Zakrzepica żył głębokich kończyn górnych
Najczęstszą przyczyną zakrzepicy w tym miejscu jest ucisk na żyłę wywierany przez struktury kostne.
medycyna praktyczna dla pacjentów
medycyna praktyczna dla pacjentów
Najczęstszą przyczyną zakrzepicy w tym miejscu jest ucisk na żyłę wywierany przez struktury kostne.
Zakrzepowa plamica małopłytkowa (TTP) to rzadka choroba, w której dochodzi do tworzenia się zakrzepów w małych naczyniach krwionośnych. Gorączka, ból głowy, zaburzenia widzenia i mowy oraz wybroczyny i krwawienie z nosa bądź dziąseł mogą być objawami TTP i wymagają konsultacji z lekarzem i odpowiedniej diagnostyki. Nieleczona zakrzepowa plamica małopłytkowa w większości przypadków kończy się śmiercią.
Załupek to obrzęk żołędzi i napletka spowodowany zsunięciem napletka poza żołądź. Dochodzi to tego, gdy napletek jest zbyt ciasny, pozostaje w rowku za żołędzią i powoduje ucisk utrudniający prawidłowy odpływ krwi z żołędzi i napletka. Gdy ucisk jest duży i występują duże lub długotrwałe zaburzenia krążenia krwi, może dojść do martwicy żołędzi i skóry napletka spowodowanej niedokrwieniem.
Obrażenia tkanek miękkich powstają na skutek urazu, czyli zadziałania siły zewnętrznej. Obrażenia takie mogą powstać po bezpośrednim zadziałaniu urazu lub pośrednio, przez przeniesienie siły urazu na tkanki miękkie.
Zanik wieloukładowy to grupa chorób ośrodkowego układu nerwowego, w których występują liczne zaburzenia między innymi układu moczowego i wegetatywnego. Przyczyna choroby jest nieznana.
Zanokcica objawia się żywoczerwonym zabarwieniem, obrzękiem oraz pogrubieniem skóry w okolicy okołopaznokciowej. Bolesność wału paznokciowego powoduje dyskomfort podczas wykonywania codziennych czynności.
Zaostrzenie POChP to nasilenie objawów (duszności, kaszlu i odkrztuszania plwociny) większe niż zwykłe wahania tych objawów z dnia na dzień. Zaostrzenia POChP negatywnie wpływają zarówno na aktualny stan zdrowia chorego, jak i na progresję choroby.
Przyzębie pełni ważne funkcje. W skrajnym przypadku chorób przyzębia chory może stracić nawet zdrowy ząb. Chore przyzębie – a więc dziąsła, kość i ozębna – to „żywa rana”, która czasami obejmuje całą jamę ustną, ma więc rozmiar wielkości dłoni.
Zapalenia spojówki są jedną z najczęstszych zmian chorobowych narządu wzroku u dzieci. Najczęstszą przyczyną zapalenia spojówek są bakterie i choroby alergiczne. Inne mikroorganizmy, takie jak wirusy, chlamydie czy pierwotniaki, o wiele rzadziej wywołują stany zapalne.
Zapalenia stawów to jedne z powikłań, które mogą się pojawić u pacjentów cierpiących na nieswoiste zapalenia jelit, takie jak wrzodziejące zapalenie jelita grubego czy choroba Leśniowskiego i Crohna. Choć przyczyny tych chorób nie są do końca poznane, wiele wskazuje na związek z nieprawidłową reakcją układu odpornościowego. W artykule omówiono częstość występowania zapalenia stawów w przebiegu nieswoistych zapaleń jelit, ich objawy oraz dostępne metody leczenia.
Zapalenie błędnika to choroba błędnika, który jest elementem ucha wewnętrznego. Objawami zapalenia błędnika są zawroty głowy, zaburzenia równowagi, nudności, wymioty i oczopląs (niezależne od woli drgające ruchy gałek ocznych). Gwałtowne wystąpienie nasilonych objawów zapalenia błędnika wymaga zgłoszenia się na SOR. Choć zapalenie błędnika może powodować nasilone i przykre objawy, zwykle ustępują one w ciągu kilku dni. Zapalenie błędnika o ciężkim przebiegu wymaga hospitalizacji.
