medycyna praktyczna dla pacjentów
Jednym z rodzajów małopłytkowości obserwowanych w okresie ciąży jest tzw. małopłytkowość ciążowa. Występuje ona nawet u 10% kobiet w ciąży, zwykle w III trymestrze. Małopłytkowość ciążowa najczęściej przebiega bezobjawowo, a postępowanie polega w większości przypadków na kontroli liczby płytek w czasie ciąży oraz po rozwiązaniu. Samoistny powrót liczby płytek do normy w czasie 2–12 tygodni od porodu potwierdza rozpoznanie
Marskość jest końcowym stadium bardzo wielu przewlekłych chorób wątroby. Ich przyczyny są rozmaite – najczęściej są to: nadużywanie alkoholu i wirusowe zakażenia wątroby typu B i C.
Jałowa martwica kości to sytuacja, gdy dochodzi do obumierania tkanki kostnej bez udziału drobnoustrojów. Problem dotyczy głównie dzieci i nastolatków, częściej chłopców. Choroba objawia się bólem miejscowym związanym z wysiłkiem, niekiedy także obrzękiem miejsca objętego procesem chorobowym. Mimo że przyczyny choroby nie są dokładnie poznane, zaburzenia ukrwienia tkanki kostnej uważa się za istotne w rozwoju martwicy. Podejrzenie choroby wymaga konsultacji ortopedycznej
Mastocytozy skórne to nieprawidłowe nagromadzenie się komórek tucznych w skórze. Niemal zawsze występują we wczesnym dzieciństwie.
Melioidoza jest chorobą strefy tropikalnej. Za rejony endemicznego występowania melioidozy uznaje się kraje Azji Południowo-Wschodniej oraz Australię. Podróżni podróżujący do krajów endemicznych, np. Tajlandii, powinni mieć świadomość potencjalnego zagrożenia zachorowaniem na tę chorobę i unikać ryzykownych zachowań.
Meralgia z parestezjami należy do grupy tzw. neuropatii uciskowych, czyli chorób nerwów, u podłoża których leży przewlekły ucisk wywierany na nerw przez sąsiadujące z nim twardsze struktury.
Metaplazja jelitowa to stan, w którym prawidłowy nabłonek występujący w żołądku zostaje zastąpiony błoną śluzową występującą prawidłowo w jelitach.
Miastenia to choroba autoimmunologiczna, w której dochodzi do zaburzeń w przekazywaniu impulsów nerwowych, co powoduje zwiększoną męczliwość mięśni. Zwykle zaczyna się od mięśni poruszających gałkami ocznymi i powiekami. Leczenie miastenii jest farmakologiczne oraz, w niektórych przypadkach, wykonuje się operacyjne usunięcia grasicy. U części osób z miastenią dochodzi do remisji objawów.
Miażdżyca to przewlekła choroba zapalna tętnic, cechująca się tworzeniem charakterystycznych zmian w ich ścianie – blaszek miażdżycowych. Miażdżyca może być bezobjawowa lub powodować m.in. bóle wieńcowe (a także zawał serca), chromanie przestankowe oraz objawy neurologiczne. Miażdżyca, rozwijająca się podstępnie przez wiele lat stanowi przyczynę chorób sercowo-naczyniowych (np. zawału serca). W profilaktyce miażdżycy najważniejszy jest odpowiedni tryb życia – utrzymywanie odpowiedniej diety, prawidłowej masy ciała, aktywność fizyczna, niepalenie papierosów.
Mieszana choroba tkanki łącznej cechuje się wielką różnorodnością objawów. Są one także zmienne w przebiegu choroby. Najwcześniej pojawia się osłabienie ogólne, bóle mięśni, stawów, obrzęk rąk, stany podgorączkowe.
Mięczak zakaźny wywoływany jest zakażeniem wirusem mięczaka zakaźnego (molluscum contagiosum virus – MCV). Jego zakaźność jest duża. Okres wylęgania choroby waha się od tygodnia do 6 miesięcy (średnio 2–3 mies.).
Międzybłoniak w większości przypadków ma charakter złośliwy, co oznacza, że może powodować powstanie przerzutów.
Mięsak Kaposiego to nowotwór złośliwy, który najczęściej lokalizuje się na skórze i ma postać guza, uwypuklenia lub plam różnego koloru. Jest wynikiem zakażenia wirusem opryszczki typu 8 (HHV-8). Rokowanie jest dobre.
Mięsak prążkowanokomórkowy to pierwotny, złośliwy guz oczodołu u dzieci, który cechuje się szybkim wzrostem i zdolnością do przerzutów.
Do nowotworów tkanek miękkich należą wszystkie guzy, które rozwijają się z mięśni szkieletowych (np. widocznych na ramieniu) i gładkich (np. odpowiadających za pracę mechaniczną jelita), tkanki tłuszczowej, tkanki łącznej naczyń krwionośnych i chłonnych. Tradycyjnie w obrębie grupy nowotworów tkanek miękkich omawia się także guzy obwodowego układu nerwowego.
Mięśniaki macicy są łagodnymi zmianami nowotworowymi, zbudowanymi z komórek gładkich mięśnia macicy. Zmiany te są guzami kulistymi, zazwyczaj o zbitej konsystencji. Ich wielkość może być różna – od ziarna grochu do nawet kilkunastocentymetrowej zmiany, mogące osiągać wymiary większe niż sama macica. W większości przypadków występują mnogo.
Mięśniaki to nowotwory niezłośliwe wywodzące się z tkanki mięśniowej (gładkiej) budującej mięsień macicy. Są to najczęściej występujące nowotwory niezłośliwe tego narządu.
Migotanie przedsionków – objawy, przyczyny, EKG, leczenie i powikłania. Dowiedz się, jak rozpoznać migotanie przedsionków i jak długo można żyć z tą chorobą
Migrena to przewlekła napadowa choroba neurologiczna, cechująca się napadami bólu głowy o umiarkowanym lub dużym natężeniu oraz towarzyszącymi mu objawami, takimi jak m.in. nadwrażliwość na światło i dźwięki oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, jak nudności i wymioty. U części osób napad bólu poprzedza aura migrenowa – zaburzenia widzenia, drętwienie, mrowienie, a nawet osłabienie mięśni. W leczeniu stosuje się leki przyjmowane doraźnie i profilaktycznie.
Migreną oczną określa się objawy okulistyczne występujące w trakcie epizodu migreny z aurą. Aura migrenowa może mieć zarówno charakter wzrokowy, czuciowy, jak i motoryczny. Migrena oczna objawia się bólem głowy z towarzyszącymi mroczkami, światłowstrętem oraz drganiem obrazu, niekiedy pojawiają się objawy zespołu Hornera. Diagnostyka okulistyczna pozwala wykluczyć inne przyczyny bólu głowy i oczu. Leczenie migreny ocznej polega na zapobieganiu epizodom bólu oraz przerywaniu napadów.
Mikroskopowe zapalenie jelita grubego to choroba o nieznanej przyczynie charakteryzująca się biegunką, zazwyczaj prawidłowym wyglądem błony śluzowej jelita w badaniu kolonoskopowym oraz typowymi zmianami w badaniu histologicznym (pod mikroskopem) wycinków błony śluzowej jelita grubego. Zwykle występuje u osób między 50.–70. rokiem życia. Palenie papierosów zwiększa ryzyko zachorowania (u palaczy choroba występuje też zazwyczaj w młodszym wieku niż u osób niepalących). Głównym lekiem stosowanym w mikroskopowym zapaleniu jelita grubego jest budezonid
Mikroskopowe zapalenie naczyń to zapalenie małych naczyń krwionośnych tętniczych, żylnych i włosowatych szczególnie w obrębie kłębuszków nerkowych i płuc. Zmiany zapalne mogą toczyć się także w innych narządach. Proces zapalny powoduje martwicę w ścianach zajętych naczyń.
Mikrosporydiozę uznaje się za chorobę odzwierzęcą. U osób z prawidłową odpornością objawy mikrosporydiozy są zazwyczaj łagodne, a przebieg choroby jest samoograniczający.
