medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Pierwotne nowotwory otrzewnej (międzybłoniak, śluzak rzekomy) są rzadkie. Znacznie częściej rozpoznaje się wtórne zrakowacenie otrzewnej (ZO), które jest jedną z form szerzenia się większości złośliwych nowotworów układu pokarmowego i jajnika. Skojarzone leczenie ZO jest postępowaniem wielospecjalistycznym.
Trudno oszacować rzeczywistą częstość występowania zwężeń dróg żółciowych z uwagi na ich różnorodną etiologię, niemniej jednak u niemal 40% dorosłych chorych z objawami żółtaczki przyczyną dolegliwości jest upośledzenie drożności odcinka zewnątrzwątrobowego.
Artykuł nie tylko dotyczy ogólnie znanych i akceptowanych, wręcz podstawowych aspektów operacji w obrębie jelita grubego, ale – opierając się na doświadczeniach jednego z czołowych ośrodków w Niemczech – obfituje w wiele praktycznych wskazówek przydatnych zarówno dla doświadczonych operatorów jak i kształcących się przyszłych adeptów chirurgii.
Doświadczenia ostatnich lat pokazują, że amputacja brzuszno-kroczowa zachowała stałe miejsce w chirurgii odbytnicy.
Wprowadzenie i rozpowszechnienie badań obrazowych jamy brzusznej (ultrasonografii, tomografii komputerowej i obrazowania techniką rezonansu magnetycznego) – wykonywanych z powodu objawów niecharakterystycznych lub związanych z inną chorobą – sprawiło, że coraz częściej przypadkowo wykrywa się małe guzy nerek.
Świąd odbytu znacznie upośledza jakość życia pacjenta. Wyzwala mechanizmy obronne z trudnymi do odwrócenia reakcjami somatycznymi i psychicznymi. Może być objawem poważnych chorób ogólnoustrojowych, także nowotworów. Wczesne rozpoznanie i ukierunkowane leczenie pozwala na eliminację przyczyny, ustąpienie objawów czy wdrożenie leczenia onkologicznego w razie rozpoznania nowotworu.
Ucisk rdzenia kręgowego w przebiegu nowotworu złośliwego (malignant spinal cord compression – MSCC) jest jednym z budzących najwięcej obaw powikłań przerzutów odległych. Ucisk ten może mieć charakter wewnątrzoponowy (wewnątrzrdzeniowy i z opon) lub zewnątrzoponowy (malignant extradural spinal cord compression – MESCC).
W artykule omówiono najczęstsze scenariusze kliniczne i problemy kliniczne u chorych z objawami ze strony przewodu pokarmowego po leczeniu onkologicznym. Nie jest to systematyczny wykład, uwzględniono jedynie niektóre istotne aspekty patofizjologii, diagnostyki i leczenia.
Autorzy artykułu na podstawie opisanego przypadku pokazują kruchość homeostazy u osoby w zaawansowanym wieku, co uzasadnia konieczność ścisłego monitorowania i wyrównywania zaburzeń metabolicznych u takich pacjentów.
Częste nakłuwanie żył obwodowych oraz miejscowe działanie chemioterapeutyków, mogą prowadzić do uszkodzeń, zakrzepicy, a także stwardnienia ścian tych naczyń. Z tego powodu porty naczyniowe odgrywają bardzo ważną rolę we współczesnej onkologii.
Postępowanie terapeutyczne w przypadku nowotworów neuroendokrynnych (NEN) przewodu pokarmowego zależy od ustalonego rozpoznania histopatologicznego, ale przy wyborze metody leczenia ogromne znaczenie ma umiejscowienie guza, które często warunkuje przebieg kliniczny choroby, oraz stopień zaawansowania procesu nowotworowego.
Obecnie powszechnie akceptowany jest pogląd, że u chorej na raka piersi, u której wskazana jest mastektomia, można bezpiecznie wykonać natychmiastową rekonstrukcję piersi.
W tekście zawarto skrócone podsumowanie obszernego przeglądu piśmiennictwa medycznego dotyczącego metod miejscowego leczenia chorych na raka wątrobowokomórkowego (hepatocellular carcinoma – HCC). W szczególności przeglądnięto doniesienia opisujące badania z randomizacją oraz metaanalizy dotyczące tego zagadnienia.