Zapalenie błony naczyniowej oka to stan potencjalnie zagrażający widzeniu i może prowadzić do znacznego pogorszenia ostrości wzroku. Mimo postępu diagnostyki i leczenia choroba ta nadal stwarza poważne problemy, ponieważ ma zróżnicowane i często niedające się ustalić przyczyny.
Zapalenie błony śluzowej żołądka to stan, w którym dochodzi do uszkodzenia błony śluzowej żołądka. Najczęściej jest to spowodowane przez bakterię Helicobacter pylori. Inną postacią uszkodzenia błony śluzowej jest ostra gastropatia krwotoczna (nadżerkowa), w przebiegu której na powierzchni błony śluzowej powstają krwawiące nadżerki (ubytki).
Zapalenie cewki moczowej jest spowodowane zakażeniem różnymi drobnoustrojami i prawie zawsze jest to choroba przenoszona drogą kontaktów płciowych. Bardzo ważne, aby zakażenie było niezwłocznie leczone, gdyż zapobiegnie to powikłaniom, niekiedy bardzo poważnym, oraz zakażaniu partnerów seksualnych.
Stany zapalne błony śluzowej gardła i migdałków należą do najczęstszych schorzeń, z którymi pacjenci zgłaszają się nie tylko do laryngologa, ale także do lekarza rodzinnego czy pediatry.
Zapalenie gruczołu łzowego jest bardzo rzadką chorobą. Zazwyczaj dotyczy dzieci i młodych dorosłych, pojawia się w przebiegu chorób rozrostowych układu limfoidalnego (np. białaczki) lub sarkoidozy. Może też towarzyszyć takim chorobom wirusowym jak świnka, mononukleoza, grypa oraz półpasiec.
Zapalenie jądra zwykle jest chorobą ostrą. W ciągu paru dni pojawia się ból w mosznie, zwykle jednostronny, z obrzękiem połowy moszny oraz bolesnością podczas obmacywania. Skóra moszny może być zaczerwieniona, a jądro po chorej stronie uniesione oraz powiększone. Może być obecna krew w nasieniu.
Kaletki maziowe generalnie stanowią ochronę okolic narażonych na urazy i przeciążenia. Ich stany zapalne zwykle mają charakter zapalenia jałowego, to znaczy powstają na skutek urazów lub przeciążeń okolic, w których znajdują się kaletki. Do okolic predysponowanych należą łokcie, okolice krętarza większego oraz kolana.
Zapalenie kaletki łokciowej objawia się miejscowym zaczerwienieniem i obrzękiem tylnej części łokcia. Objawom może towarzyszyć ból i gorączka. Zapalenie kaletki łokciowej może rozwinąć się nawet w kilka godzin. W przypadku bardzo nasilonych dolegliwości wskazana może być wizyta lekarska w trybie pilnym.
Zapalenie kanalika łzowego jest to stan, w którym dochodzi do zamknięcia dolnego lub górnego światła kanalika łzowego w obrębie powieki. Powoduje to zablokowanie przepływu łez do woreczka łzowego. Najczęściej przyczyną jest stan zapalny wywołany przez promienice lub grzyby, rzadziej przez bakterie i wirusy.
Zapalenie mieszków włosowych to częsta jednostka chorobowa, która może mieć podłoże infekcyjne, w tym najczęściej bakteryjne. Typowe wykwity to przymieszkowe krosty, które mogą występować w każdej lokalizacji, przy czym częste jest zajęcie owłosionej skóry głowy czy kończyn.