Mioklonie mogą mieć różne przyczyny. Jeżeli występują u osób zdrowych w szczególnych sytuacjach (np. w czasie snu) i nie mają wpływu na codzienne funkcjonowanie, mówimy wówczas o tzw. miokloniach fizjologicznych. Należy do nich np. czkawka.
Młodzieńcze spondyloartropatie (mSpA) stanowią grupę przewlekłych chorób zapalnych rozpoczynających się przed ukończeniem 16. roku życia. Spondyloartropatia to choroba charakteryzująca się zapaleniem stawów, zapaleniem stawów kręgosłupa, któremu może towarzyszyć zajęcie stawów krzyżowo-biodrowych, innych stawów obwodowych lub zapalenie przyczepów ścięgnistych.
Moczenie nocne jest problemem, z którym boryka się znaczna liczba dzieci w wieku rozwojowym. Podanie dokładnej liczby nie jest możliwe z uwagi na częste zatajanie problemu, traktowanie go jako dolegliwości wstydliwej, z której się „wyrasta”.
Mocznica to ostatnie stadium niewydolności nerek. Nerki pracują wówczas tak nieskutecznie, że pojawiają się objawy ze strony większości narządów i układów.
Najczęstszymi objawami moczówki prostej są wzmożone pragnienie i zwiększone oddawanie moczu. Wyróżniamy moczówkę prostą centralną (ośrodkowa) oraz moczówkę prostą nerkową.
Moczówka prosta nerkowa to zaburzenie, w którym dochodzi do wielomoczu, czyli wydalania dużych objętości moczu z powodu nieprawidłowego funkcjonowania nerek.
Nagniotki (zwane odciskami) i modzele są rodzajem pogrubienia naskórka (konkretnie jego warstwy kolczystej i rogowej), które powstają w wyniku długotrwałego działania czynnika mechanicznego. Stanowią one rodzaj odpowiedzi obronnej skóry na powtarzający się ucisk.
Mononukleoza zakaźna jest ostrą chorobą, którą wywołuje wirus Epsteina i Barr (EBV). Zwykle choroba zaczyna się wysoką gorączką i anginą lub gorączką i powiększeniem węzłów chłonnych szyi.
Mononukleoza zakaźna jest ostrą chorobą, którą wywołuje pierwotne (pierwsze w życiu) zakażenie wirusem Epsteina i Barr (EBV). Choć mononukleoza zakaźna występuje najczęściej u dzieci, to nastolatki i dorośli stanowią około 1/3 chorych.
Ważne, by dziecko z MPD było pod systematyczną, wieloprofilową opieką, miało terapię dostosowaną do swoich potrzeb i możliwości, stosowaną długofalowo. Z jednej strony nie należy zaniedbywać terapii, z drugiej jednak nie można dopuszczać do nadmiernego przeciążenia dziecka zbyt dużą ilością pracy.
Mukormykoza (zygomykoza) to choroba grzybicza wywołana przez grzyby z rodzaju Mucorales. Mukormykoza występuje głównie u osób z upośledzonym działaniem układu odpornościowego. Po dostaniu się do organizmu, grzyb rozrasta się w tkankach i niszczy je. Objawy zależą od tego, który narząd jest zajęty.
Mukowiscydoza jest przewlekłą chorobą dotyczącą przede wszystkim układu oddechowego i pokarmowego. Jest ona uwarunkowana genetycznie, co oznacza, że chorzy na mukowiscydozę posiadają zmutowany gen, który powoduje nieprawidłową pracę komórek wydzielniczych znajdujących się w wielu organach ludzkiego organizmu.
Mykobakteriozy należą do rzadkich chorób wieku dziecięcego wywoływanych przez prątki niegruźlicze. Do rozwoju mykobakteriozy u dziecka dochodzi przede wszystkim przy dużym narażeniu na niekorzystne czynniki środowiskowe. Główną drogą zakażenia jest woda zawierająca prątki niegruźlicze.
Mykoplazma to rodzaj bakterii, który może powodować zakażenia dróg oddechowych (w tym zapalenie płuc), a także zakażenia dróg moczowo-płciowych. Mycoplasma pneumoniae powoduje najczęściej zapalenie górnych dróg oddechowych i ostre zapalenie oskrzeli, a Mycoplasma genitalium zapalenie cewki moczowej u mężczyzn, a szyjki macicy u kobiet. W leczeniu stosuje się antybiotyki.
Nabyte pęcherzowe oddzielanie się naskórka to przewlekła autoimmunologiczna choroba pęcherzowa zbliżona do pemfigoidu. Zmiany skórne umiejscawiają się w okolicach narażonych na urazy mechaniczne.
Naczyniak wątroby to najczęstszy niezłośliwy nowotwór wątroby, który występuje dość często. Naczyniak wątroby zazwyczaj nie powoduje żadnych objawów i jest wykrywany przypadkowo podczas USG brzucha. Zdecydowana większość osób z naczyniakiem wątroby nie wymaga leczenia. Kontrola polega na regularnym wykonywaniu badania USG brzucha
Naczyniak włośniczkowy to łagodny guz zbudowany z komórek śródbłonka z wąskimi kanałami naczyniowymi wypełnionymi krwią. W 30% przypadków stwierdza się go przy urodzeniu, w pozostałych – do 6. miesiąca życia. Dziewczynki chorują znacznie częściej niż chłopcy.
Większość naczyniaków nie wymaga leczenia, a jedynie obserwacji i w przypadku naczyniaków narządów wewnętrznych okresowej kontroli w badaniach obrazowych, najczęściej USG. Duża część naczyniaków powierzchownych ulega samoistnemu zanikowi.
Naczyniaki mają w przeważającej większości charakter łagodnych nowotworów tkanek miękkich, często traktowane są także jako zaburzenia rozwojowe. Są to zmiany związane z nieprawidłowościami układu naczyniowego.
Naczyniakowłókniak młodzieńczy to guz nosogardła występujący prawie wyłącznie u chłopców i młodych mężczyzn w okolicach okresu dojrzewania.
Nadciśnienie płucne nie jest jedną prostą jednostką chorobową, ale w jego skład wchodzi wiele różnych chorób, dla których wspólną cechą jest wzrost ciśnienia w tętnicy płucnej, a nieleczone prowadzą do przeciążenia i niewydolności prawej komory serca.
Nadciśnienie przewlekłe dotyczy ok. 1% kobiet w ciąży. W większości przypadku (ok. 95%) jest to nadciśnienie pierwotne (samoistne), w pozostałych przypadkach związane jest najczęściej z chorobami nerek, naczyń lub zaburzeniami endokrynologicznymi.
Nadciśnienie tętnicze to trwałe podniesienie ciśnienia tętniczego, którego wartość wynosi wówczas 140/90 mm Hg lub więcej. Nadciśnienie tętnicze zwykle przez wiele lat nie powoduje objawów i jeśli wartość ciśnienia tętniczego nie jest regularnie kontrolowana, zostaje wykryte w momencie pojawienia się powikłań dotyczących różnych narządów (np. serca, nerek, mózgu). Leczenie polega na modyfikacji stylu życia – odpowiedniej aktywności fizycznej i utrzymywaniu prawidłowej masy ciała, a także przyjmowaniu leków obniżających ciśnienie.
Nadciśnienie ciążowe to zwiększone ciśnienie krwi ≥140/90 stwierdzane po raz pierwszy po 20 tygodniu ciąży bez towarzyszącego białkomoczu i powracające do wartości prawidłowych w ciągu 12 tygodni po porodzie.
Nadciśnienie tętnicze wtórne to takie nadciśnienie, czyli zwiększone wartości ciśnienia tętniczego, w którym udaje się wykryć konkretną, pojedynczą, zwykle możliwą do usunięcia przyczynę nadciśnienia tętniczego.
