Jak modyfikacja stylu życia u kobiet z cukrzycą ciążową wpływa na ryzyko rozwoju cukrzycy typu 2. Wyniki przeglądu systematycznego z metaanalizą wraz z komentarzem eksperta, dr hab. n. med. Katarzyny Cyganek.
Menopauzalny zespół moczowo-płciowy to zaburzenie
często występujące w okresie około- i pomenopauzalnym.
Istotne jest, aby podczas wizyty
ginekologicznej lekarze inicjowali rozmowę
na temat dolegliwości w obrębie pochwy i sromu
oraz ich wpływu na życie seksualne i jakość życia
nie tylko u wszystkich pacjentek po menopauzie,
ale także u kobiet, które ukończyły 40 lat.
Menopauzalny zespół moczowo-płciowy to termin odnoszący się do różnorodnych objawów menopauzalnych, dotyczących zarówno układu płciowego (pieczenie, suchość lub ból), jak i funkcji seksualnych (brak nawilżenia, dyskomfort) oraz układu moczowego (parcie naglące, dyzuria oraz nawracające zakażenia układu moczowego).
Terapia hormonalna jest najskuteczniejszą metodą leczenia objawów naczynioruchowych i menopauzalnego zespołu moczowo-płciowego; wykazano również, że zapobiega utracie masy kostnej i złamaniom.
Stanowisko North American Menopause Society z 2022 roku dotyczące terapii hormonalnej stanowi aktualizację poprzedniego dokumentu z 2017 roku i wyznacza kierunki przyszłych badań.
Omówienie zaleceń Polskiego Towarzystwa Endokrynologicznego 2021 roku: klasyfikacja i rodzaje nadczynności tarczycy, wpływ nadczynności tarczycy i jej leczenia na przebieg ciąży oraz postępowanie w nadczynności tarczycy po porodzie i podczas laktacji.
Różnorodność fenotypów PCOS, wynikająca z kryteriów rozpoznania tego zespołu, sprawia, że do chorych zalicza się kobiety, u których objawy są następstwem działania wielu czynników, niekiedy trudnych do rozpoznania.
Częstość występowania gruczolaków przysadki w populacji ogólnej wynosi w przybliżeniu 10%, z czego 99,9% stanowią mikrogruczolaki nieme klinicznie. Pośród gruczolaków jawnych klinicznie 48% stanowią makrogruczolaki.
Część postępów, w której poruszono zagadnienia dotyczące hiperkalcemii związanej z chorobą nowotworową oraz zaburzeń czynności przytarczyc u osób dorosłych: zarówno nadczynności (pierwotnej i wtórnej), jak i niedoczynności, głównie pooperacyjnej.
Analizę tego, co minister zdrowia, wspierana przez współpracowników, powiedziała, należałoby poprzedzić pytaniem ogólnym o wiarygodność. W dwóch zresztą wymiarach.
Maksymalnie 40 tys. zł brutto dla lekarza za pracę w wymiarze jednego etatu – to część pakietu naprawczego, jaki przedstawiła minister zdrowia. Propozycje resortu zdrowia brzmią boleśnie znajomo. Duża część z nich była omawiana publicznie już ponad roku temu, jeszcze w czasie, gdy ministrem zdrowia była Izabela Leszczyna.