Zapalenie mięśnia sercowego (myocarditis) jest chorobą spowodowaną najczęściej przez zakażenie wirusowe (np. dróg oddechowych). Proces zapalny obejmuje komórki mięśnia sercowego, tkankę śródmiąższową, naczynia, niekiedy też osierdzie, i może doprowadzić do uszkodzenia mięśnia sercowego i niewydolności serca. U większości chorych zapalenie mięśnia sercowego ustępuje samo, bez leczenia. Ważny jest jednak odpoczynek, ograniczenie aktywności fizycznej, picia alkoholu oraz przyjmowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych.
Zgorzel Fourniera, inaczej zapalenie moszny Fourniera, jest chorobą niezakaźną. Występuje rzadko. Do jej typowych objawów należą silny ból moszny oraz zaczerwienienie i obrzęk skóry moszny. Leczenie prowadzi się w warunkach szpitalnych.
Zapalenia naczyń krwionośnych to grupa chorób, w których dochodzi do stanu zapalnego ściany naczyń i związanych z tym powikłań, np. krwawienia, upośledzenia przepływu krwi, niedokrwienia i uszkodzenia narządów. Zapalenia naczyń są rzadkie i mogą mieć różny przebieg i nasilenie, a także obejmować różne naczynia. W leczeniu stosuje się przede wszystkim glikokortykosteroidy
Podstawowym objawem zapalenia naczyń siatkówki jest stopniowe pogorszenie widzenia.
Z powodu bezpośredniego związku zapalenia naczyń związanego z krioglobulinemią z zakażeniem WZW C, u większości chorych występują różnego stopnia zaburzenia czynności wątroby, najczęściej nieprawidłowe wartości testów laboratoryjnych, rzadziej świądu skóry, żółtaczki.
W wyniku tego zakażenia dochodzi do szybko szerzącego się stanu zapalnego i znacznego obrzęku, co doprowadza do mechanicznego zwężenia dróg oddechowych powyżej strun głosowych.
Zapalenie najądrza jest spowodowane zakażeniem przez różne drobnoustroje, zwykle bakterie. Dotyczy przede wszystkim mężczyzn młodych (15.–35. rż.) oraz po 60. roku życia
Przyczyną zapalenia narządów miednicy mniejszej są bakterie odpowiedzialne za choroby przenoszone drogą płciową – najczęściej rzeżączka, chlamydia, bakterie beztlenowe. Często za proces chorobowy odpowiedzialny jest więcej niż jeden gatunek bakterii.
Objawy zapalenia nerwów wzrokowych i rdzenia kręgowego są związane z zapaleniem uszkadzającym tkankę nerwową w typowych dla tej choroby miejscach, czyli nerwach wzrokowych i rdzeniu kręgowym. Dochodzi do zaburzeń widzenia, a nawet ślepoty w jednym lub obojgu oczach. Mogą towarzyszyć temu dolegliwości bólowe, wrażenie błysków świetlnych lub zaburzenie widzenia barw.
Choroba występuje najczęściej między 35. a 55. rokiem życia. Objawy utrzymują się zwykle 2–3 tygodnie i mają tendencję do samoistnego ustępowania.
Zapalenie odbytnicy to stan zapalny ostatniego odcinka jelita grubego, który może występować, np. w przebiegu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, choroby Leśniowskiego i Crohna lub być spowodowany różnymi zakażeniami.
W obrazie klinicznym dominują wykwity grudkowo-rumieniowe, niekiedy krostkowe, zlokalizowane na skórze wokół ust. Zwykle zmiany skórne są zgrupowane symetrycznie, zlokalizowane wokół ust z typowym zaoszczędzeniem skóry w okolicy bezpośrednio przylegającej do czerwieni wargowej. Grudki mogą również pojawić się w okolicy okołooczodołowej.
Zapalenie opłucnej to stan zapalny obejmujący opłucną, w którym dochodzi do gromadzenia się zwiększonej ilości płynu w jamie opłucnej. Gromadzenie się wysięku (płynu) jest związane z różnymi chorobami – m. in. zapaleniem płuc, nowotworami, zatorowością płucną. Leczenie jest uzależnione od przyczyny wysięku.