Nadciśnienie u pacjentów z chorobami nerek (inaczej: nadciśnienie miąższowonerkowe) to nadciśnienie tętnicze, które jest spowodowane chorobą nerek. Nadciśnienie tętnicze rozwija się u ponad 90% pacjentów z przewlekłą chorobą nerek. Leczenie polega na ograniczeniu podaży soli do 5–6 g/dobę, a także przyjmowaniu leków obniżających ciśnienie.
Czasami spotykamy się z sytuacją przeciwną do "nadciśnienia białego fartucha" - pomiary gabinetowe wskazują na prawidłowe wartości ciśnienia tętniczego, a pomiary domowe lub ABPM świadczą o nadciśnieniu. Sytuację taką określamy jako nadciśnienie ukryte.
Nadczynność tarczycy jest jedną z najczęstszych chorób endokrynologicznych; dotyczy ok. 1–2% dorosłych w Polsce. Chorują głównie kobiety w wieku 20–40 lat, natomiast rzadko zdarza się u dzieci.
Nadczynność tarczycy to zespół objawów klinicznych, zależnych od działania na receptory tkanek docelowych nadmiaru hormonów tarczycowych.
Najczęstszą przyczyną nadczynności tarczycy u kobiet w ciąży jest choroba Gravesa i Basedowa.
Nadkrzepliwość (trombofilia), to skłonność do występowania zmian zakrzepowych w układzie krążenia.
Nadmierne wydzielanie potu może występować w obrębie wybranych okolic ciała (głównie dłonie, pachy, stopy), ale może również być uogólnione (dotyczy wtedy całej skóry).Najczęściej zależy od osobniczej skłonności i wykazuje związek ze stresem, lękiem czy innymi emocjami.
Dziecko z nadmiernym wzrostem jest istotnie wyższe od swoich rówieśników, zwracając tym uwagę rodziców i otoczenia. Nadmierny wzrost jest na ogół uwarunkowany rodzinnie i ujawnia się zwykle przed okresem pokwitania, przy zachowanych prawidłowych proporcjach budowy.
Nadpłytkowość samoistna jest chorobą nowotworową szpiku kostnego, charakteryzuje ją znacznie zwiększone wytwarzanie płytek krwi, które dodatkowo mogą nieprawidłowo funkcjonować.
Nadwrażliwość na pokarmy to nadmierna, patologiczna i nieadekwatna do sytuacji reakcja organizmu na jakąś substancję, której spożycie może wywołać objawy ze strony różnych narządów i układów. Do reakcji nadwrażliwości mogą się przyczynić składniki pokarmowe i dodatki do żywności.
Nadwrażliwość to ostry i najczęściej silny ból związany z piciem lub jedzeniem zimnych, a czasami ciepłych, kwaśnych lub słodkich napojów i pokarmów. Może być wyzwalany przez dotyk – szczotkowanie, jedzenie lub zabieg stomatologiczny.
Ból głowy typu napięciowego to ból, który nie jest spowodowany chorobą. Zobacz, jakie są jego przyczyny, jak się objawia i jak można go leczyć
Nefropatią zaporową nazywamy nieprawidłowości w budowie oraz czynności nerek, których przyczyną jest utrudnienie odpływu moczu na skutek częściowej lub całkowitej niedrożności dróg moczowych.
Nerkowe kwasice cewkowe to grupa zaburzeń prowadzących do rozwoju kwasicy, czyli zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej organizmu. Nerkowa kwasica cewkowa może być chorobą wrodzoną, ale częściej jest nabyta i związana z innymi chorobami. Objawy zależą od rodzaju choroby, w postaciach wrodzonych mogą być ciężkie, a u dorosłych nerkowa kwasica cewkowa może mieć przebieg bezobjawowy.
Nerwiak Mortona (a właściwie metatarsalgia Mortona) to częste zaburzenie objawiające się bólem stopy w środkowej części podeszwy. Jest to spowodowane drażnieniem nerwu podeszwowego wspólnego palców, wokół którego z czasem może powstać zgrubienie. Leczenie początkowo polega na noszeniu szerokiego, dobrze amortyzowanego obuwia, wkładek ortopedycznych i odciążaniu stopy, następnie konieczne mogą być zastrzyki z glikokortykosteroidów, a w rzadkich przypadkach leczenie chirurgiczne.
Nerwiak nerwu słuchowego (przedsionkowo-ślimakowego) to niezłośliwy guz, który rośnie na przebiegu nerwu i może powodować rożne objawy dotyczące słuchu i równowagi. Zwykle rośnie bardzo powoli i występuje po jednej stronie (dotyczy jednego ucha). Leczenie zależy od wielkości, szybkości wzrostu guza, a także od objawów, które powoduje. U części pacjentów wzrost guza się zatrzymuje
Neuroborelioza to postać boreliozy, która dotyczy układu nerwowego. Zwykle objawy neuroboreliozy pojawiają się po kilku tygodniach lub miesiącach od ukłucia przez kleszcza. Należą do nich m.in.: silny ból głowy, gorączka, nadwrażliwość na światło, porażenie nerwu twarzowego oraz zapalenie korzeni nerwów rdzeniowych. W leczeniu stosuje się antybiotyki, najczęściej doksycyklinę
Przyczyną neuropatii cukrzycowej jest duże stężenie glukozy we krwi, w wyniku którego tworzą się tzw. końcowe produkty glikacji wywołujące zmiany w nerwach, takie jak zanik osłonek nerwów (demielinizacja) czy zmiany w samych włóknach nerwowych.
Neuropatia toksyczna nerwu wzrokowego to rzadka choroba nerwu wzrokowego, spowodowana niedoborami żywieniowymi lub toksycznym działaniem na włókna nerwu wzrokowego niektórych leków i toksyn oraz alkoholu w połączeniu z paleniem tytoniu.
Neuropatia nerwu wzrokowego w przebiegu oftalmopatii tarczycowej (wytrzeszcz) to uszkodzenie włókien nerwu wzrokowego na skutek ich ucisku przez powiększone mięśnie poruszające gałką oczną (mięśnie gałkoruchowe).
Neuropatie uciskowe nerwu pośrodkowego to grupa chorób, w których upośledzenie funkcjonowania nerwu pośrodkowego jest wywołane jego uciskiem. Do uszkodzenia nerwu pośrodkowego dochodzi najczęściej w wyniku zadziałania czynników miejscowych, takich jak uraz lub ucisk.
Niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby (NAFLD) to stłuszczenie wątroby niezwiązane ze spożywaniem alkoholu, przyjmowaniem leków lub chorobami genetycznymi. To najczęstsza przewlekła choroba wątroby. NAFLD najczęściej wiąże się z zespołem metabolicznym i powoduje zwiększenie ryzyka przedwczesnej miażdżycy i zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych
Nieceliakalna nadwrażliwość na gluten jest postacią nietolerancji glutenu, w której organizm nieprawidłowo reaguje na białka znajdujące się w niektórych zbożach, jak pszenica (i jej wszystkich odmianach), żyto, jęczmień. Gluten zawiera wiele powtarzalnych sekwencji aminokwasów bogatych w glutaminę i prolinę, co powoduje, że jest on trudniej trawiony przez nasz przewód pokarmowy. Konsekwencją niekompletnie strawionego glutenu jest jego zdolność do aktywacji układu odpornościowego.
Nawracające infekcje mogą być objawem niedoboru odporności. Poznaj najczęstsze przyczyny, różnice między pierwotnymi i wtórnymi niedoborami oraz sytuacje wymagające diagnostyki.
Niedoczynność kory nadnerczy to zespół objawów wynikających z niedoboru hormonów produkowanych przez korę nadnerczy, głównie kortyzolu. Przyczyną niedoczynności kory nadnerczy może być albo uszkodzenie nadnerczy, albo uszkodzenie/nieprawidłowa funkcja przysadki.
Niedoczynność przysadki to schorzenie związane z brakiem lub niedostatecznym wydzielaniem jednego lub kilku hormonów przysadki – gruczołu wydzielania wewnętrznego położonego w środkowym dole czaszkowym.