Uszkodzenie wątroby indukowane chemioterapią jest istotnym i coraz częstszym problemem, z którym stykają się specjaliści zajmujący się chirurgią wątroby, zwłaszcza w perspektywie coraz częstszego stosowania przedoperacyjnej chemioterapii. Nie ma jeszcze możliwości oceny ryzyka rozwoju tych uszkodzeń, ale szkody mogą się okazać znaczne i przyczyniać się do zwiększenia częstości powikłań i śmiertelności oraz wpływać negatywnie na możliwość wykonania doszczętnego zabiegu chirurgicznego. Z tego względu zasadnicze znaczenie ma prawidłowa identyfikacja chorych zagrożonych ryzykiem rozwoju tego typu zaburzeń.
Otyłość jako złożony zespół zaburzeń metabolicznych może prowadzić do poważnych chorób układu krążenia, ciężkich chorób metabolicznych (cukrzyca), chorób układu kostno-stawowego oraz nowotworów. Z dotychczasowych badań epidemiologicznych wynika, że otyłość zwiększa ryzyko zachorowania na gruczolakoraka przełyku oraz na raka jelita grubego, trzustki, pęcherzyka żółciowego, wątroby, nerki, sutka (w wieku pomenopauzalnym), endometrium, jajnika i szyjki macicy.
Każdego roku u około 5% chorych na nowotwory złośliwe dochodzi do powstania przerzutów w kręgosłupie. Mediana czasu przeżycia chorych z takimi przerzutami wynosi 10 miesięcy, a głównym celem leczenia w tych przypadkach jest skuteczne łagodzenie bólu oraz zapobieganie lub leczenie niestabilności kręgu. Rzadko stosowanym, ale skutecznym sposobem postępowania u takich chorych (w szczególności, gdy ból ma charakter osiowy) są przezskórne techniki wzmacniania kręgów, takie jak wertebroplastyka, kifoplastyka i skifoplastyka, które szczegółowo omówili autorzy niniejszego artykułu. W tekście podano także precyzyjne wskazania oraz przeciwwskazania (względne i bezwzględne) do zastosowania przezskórnych technik wzmacniania kręgów. Określono również warunki doboru chorych.
Przerzuty w mózgu stwierdza się u 10–40% wszystkich chorych na nowotwory złośliwe i stanowią one najczęstszy rodzaj guzów wewnątrzczaszkowych. Celem postępowania terapeutycznego w takiej sytuacji klinicznej jest uzyskanie kontroli choroby nowotworowej w mózgu poprzez postępowanie skojarzone, obejmujące użycie takich metod jak operacja, radiochirurgia stereotaktyczna i radioterapia całego mózgowia. Korzyść z opanowania choroby w mózgu może się przełożyć na wydłużenie całkowitego czasu przeżycia, ale należy także wziąć pod uwagę jakość życia i stan neurologiczny chorego. W tekście przedstawiono wady i zalety dostępnych sposobów leczenia skojarzonego chorych z przerzutami w mózgu.
Ginekomastia to często występujący stan kliniczny, polegający na postępującym, niezłośliwym powiększeniu/proliferacji tkanki gruczołowej piersi u mężczyzn. Choroba często ma postać rozlanego stwardnienia albo nieznacznego, ukrytego za otoczką brodawki sutkowej zgrubienia.Najważniejszym elementem diagnostyki jest zidentyfikowanie chorych, u których ginekomastia jest następstwem innych zaburzeń lub u których wyczuwalna zmiana w piersi ma innych charakter (tj. nie jest obrazem ginekomastii). Do określenia charakteru ginekomastii w większości przypadków wystarcza przeprowadzenie dokładnego wywiadu lekarskiego, pełnego badania fizykalnego oraz kilku przesiewowych testów laboratoryjnych.
Autor artykułu omawia główne elementy oceny klinicznej i procesu podejmowania decyzji o sposobie leczenia chorych na nowotwory złośliwe zajmujące otrzewną. Kiedy zostanie ustalone rozpoznanie nowotworu złośliwego zajmującego otrzewną, konieczne jest szybkie skierowanie chorego do ośrodka, w którym można przeprowadzić adekwatne leczenie.
Rokowanie chorych na glejaki mózgu w znacznym stopniu zależy od możliwości radykalnego wycięcia tych guzów. Dotyczy to zarówno nowotworów III i IV stopnia według klasyfikacji Światowej Organizacji Zdrowia (World Health Organization – WHO), jak i – w szczególności – glejaków wysoko zróżnicowanych (low grade glioma) I i II stopnia.
