaktywnej.
Okazuje się, że przez nieuwagę możemy zaprosić lękowe zamartwianie się, depresyjne ruminacje czy nieprzychylne odnoszenie się wobec samych siebie do bezkarnego buszowania w naszych głowach i sercach.
Zjawisko lekooporności w przypadku schizofrenii dotyka co najmniej 25% chorych na tę psychozę.
Badania nad snem, prowadzone z wykorzystaniem polisomnografii oraz kryteriów kodowania stadiów snu, znacznie poszerzyły wiedzę na temat mechanizmów regulujących sen i jego zaburzeń.
Prezentowany artykuł stanowi więc cenną pozycję jako praktyczne repetytorium z wiedzy dotyczącej podstaw rozpoznawania i postępowania terapeutycznego.
W różnych opracowaniach może być używane to samo słowo „narcyzm”, ale nie znaczy to, że nazywa się nim to samo pojęcie, że ma tę samą kryjącą się pod nim treść i że jest stosowane w tym samym kontekście.
Artykuł zawiera niezwykle dużo cennych informacji na temat różnicowania zaburzeń katatonicznych u dzieci, które rzadko można spotkać w fachowej literaturze dla psychiatrów dzieci i młodzieży.
W pracy przedstawione zostały poglądy amerykańskich badaczy, z których wynika, że częstość aktów przemocy dokonywanych przez osoby chore psychicznie zwiększyła się w ciągu ostatnich 50 lat.
Jednym z zaburzeń zyskujących na znaczeniu w patogenezie otyłości jest zespół jedzenia nocnego, względnie niedawno opisane zaburzenie, przebiegające z porannym jadłowstrętem oraz objadaniem się w godzinach wieczornych i/lub spożywaniem posiłków w nocy oraz z bezsennością.
Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD) – przed 1960 rokiem uważane za nieuleczalne – jest często występującą przewlekłą chorobą, która może dotknąć osoby z każdej grupy wiekowej.
Liczba chorych z nietypowym lub typowym obrazem manii w późnym wieku jest znacząca, a w związku ze stałym zwiększaniem się populacji osób starszych, w połączeniu z lepszą jakością opieki zdrowotnej i dłuższym czasem przeżycia, zapotrzebowanie na właściwe formy opieki będzie coraz większe.
Zastosowanie EEG w psychiatrii może być pomocne w zrozumieniu etiologii i mechanizmów patologicznych zaburzeń psychicznych, tym samym pomagając w ustalaniu rozpoznania i doborze odpowiedniego leczenia.
Ostre stany pobudzenia często występują w przebiegu zaburzeń psychotycznych, gdyż zarówno u chorych na schizofrenię, jak i u osób z zaburzeniem schizoafektywnym lub z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym (bipolar disorder – BD) typu I ryzyko wystąpienia pobudzenia w pewnych okresach jest duże.