Niedoczynność tarczycy jest zaburzeniem, w którym tarczyca produkuje za mało hormonów w stosunku do potrzeb organizmu. Jakie są przyczyny, objawy i leczenie niedoczynności tarczycy. Kiedy i jak diagnozuje się niedoczynność tarczycy? Co to jest TSH, FT3 i FT4?
Niedoczynność tarczycy to zespół objawów wynikających z niedoboru hormonów tarczycy lub defektu ich receptora.
Najczęstszą przyczyną niedoczynności tarczycy u kobiet w ciąży jest choroba Hashimoto, czyli przewlekłe autoimmunologiczne (limfocytowe) zapalenie tarczycy.
Niedokrwistość pokrwotoczna to niedokrwistość związana z utratą krwi. Ostre przyczyny niedokrwistości to najczęściej krwotoki związane z urazem, krwawienia z przewodu pokarmowego, z układu moczowego lub dróg rodnych. Osoba dorosła może utracić do 20% objętości krwi bez objawów niedokrwistości. Objawy zależą od szybkości utraty i objętości utraconej krwi oraz od wieku chorego.
Niedokrwistość (anemia) to zmniejszenie stężenia hemoglobiny w organizmie. Może temu towarzyszyć zmniejszenie liczby krwinek czerwonych lub inne nieprawidłowości dotyczące krwinek czerwonych (zbyt mała lub zbyt duża objętość, nieprawidłowe stężenie hemoglobiny w krwinkach). Anemia może mieć być skutkiem nieprawidłowego wytwarzania krwinek czerwonych lub utraty krwinek czerwonych. Leczenie niedokrwistości jest zależne od jej przyczyny.
Niedokrwistość chorób przewlekłych występuje stosunkowo często. Jest drugą po niedokrwistości z niedoboru żelaza najczęściej spotykaną anemią. Częstość jej występowania zwiększa się z wiekiem, gdy zwiększa się prawdopodobieństwo wystąpienia przewlekłej choroby.
Niedokrwistość chorób przewlekłych towarzyszy chorobom przewlekłym, takim jak zakażenia bakteryjne, pasożytnicze, grzybicze, nowotwory złośliwe, choroby autoimmunologiczne (np. reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty układowy, układowe zapalenia naczyń), nieswoiste zapalenia jelit, niewydolność serca, niewydolność nerek, przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP), otyłość. Niedokrwistość chorób przewlekłych zwykle ujawnia się kilka miesięcy po wystąpieniu choroby podstawowej. Jej nasilenie koreluje z ciężkością choroby podstawowej.
Niedokrwistości hemolityczne to choroby o różnej przyczynie, w których dochodzi do nieprawidłowego rozpadu erytrocytów (krwinek czerwonych), czyli hemolizy. Do hemolizy może dochodzić wewnątrz naczyń krwionośnych, w wątrobie i w śledzionie. Niedokrwistość hemolityczna może być wrodzona (np. anemia sierpowatokrwinkowa) lub nabyta. Objawy są takie, jak w przypadku innych niedokrwistości, ponadto może wystąpić żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu. Leczenie zależy od przyczyny niedokrwistości hemolitycznej.
Niedokrwistość megaloblastyczna charakteryzuje się obecnością we krwi nieprawidłowych, dużych krwinek czerwonych (erytrocytów). Jest spowodowana niedoborem witaminy B12 (kobalaminy) lub/i kwasu foliowego. Najczęstszą postacią jest choroba Addisona i Biermera (niedokrwistość złośliwa), w której przyczyną niedoboru witaminy B12 są zaburzenia jej wchłaniania spowodowane obecnością autoprzeciwciał przeciwko tzw. czynnikowi wewnętrznemu Castle’a. Leczenie polega na wyeliminowaniu przyczyny niedoboru witaminy B12 oraz kwasu foliowego i odpowiedniej suplementacji.
Niedokrwistości syderoblastyczne to grupa wrodzonych i nabytych niedokrwistości, które występują rzadko. W przypadku niedokrwistości syderoblastycznej erytrocyty (krwinki czerwone) krążące we krwi zawierają za mało hemoglobiny, a w szpiku kostnym obecne są tzw. syderoblasty pierścieniowate. Niedokrwistość syderoblastyczna może być wrodzona lub nabyta, a jej leczenie jest uzależnione od przyczyny.
Niedokrwistość (anemia) to zbyt mała liczba erytrocytów (czerwonych krwinek) oraz hemoglobiny (czerwonego barwnika przenoszącego tlen) we krwi.
Niedokrwistość z niedoboru żelaza to niedokrwistość, w której wskutek zbyt małej ilości żelaza w organizmie doszło do upośledzenia syntezy hemu i powstawania czerwonych krwinek mniejszych niż prawidłowe i zawierających mniej hemoglobiny. Jest to najczęstsza postać niedokrwistości. Leczenie polega na stosowaniu preparatów żelaza oraz leczeniu ewentualnej przyczyny niedokrwistości.
Najczęstszą przyczyną anemii u dzieci jest niedobór żelaza. Pierwiastek ten stanowi podstawowy element składowy hemoglobiny, zapewniający prawidłową budowę i działanie krwinki czerwonej.
Niedowidzenie to znaczne zmniejszenie ostrości wzroku bez organicznej przyczyny (tzn. bez choroby oczodołu, oka, nerwu wzrokowego czy ośrodkowego układu nerwowego). Oko niedowidzące widzi gorzej od zdrowego co najmniej o 2 rzędy na tablicach do badania ostrości wzroku.
U chorych na POChP problemem może być zarówno otyłość, jak i niedożywienie. Niedożywienie występuje znacznie częściej u chorych na zaawansowaną POChP, występuje u 30–60% hospitalizowanych pacjentów z POChP. Najbardziej rozpowszechnioną formą niedożywienia wśród chorych jest niedożywienie białkowo-energetyczne, które charakteryzuje się zbyt małym spożyciem produktów bogatych w białko i energię. Badania wskazują na gorszą czynność układu oddechowego u chorych z niedożywieniem niż chorych otyłych.
Niedrożność dróg żółciowych jest postępującym uszkodzeniem przewodów żółciowych. Choroba rozwija się u dzieci w pierwszych tygodniach po urodzeniu i najczęściej prowadzi do marskości wątroby.
Niedrożność przewodu pokarmowego to stan, w którym następuje zatrzymanie procesu przemieszczania się trawionych resztek pokarmu przez przewód pokarmowy.
Niepłodność jest zaburzeniem, które w obecnych czasach spotyka coraz większą liczbę par. Ze względu na globalny rozmiar problemu Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) zalicza obecnie niepłodność do chorób cywilizacyjnych. W przeciwieństwie do bezpłodności, jest ona odwracalnym stanem.
Nieprawidłowości dotyczące rzęs odnoszą się do ich budowy (długość, grubość), liczby oraz umiejscowienia. Mogą mieć charakter wrodzony i nabyty.
Zaburzenia rozwojowe ciała szklistego polegają najczęściej na tym, że w oku pozostaje płodowe unaczynienie ciała szklistego. Określa się je mianem przetrwałego hiperplastycznego pierwotnego ciała szklistego. Zaburzenie to jest wrodzoną, niedziedziczną, zwykle jednooczną zmianą niezwiązaną z chorobami układowymi.
Nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej to stan zapalny cewki moczowej wywołany najczęściej przez Chlamydia trachomatis - drobnoustrój inny niż bakteria odpowiedzialna za rzeżączkę. Jest to jedna z najczęstszych chorób przenoszonych drogą płciową.
Niespecyficzne śródmiąższowe zapalenie płuc jest rodzajem śródmiąższowego zapalenia płuc, drugim co do częstości po śródmiąższowym zapaleniu płuc.
Nieswoiste zapalenia jelit to przewlekłe choroby jelit, w których występuje stan zapalny w przewodzie pokarmowym. Ich przyczyna nie jest znana. Do nieswoistych zapaleń jelit należą: wrzodziejące zapalenie jelita grubego i choroba Leśniowskiego i Crohna. W leczeniu stosuje się postępowanie niefarmakologiczne, leczenie farmakologiczne i chirurgiczne.