Zapalenie opryszczkowate skóry to zespół jelitowo-skórny, w którym współistnieją pęcherzykowo-grudkowe zmiany skórne i enteropatia zależna od glutenu.
Ostre zapalenie oskrzeli najczęściej jest spowodowane zakażeniem wirusowym. Zapalenie podostre może być wynikiem nadreaktyności oskrzeli po przebytym zakażeniu albo zakażeniem krztuścem, natomiast przewlekłe zapalenie jest wynikiem wpływu szkodliwych czynników środowiskowych, najczęściej palenia tytoniu.
Najwięcej przypadków zapalenia oskrzelików rozpoznaje się w okresie jesienno-zimowym. Sezon zachorowań rozpoczyna się w listopadzie lub grudniu, osiąga maksymalne natężenie w styczniu lub lutym i kończy się w marcu, a niekiedy w kwietniu. Zakażenie dotyczy małych dzieci, do ukończenia 2. roku życia. Chłopcy chorują nieco częściej niż dziewczynki.
Zapalenie oskrzelików oddechowych to choroba obejmująca najmniejsze oskrzeliki wraz z sąsiadującymi pęcherzykami płucnymi, wywołana paleniem tytoniu.
Zapalenie otrzewnej to stan zapalny obejmujący błonę wyścielającą od środka całą jamę brzuszną. Najcześciej zapalenie otrzewnej jest spowodowane przedostającymi się do jamy otrzewnej bakteriami i kiedy obejmie całą jamę otrzewną przebiega w sposób bardzo gwałtowny i niebezpieczny dla życia chorego.
Zakażenie układu moczowego jest spowodowane bakteriami, które przez cewke moczową wniknęły do pęcherza, gdzie uległy namnożeniu i spowodowały stan zapalny, który jest przyczyną objawów, jak gorączka, oraz dolegliwości związanych z oddawaniem moczu lub bólu o różnym charakterze. W przypadku wystąpienia takich objawów należy zgłosić się do lekarza, gdyż zakażenie układu moczowego wymaga leczenia i, najczęściej, wykonania badań diagnostycznych.
Pandemia Covid-19 spowodowała, że znacznie wzrosło zainteresowanie pacjentów tematem zapalenia płuc. Leczenie zapalenia płuc zwykle obejmuje antybiotykoterapię empiryczną (skuteczną przeciw najbardziej prawdopodobnym patogenom np. Streptococcus pneumoniae) lub celowaną (dobraną na podstawie antybiogramu) oraz leczenie wspomagające.
Pojawienie się duszności, kaszlu oraz gorączki wymaga zawsze konsultacji lekarskiej. Konieczne jest podawanie przez opiekunów dziecka leków przeciwgorączkowych. Ważne jest również zadbanie o prawidłowe nawodnienie. W pierwszych dniach leczenia nie należy zmuszać dziecka do jedzenia.
Do przeciążenia dochodzi nie tylko przy ciężkich wysiłkach fizycznych, treningach sportowych, ale także przy prostych lecz powtarzających się ruchach zginania i prostowania. Przykładem może być praca przy komputerze (np. wielogodzinne ruchy palców czy nadgarstka).
Zapalenie pośredniej części odcinka błony naczyniowej stanowi około 15% wszystkich zapaleń błony naczyniowej.
Pozagałkowe zapalenie nerwu wzrokowego jest najczęściej występującą chorobą nerwu wzrokowego u dorosłych.
Ostre zapalenie przedniego odcinka błony naczyniowej może być związane z obecnością antygenu HLA-B27 i towarzyszących mu chorób, takich jak: zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, zespół Reitera, łuszczycowe zapalenie stawów, zapalne choroby jelit.
Zapalenie przełyku wywołane przez wirus opryszczki zwykłej to choroba spowodowana zakażeniem wirusem opryszczki zwykłej typu 1, która zwykle występuje u osób z obniżoną odpornością.