Nieswoiste zapalenia jelit to przewlekłe choroby jelit. Choroby te przebiegają z okresami zaostrzeń i remisji, mogą się pojawić w każdym wieku, a u dzieci w krajach rozwiniętych występują coraz częściej.
Nietrzymanie moczu to mimowolny, niezależne od świadomej decyzji, wypływ moczu. Jest zawsze nieprawidłowym objawem i wymaga oceny przez lekarza, najczęściej urologa, a w przypadku kobiety również ginekologa.
Nietrzymanie stolca to stan, kiedy wbrew woli pacjenta stolec wydostaje się z odbytu. Nietrzymanie stolca to objaw wynikły z niewydolności mechanizmu zaporowego końcowego odcinka jelita grubego, jakim jest kompleks zwieraczy odbytu.
Niewydolność oddechowa to stan zagrożenia życia, w którym w płucach dochodzi do zaburzenia wymiany gazowej, czyli wymiany tlenu i dwutlenku węgla, powodując niedotlenienie tkanek organizmu.
Niewydolność serca zwykle ma charakter postępujący i w sposób nieunikniony prowadzi do pogarszania się czynności mięśnia sercowego.
Najskuteczniejszym sposobem leczenia niezłośliwych nowotworów ślinianek jest wycięcie guza. W zależności od rozległości, rozmiarów i charakteru guza, usuwa się sam guz lub całą śliniankę.
Większość niezłośliwych nowotworów krtani (95%) stanowią brodawczaki. Mogą występować zarówno u dzieci, jak i u dorosłych. Najczęściej występuje jako zmiana pojedyncza zlokalizowana na fałdach głosowych.
Nieżyt nosa to stan zapalny błony śluzowej nosa. Nieżyt nosa można podzielić na ostry prosty (infekcyjny) nieżyt nosa oraz nieżyty przewlekłe, wśród których możemy wyróżnić alergiczny nieżyt nosa oraz niealergiczny, idiopatyczny nieżyt nosa (czasem nazywany naczynioruchowym).
O niskorosłości, czyli niedoborze wzrostu mówi się, jeśli wzrost dziecka mieści się poniżej 3. centyla (najniższej linii na siatce) określonego dla wieku i płci.
Nokardioza częściej występuje u osób w 4. dekadzie życia i starszych, osób otrzymujących leczenie immunosupresyjne, z chorobami przewlekłymi, po przeszczepieniu narządów, z chorobami nowotworowymi, u alkoholików, osób z marskością wątroby lub niewydolnością nerek.
Do przeniesienia zakażenia od zwierzęcia dochodzi w momencie dostania się bakterii na uszkodzoną skórę lub błonę śluzową, gdzie rozwija się miejscowy odczyn zapalny z powstaniem guzka i towarzyszącym zapaleniem naczyń chłonnych. Często stwierdza się powiększenie okolicznych węzłów chłonnych.
5–35% kobiet ciężarnych jest nosicielkami paciorkowca z grupy B, którym podczas porodu może się zakazić nowo urodzone dziecko. Doprowadza to niekiedy u noworodka do poważnych powikłań, takich jak zapalenie płuc czy sepsa. W celu uniknięcia zakażenia stosuje się profilaktykę antybiotykową u matki. Noworodkowe zakażenie paciorkowcem z grupy B jest stanem zagrożenia życia i zawsze wymaga leczenia szpitalnego.
Nowotwory grasicy, w tym grasiczaki i raki grasicy, zwykle nie dają objawów. Leczenie polega głównie na chirurgicznym usunięciu grasicy.
Na czym polega leczenie i jak długo trwa? Jakie są zagrożenia związane z leczeniem i jakie korzyści? Dlaczego warto się leczyć?
Nowotwory złośliwe jelita cienkiego są rzadkie i zwykle rozpoznawane na zaawansowanym etapie choroby. Zwykle początkowo objawy są niecharakterystyczne – należy do nich przede wszystkim ból brzucha, który jest częsty i może być objawem wielu różnych chorób. Leczenie zależy od rodzaju nowotworu, zwykle obejmuje wycięcie guza.
Do nowotworów tkanek miękkich należą wszystkie guzy, które rozwijają się z mięśni szkieletowych (np. widocznych na ramieniu) i gładkich (np. odpowiadających za pracę mechaniczną jelita), tkanki tłuszczowej, tkanki łącznej naczyń krwionośnych i limfatycznych naczyń chłonnych. Tradycyjnie w obrębie grupy nowotworów tkanek miękkich omawia się także guzy obwodowego układu nerwowego.
Nowotwory otrzewnej to guzy, które występują w otrzewnej, czyli błonie wyściełającej jamę brzuszną. Najczęstszymi nowotworami otrzewnej są nowotwory wtórne, czyli przerzuty innych nowotworów do otrzewnej.
Nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego to złośliwe guzy rozwijające się w przewodzie pokarmowym z tzw. tkanek zrębu, czyli podścieliska tego narządu. Mogą rozwinąć się w każdym wieku, ale najczęściej pojawiają się po 50. roku życia.
Na każdym etapie powstawania i dojrzewania krwinek może dojść do błędu. Na skutek zaburzeń w obrębie komórki przechodzi ona przemianę - staje się komórką nowotworową, niszcząc zdrowe tkanki, które ją otaczają, a po pewnym czasie wędrują po całym organizmie. Najczęściej występującymi nowotworami wywodzącymi się z układu krwiotwórczego i chłonnego są białaczki i chłoniaki.
Zmiany nowotworowe w uchu środkowym w porównaniu z innymi guzami głowy i szyi występują bardzo rzadko. Wzrost częstości zachorowania występuje wraz z wiekiem.
Nowotwory ucha wewnętrznego i piramidy kości skroniowej to m.in.: guz woreczka endolimfatycznego, perlak wrodzony piramidy i nerwiak nerwu VIII.
Jeśli odpowiednio wcześniej rozpozna się zmianę nowotworową i wdroży właściwe leczenie, możliwe jest całkowite wyleczenie. Nie można więc zwlekać z pójściem do lekarza w razie wystąpienia objawów mogących sugerować proces nowotworowy.
Rak gardła powstaje na skutek niekontrolowanego przez organizm wzrostu nieprawidłowych komórek w obrębie jednej z trzech części anatomicznych gardła: nosogardła, gardła środkowego lub gardła dolnego.
Do głównych czynników ryzyka zachorowania na raka krtani należy palenie tytoniu, zwłaszcza połączone z nadużywaniem alkoholu.
Nowotwory złośliwe nadnerczy to guzy rozwijające się w obrębie nadnerczy, czyli małych narządów wewnątrzwydzielniczych umiejscowionych nad nerkami. Ogólnie, guzy te dzieli się na nowotwory kory nadnerczy oraz nowotwory rdzenia nadnerczy.
Nowotwory złośliwe oka to nowotwory rosnące w obrębie gałki ocznej, oczodołu i sąsiednich struktur. W obrębie każdej części oka mogą się rozwinąć zarówno nowotwory pierwotne, czyli rosnące od początku w obrębie oka, jak i nowotwory wtórne, czyli przerzuty pochodzące od nowotworów złośliwych rozwijających się pierwotnie w innych narządach.
Zwiększone ryzyko zachorowania na raka pęcherza moczowego występuje u mężczyzn oraz u osób palących nałogowo tytoń.
Raki skóry (nowotwory złośliwe skóry) są dość częstymi nowotworami, mogą występować w każdym wieku. Najczęściej występuje rak podstawnokomórkowy skóry, który lokalizuje się głównie na twarzy i ma postać powoli rosnącego perełkowatego guzka. Bardzo rzadko daje przerzuty odlegle, ale może się rozrastać i niszczyć okoliczne tkanki, dlatego ważne jest jak najszybsze usunięcie go. Większość raków skóry leczy się przede wszystkim operacyjnie.
Rak tarczycy jest najczęściej występującym nowotworem układu dokrewnego (inaczej wewnątrzwydzielniczego lub hormonalnego). W Polsce obserwuje się każdego roku około 2500 nowych zachorowań na raka tarczycy. Kobiety chorują 3–5 razy częściej niż mężczyźni. Zdecydowana większość nowotworów to jednak zmiany niezłośliwe.
Większe ryzyko zachorowania na nowotwory zatok dotyczy osób pracujących przy produkcji mebli, stolarzy, szewców i producentów obuwia, osób zajmujących się obróbką metalu, piekarzy i młynarzy. Narażeni na zachorowanie są też palacze tytoniu.
Najczęściej występującym nowotworem złośliwym żołądka jest rak gruczołowy żołądka. Zwykle na początku nie powoduje objawów i jest wykrywany, kiedy choroba jest już zaawansowana, a leczenie trudne. Inne nowotwory żołądka występują rzadziej, należą do nich m.in. nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego (GIST), nowotwory neuroendykrynne i chłoniaki żołądka. Leczenie i rokowanie zależą od rodzaju nowotworu i zaawansowania choroby
Nowotwór to nieprawidłowa tkanka. Nowotwory mogą był łagodne lub złośliwe. Łagodne nowotwory są częste, nie powodują powstania przerzutów i w większości są nieszkodliwe, choć mogą np. uciskać sąsiednie tkanki. Nowotwory złośliwe (np. raki) mogą powodować przerzuty i prowadzić do śmierci.
Wystąpienie nowotworu złośliwego w okresie ciąży tworzy bardzo skomplikowaną sytuację kliniczną, bowiem z jednej strony konieczne jest agresywne, obarczone poważnymi działaniami niepożądanymi leczenie przeciwnowotworowe, z drugiej zaś należy zabezpieczyć prawidłowy rozwój płodu.
Przyczyny obrzęku krtani to stany zapalne, urazy, reakcje alergiczne, obrzęki na tle naczynioruchowym, choroby ogólnoustrojowe.
Obrzęk naczynioruchowy to obrzęk powstający w wyniku rozszerzenia i zwiększenia przepuszczalności naczyń krwionośnych, najczęściej rozwijający się w ciągu od kilku minut do kilku godzin. Obrzęk jest dobrze odgraniczony, niesymetryczny i typowo zlokalizowany w obrębie powiek, czerwieni wargowej (opuchnięte usta) okolic narządów płciowych i na kończynach (dłoniach, stopach), a także błony śluzowej górnych dróg oddechowych i przewodu pokarmowego. Obrzęk naczynioruchowy może towarzyszyć pokrzywce, wiązać się z niedoborem tzw. inhibitora C1 lub stosowaniem leków na nadciśnienie tętnicze (inhibitorów konwertazy angiotensyny, czyli ACE inhibitorów).
Obrzęk naczynioruchowy charakteryzuje się nagłym obrzękiem (opuchnięciem) skóry i tkanki podskórnej, a niekiedy również błon śluzowych. Obrzęk powstaje w wyniku przedostawania się płynu (osocza) z naczyń krwionośnych rozmieszczonych w skórze i tkance podskórnej.
Obturacyjny bezdech senny to choroba, w której podczas snu dochodzi do zatrzymana oddychania lub jego spłycenia. Bezdechy powtarzają się od wiele razy w ciągu każdej godziny snu, powodując liczne szkodliwe następstwa, m.in.: zmęczenie, problemy z koncentracją i nadciśnienie tętnicze. W przypadku potwierdzonego rozpoznania bezdechu sennego konieczne jest leczenie.
Oczopląs polega na mimowolnych, drgających ruchach oczu w poziomie, pionie lub obrotowo. Ruchy mogą być stałe lub zmieniać się zależnie od kierunku patrzenia. Nieprawidłowe oczopląsowe ruchy gałek ocznych powodują pogorszenie ostrości wzroku, głównie w dal.
Odkleszczowe zapalenie mózgu jest chorobą ośrodkowego układu nerwowego wywoływaną przez wirusy z rodziny Flaviviridae. Choroba ujawnia się zwykle 7–14 dni po ukłuciu przez kleszcza. Objawy to: zawroty głowy, nudności i wymioty. Choroba nie przenosi się między ludźmi. Profilaktyka choroby polega na ochronie ciała przed kleszczami, stosowaniu repelentów, jak najszybszym mechanicznym usuwaniu kleszczy oraz na szczepieniu.
Odleżyna jest owrzodzeniem spowodowanym przez ucisk, które rozwija się u osób długotrwale leżących w wyniku przewlekłego ucisku lub tarcia skóry. Leczenie odleżyn jest trudne, dlatego bardzo ważna jest profilaktyka. Ważną rolę z zapobieganiu powstawaniu odleżyn odgrywają odpowiednia higiena oraz pielęgnacja osoby chorej, a także korzystanie z materaców przeciwodleżynowych.
Odma opłucnowa to obecność powietrza w jamie opłucnej. Główne objawy odmy opłucnowej to ból po stronie odmy, duszność i kaszel. Ból nie zawsze towarzyszy odmie i jego nasilenie może być różne.
Choroby układu oddechowego, w których może wystąpić odma samoistna wtórna to zapalenie płuc, gruźlica, astma, mukowiscydoza, rozstrzenie oskrzeli, wady wrodzone układu oddechowego, rozedma płuc, wcześniactwo.
Odmrożenia powstają w wyniku działania na skórę niskich temperatur, a do ich powstania dochodzi przy spadku temperatury skóry poniżej 0°C. Poza temperaturą na stopień uszkodzenia skóry mają wpływ także takie czynniki, jak wilgotność powietrza, wiatr, ubiór oraz współistnienie zaburzeń naczyniowych.
Odpływ pęcherzowo-moczowodowy polega na nieprawidłowościach ujścia jednego lub obu moczowodów do pęcherza moczowego, co jest przyczyną wstecznego odpływu moczu. Jest to najczęściej występująca wada układu moczowego (ok. 1:200 urodzeń).
Odra to ostra choroba wirusowa z wysypką i gorączką, mogąca powodować groźne powikłania. Sprawdź objawy, leczenie i skuteczną profilaktykę - szczepienia.
Odra u dorosłych często przebiega ciężko i prowadzi do powikłań. Sprawdź objawy, okres zakaźności, diagnostykę, leczenie i znaczenie szczepień.
Wnętrze gałki ocznej wypełnia ciało szkliste, które ma konsystencję żelu i przylega do siatkówki. Z wiekiem zaczyna się ono obkurczać i oddzielać od siatkówki, co nazywamy tylnym odłączeniem ciała szklistego. Proces ten może zostać przyspieszony przez uraz oka lub głowy.
Odwarstwienie siatkówki to poważna choroba gałki ocznej, która nie leczona prawie zawsze prowadzi do utraty widzenia w zajętym oku. Polega ona na odłączeniu większości jej warstw od leżącego bliżej zewnętrznej ściany gałki ocznej nabłonka barwnikowego siatkówki i naczyniówki.
Odwinięcie brzegu rzęsowego sprawia, że gałka oczna jest zaczerwieniona a oko łzawi. Obnażenie spojówki powiekowej i gałkowej oraz odstawanie brzegu powieki od gałki ocznej prowadzi do przerastania nabłonka spojówki i stanów zapalnych.
Nie ma jednoznacznej definicji okresu okołoporodowego, czyli czasu, kiedy może dojść do infekcji okołoporodowych. Zakażenia okołoporodowe rozpoznawane są zarówno u kobiet (wtedy dotyczą infekcji w okresie porodu lub tuż po porodzie), jak i u dzieci – wówczas są to zakażenia w ostatnim okresie ciąży, podczas porodu lub we wczesnym okresie noworodkowym.
Olbrzymiobrodawkowe zapalenie spojówek to powikłanie związane najczęściej z noszeniem soczewek kontaktowych. Omówienie przyczyn, objawów oraz leczenia tej choroby.
Olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, nazywane niegdyś ze względu na lokalizację zapaleniem tętnicy skroniowej, jest najczęstszą chorobą zapalną naczyń. Proces zapalenia dotyczy średnich i dużych naczyń, zwykle tętnic odchodzących od łuku aorty (np. tętnic szyjnych i ich zewnątrzczaszkowych odgałęzień).
Opadnięcie powieki jest przede wszystkim defektem estetycznym, jednak w zaawansowanych przypadkach może być przyczyną zaburzeń czynnościowych, gdyż przesłonięcie źrenicy oka prowadzi do niedowidzenia gałki ocznej.
W każdym przypadku połknięcia żrącej substancji konieczna jest pilna konsultacja lekarska na Szpitalnym Oddziale Ratunkowym. Postępowaniem doraźnym może być podanie do wypicia płynów obojętnych (np. wody) w celu rozcieńczenia czynnika uszkadzającego. Nie zaleca się neutralizacji połkniętej substancji roztworem o wyraźnie różniącym się pH. Przeciwwskazane jest prowokowanie wymiotów, aby uniknąć wtórnych uszkodzeń błony śluzowej przełyku.
Oparzenia stanowią rodzaj uszkodzenia naskórka i skóry właściwej powstałe na skutek działania energii cieplnej i elektrycznej, a także promieniowania elektromagnetycznego. Do oparzeń najczęściej dochodzi w wyniku działania wysokich temperatur płomieni, gorących płynów czy dymów.
Oparzenie krtani zazwyczaj nie jest odosobnionym urazem. Towarzyszą mu najczęściej oparzenia gardła, przełyku i jamy ustnej.
Oponiak nerwu wzrokowego jest łagodnym pierwotnym guzem nowotworowym nerwu wzrokowego, wywodzącym się z opony pajęczej. Jest to nowotwór, który nie daje odległych przerzutów, może jednak rozrastać się miejscowo w oczodole i w kierunku jamy czaszki.
Oponiaki to grupa nowotworów wywodzących się z opony pajęczej, czyli jednej z opon mózgowo-rdzeniowych pokrywających mózg, które zwykle występują w obrębie głowy. Większość oponiaków to nowotwory łagodne i jeśli są małe, mogą nie powodować objawów.
O opóźnionym dojrzewaniu mówi się, jeżeli jego pierwsze objawy nie występują u dziewcząt po 13. roku życia, a u chłopców po 14. roku życia.
Opryszczkę narządów płciowych wywołuje wirus Herpes (HSV), najczęściej typu 2. Do zakażenia dochodzi w trakcie stosunku płciowego. Duże zagrożenie niesie ze sobą opryszczka narządów płciowych u kobiet ciężarnych
Zakażenie wirusem opryszczki HSV-1 jest szeroko rozpowszechnione wśród ludzi. Szacuje się, że zakażonych jest 80% populacji.
Opryszczka zwykła (Herpes simplex, HSV-1 i HSV-2) to częste zakażenie wirusowe skóry i błon śluzowych. Wirus pozostaje w organizmie w stanie utajenia i może nawracać w różnych okolicach ciała.
Opryszczkowe zapalenie gardła i migdałków podniebiennych to choroba zakaźna wywołana przez wirus opryszczki zwykłej, zazwyczaj typu 1. Pojawia się przy pierwszym kontakcie z wirusem. Zwykle choroba ustępuje sama
Opryszczkowe zapalenie mózgu to ciężka wirusowa choroba mózgu wywołana przez wirus opryszczki zwykłej. Do objawów należą m.in. bóle głowy, nudności, wymioty, drgawki, zaburzenia świadomości, zachowania, psychiczne, a także ogniskowe zaburzenia neurologiczne, takie jak zaburzenia widzenia, niedowłady
Opryszczkowe zapalenie spojówek ma typowe cechy wirusowego zapalenia spojówek, czyli obfitą, surowiczą wydzielinę oraz odczyn grudkowy spojówek. Często przed wystąpieniem zapalenia spojówek pojawiają się na skórze powiek charakterystyczne małe pęcherzyki, wypełnione treścią surowiczą, które później pękają i tworzą pokryte strupem owrzodzenia.
Przyczyny orbitopatii nie są do końca jasne i znane. Uważa się, że zaburzenie czynności tarczycy spowodowane jest przez zachwianie równowagi hormonalnej osi przysadka–tarczyca, co wyzwala nie do końca zidentyfikowane substancje powodujące przerost tkanek oczodołu.
Osoba taka ujawnia stałą potrzebę bycia (na różne sposoby) w kontakcie z kimś; może to być fizyczna obecność drugiej osoby, mogą to być częste telefony lub smsy.
Ospa wietrzna jest najczęstszą chorobą zakaźną wieku dziecięcego. Szacuje się, że zakażonych jest nawet do 95% populacji.
Dorośli na ospę wietrzną chorują rzadko, gdyż z racji wysokiej zaraźliwości choroby najczęściej przechodzą ospę wietrzną jako dzieci, co zapewnia im trwałą odporność i chroni przed zachorowaniem w wieku dorosłym.
U kobiet w ciąży choroba przebiega ciężej niż u nieciężarnych dorosłych, a przeniesienie zakażenia na płód może być przyczyną poważnych powikłań.
W przebiegu choroby dochodzi do powstania zmian w obrębie paliczków paznokciowych rąk (rzadziej stóp), polegających na ich pogrubieniu i przeroście tkanek miękkich. Są to tzw. palce pałeczkowate. Równocześnie paznokcie stają się wypukłe i przypominają „szkiełka zegarkowe”. Zmiany w obrębie okostnej powodują ból, bolesność uciskową i obrzęk „ciastowaty”, najczęściej w okolicy przedramion i podudzi.
Osteomalacja to metaboliczna choroba kości, która polega na niedostatecznym wysyceniu ich wapniem. Kości tracą swoją wytrzymałość i stają się podatne na wyginanie pod wpływem obciążenia. Najczęstszą przyczyną osteomalacji jest niedobór witaminy D.
Osteoporoza jest chorobą szkieletu prowadzącą do złamań kości, które mogą wystąpić nawet po niewielkim urazie. Nadmierna podatność kości na uszkodzenie w osteoporozie wynika ze zmniejszenia gęstości mineralnej kości i zaburzenia jej struktury i jakości.
Osteoporoza to choroba kości, charakteryzująca się zmniejszoną gęstością mineralną kości oraz pogorszoną jakością ich budowy. Zmiany te zwiększają podatność kości na złamania, które mogą występować nawet przy mało nasilonych urazach.
Ostra białaczka limfoblastyczna (ALL) jest najczęściej występującym nowotworem u dzieci, u których stanowi 25% wszystkich nowotworów i 75% białaczek. Szczyt zachorowań dzieci przypada na 4–5 rż.
Ostre białaczki szpikowe (AML) są nowotworami złośliwymi wywodzącymi się z komórek szpiku kostnego, które uniezależniły się od mechanizmów regulacyjnych i mają zdolność do niekontrolowanego namnażania się. Komórki te dominują w szpiku i we krwi, a także mogą tworzyć nacieki w różnych narządach i upośledzać ich czynność.
Ostra gastropatia krwotoczna to ostre uszkodzenie błony śluzowej żołądka, w wyniku którego w żołądku pojawiają się krwawiące nadżerki. Może być między innymi wynikiem stosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych, spożywania alkoholu, a także toksycznego działania na błonę śluzową żołądka substancji produkowanych przez organizm, które mogą działać uszkadzająco na błonę śluzową żołądka – np. żółci.
Ostra niewydolność oddechowa to stan, w którym nagle dochodzi to pogorszenia zaopatrzenia organizmu w tlen. Niekiedy dochodzi też do zwiększenia zawartości dwutlenku węgla we krwi. Ostra niewydolność oddechowa to stan zagrożenia życia.
Objawy niewydolności wątroby mogą być początkowo niecharakterystyczne, ale szybko dochodzi do groźnych powikłań. Dowiedz się, jakie są pierwsze i późne objawy ostrej niewydolności wątroby.
Zespół Guillaina i Barrégo jest chorobą nerwów obwodowych, która w ciągu kilku dni lub tygodni doprowadza do osłabienia mięśni. Ma ona podłoże immunologiczne, to znaczy jest związana z nieprawidłowym działaniem układu odpornościowego. Często wystąpienie objawów tego zespołu jest poprzedzone infekcją wirusową układu oddechowego lub przewodu pokarmowego.
Ostre zapalenie zatok przynosowych występuje najczęściej w przebiegu wirusowej choroby przeziębieniowej. Infekcja wirusowa górnych dróg oddechowych, najczęściej wywoływana jest w okresie jesiennym i wiosną przez rynowirusy, wirusy RS, paragrypy, koronawirusy i adenowirusy.
Zapalenie błony śluzowej gardła jest jedną z częstszych przyczyn zgłoszeń pacjentów do lekarzy pierwszego kontaktu, a także otolaryngologów. Choroba obejmuje obszar od migdałków podniebiennych, aż do krtani – głównie tylną ścianę gardła.
Objawy ostrego niedokrwienia jelit mają zazwyczaj nagły początek i są bardzo nasilone. Pierwszym oraz najczęstszym (występującym u 95% pacjentów) objawem jest ból brzucha. Ból najczęściej jest silny, ciągły i rozlany na całą jamę brzuszną – trudno zlokalizować jeden bolący punkt. Często nie pomagają nawet silne leki przeciwbólowe, takie jak opioidy.
Przyczynami ostrego niedokrwienia kończyny są najczęściej zator lub zakrzep. Do rzadszych przyczyn należą: zapalenie naczyń, rozwarstwienie ściany tętnicy, uraz lub uszkodzenie tętnicy (np. jako powikłanie niektórych zabiegów wewnątrznaczyniowych).
Przyczynami ostrego niedokrwienia kończyny są najczęściej zator (74% przypadków) lub zakrzep (5–35% przypadków). Do rzadszych przyczyn należą: zapalenie naczyń, rozwarstwienie ściany tętnicy, uraz lub uszkodzenie tętnicy (np. jako powikłanie niektórych zabiegów wewnątrznaczyniowych).
Ostre nieżytowe zapalenie krtani jest związane ze stanem zapalnym obejmującym górne drogi oddechowe.
Ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek jest spowodowane zakażeniem bakteryjnym, które wstąpiło na nerki z pęcherza moczowego. Wymaga natychmiastowego leczenia, ponieważ stwarza ryzyko trwałego uszkodzenia nerek, a także przedostania się bakterii do krwi i urosepsy
Alergiczne zapalenie spojówek to stan zapalny spojówek na skutek uczulenia na alergeny. W zależności od czasu trwania, alergiczne zapalenie spojówek może być ostre, okresowe lub przetrwałe. Charakterystycznym objawem jest świąd spojówek, a także przekrwienie, łzawienie i obrzęk spojówek oraz powiek. Podstawą leczenia jest unikanie narażenia na alergen wywołujący objawy, przemywanie oczu fizjologicznym roztworem NaCl lub preparatami sztucznych łez bez konserwantów. Lekarz może przepisać także krople z lekami przeciwhistaminowymi lub inne.
Ostre opryszczkowe zapalenie błony śluzowej dziąseł i jamy ustnej to choroba wywołana zakażeniem wirusem opryszczki zwykłej. Występuje typowo u małych dzieci, rzadko u dorosłych.
Ostre podgłośniowe zapalenie krtani dotyczy głównie dzieci pomiędzy 1 a 5 rokiem życia. Wywołane jest przez infekcje wirusową. Często w przebiegu choroby dochodzi do nadkażenia bakteryjnego.
Ostre stłuszczenie wątroby ciężarnych jest rzadką, ale ciężką i gwałtownie przebiegającą chorobą, występującą w III trymestrze ciąży lub zaraz po porodzie.
Ostre śródmiąższowe zapalenie płuc jest gwałtownie postępującą postacią śródmiąższowego zapalenia płuc, czyli zapalenia toczącego się w tkance, w której rozpięte są pęcherzyki płucne. Występuje najczęściej u osób w średnim wieku. Ostre śródkmiąższowe zapalenie płuc jest ciężką chorobą o nieznanej przyczynie. Znaczna część chorych umiera mimo leczenia.
Najbardziej charakrerystycznym objawem ostrej niewydolności nerek jest zmniejszenie objętości oddawanego moczu, a nawet zupełny jego brak (tzw. bezmocz). Pozostałe objawy zależą od przyczyn choroby.
Co to jest ostre uszkodzenie nerek i jakie są jego przyczyny w ciąży? Jak się objawia i jak często występuje ostre uszkodzenie nerek w ciąży? Jak przebiega leczenie?
Ostre wirusowe zapalenie wątroby to choroba charakteryzująca się szybko postępującym uszkodzeniem komórek wątrobowych (hepatocytów) wywołanym przez wirusy.
Wirusowe zapalenia wątroby to grupa chorób wątroby, w których przebiegu dochodzi do jej uszkodzenia – powstania zmian zapalno-martwiczych, a ich czynnikami sprawczymi są wirusy. Najczęściej występują: wirusowe zapalenie wątroby typu A, B i C. Wirus zapalenia wątroby typu A powoduje jedynie ostre wirusowe zapalenie wątroby, a B i C także przewlekłe. Wirusowemu zapaleniu wątroby mogą nie towarzyszyć żadne objawy lub występują tylko niewielkie dolegliwości – zmęczenie, złe samopoczucie. Zauważalne objawy, takie jak żółtaczka obserwuje się tylko u części pacjentów. Aby zapobiegać tym chorobom należy przestrzegać zasad higieny, a w przypadku WZW A i B – także się szczepić
Zapalenie objawia się zaczerwienieniem i obrzękiem błony śluzowej oraz obecnością pokrywającego ją nalotu. Dodatkowo występuje nieprzyjemny zapach z ust, a znaczna bolesność i pieczenie utrudniają przyjmowanie pokarmów.
Ostre zapalenie dróg żółciowych to poważna choroba, w której z powodu zastoju żółci dochodzi do zakażenia bakteryjnego i związanego z tym ostrego procesu zapalnego w drogach żółciowych.
Ostre zapalenie gruczołu krokowego jest spowodowane zakażeniem tkanek gruczołu przez bakterie. Najczęściej są to bakterie stanowiące normalną florę bakteryjną jelita grubego (potocznie nazywane „bakteriami kałowymi”).
Ostre zapalenie nagłośni jest chorobą o etiologii bakteryjnej. Choroba występuje głównie u dzieci, zwłaszcza w wieku 2–6 lat. W związku z gwałtownie narastającą dusznością, ostre zapalenie nagłośni jest stanem zagrożenia życia.
Choroby toczące się w oskrzelikach prowadzą zazwyczaj do zmniejszania ich średnicy i co za tym idzie utrudnienia przepływu przez nie powietrza, co szybko prowadzi do duszności.
Ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego (potocznie: woreczka żółciowego) to stan zapalny ściany pęcherzyka. Jego objawami jest ból w górnej części brzucha po prawej stronie (pod żebrami) i gorączka. Najczęściej ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego jest powikłaniem kamicy pęcherzyka żółciowego.
Ostre zapalenie stawu pierścienno-nalewkowego występuje głównie jako choroba towarzysząca, m.in. w reumatoidalnym zapaleniu stawów, dnie moczanowej, refluksie żołądkowo-przełykowym, ostrym zapaleniu tarczycy. Choroba może być również powikłaniem urazu podczas intubowania lub zabiegów endoskopowych.
w dni powszednie od 8.00 do 18.00
Cena konsultacji 29 zł
Ginekolog – czym się zajmuje, jakie choroby leczy
Psychiatra – czym się zajmuje, kiedy szukać pomocy