Zapalenie rogówki wywołują drobnoustroje chorobotwórcze (bakterie, wirusy, grzyby, pierwotniaki), które wnikają w jej obręb. Powstają wówczas nacieki zapalne powodujące utratę jej przeźroczystości.
Tę postać zapalenia siatkówki i naczyniówki wywołuje pierwotniak Toksoplazma gondii. Jest to pasożyt wewnątrzkomórkowy, którego żywicielem ostatecznym jest kot.
Jest to choroba zapalna siatkówki wywołana przez wirusa cytomegalii. Wirus ten jest jedną z najczęstszych przyczyn tzw. oportunistycznych zakażeń siatkówki, czyli występujących u osób z upośledzoną odpornością.
Jest to zapalenie siatkówki wywołane przez wirusa opryszczki pospolitej. Wirus opryszczki jest bardzo rzadką przyczyną zapalenia siatkówki i naczyniówki u noworodków i dzieci.
Zapalenie skóry wywołane przez cerkarie nazywane bywa inaczej świądem pływaków i polega na pojawieniu się zmian skórnych u osób kąpiących się lub pływających w otwartych zbiornikach słodkowodnych, rzadziej słonowodnych.
Krwotoczne zapalenie spojówek wywołane przez pikornawirusy to bardzo zakaźna choroba oczu. Objawy obejmują m.in. spuchnięte powieki, obfitą wydzielinę, zaczerwienienie oka i krwotoki podspojówkowe.
Zapalenie spojówek występuje u każdej dorosłej osoby przynajmniej raz w życiu, a z reguły o wiele częściej.
Zapalenie spojówek w przebiegu mięczaka zakaźnego jest spowodowane obecnością wirusa z grupy pox. Do zakażenia dochodzi drogą bezpośredniego kontaktu w czasie przebywania w wilgotnym środowisku, przy uprawianiu niektórych sportów lub w trakcie stosunku płciowego.
Zapalenie spojówek w przebiegu półpaśca lub ospy wietrznej u dorosłych nie występuje często i dotyczy zazwyczaj osób między 50. a 75. rokiem życia.
Kryształy hydroksyapatytu znajdujące się w tkankach okołostawowych mogą nie wywoływać żadnych objawów. Zapalenie przez nie wywoływane występuje rzadko, nie zawsze jest ono jednak właściwie rozpoznawane.
Zapalenie tkanek miękkich oczodołu to zwykle nagłe, bolesne zaczerwienienie oka, połączone z reguły z ograniczeniem jego ruchomości. Najczęstszą przyczyną tej choroby jest bezpośrednie przeniesienie zakażenia z zatok obocznych nosa lub uogólnienie miejscowych procesów zapalnych w obrębie oczodołu.
Zapalenie twardówki ma podstępny początek. Głównym objawem jest ból, od umiarkowanego do silnego, zwykle promieniujący i często umiejscowiony poza okiem: w okolicy czoła, szczęki lub zatok przynosowych.
Zapalenie tylnego odcinka błony naczyniowej obejmuje zarówno naczyniówkę, jak i siatkówkę, ponieważ obie struktury są ze sobą ściśle zintegrowane.
Zapalenie wielomięśniowe jest to samoistne, przewlekłe zapalenie mięśni. W zapaleniu skórno-mięśniowym dołączają się do niego zmiany zapalne w obrębie skóry.
Zapalenie woreczka łzowego praktycznie zawsze związane jest z niedrożnością przewodu nosowo-łzowego, który łączy woreczek łzowy z jamą nosa. Rzadziej przyczyną są uchyłki woreczka łzowego, kamienie dróg łzowych, przebyte zabiegi chirurgiczne nosa i zatok obocznych nosa lub urazy.
Zapalenie zatok przynosowych to choroba zatok, której objawami są: niedrożność nosa, wydzielina z nosa (katar lub spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła), ból lub uczucie rozpierania twarzy, upośledzenie lub utrata węchu. Ostre zapalenie zatok przynosowych jest częstą chorobą, zwykle jest spowodowane zakażeniem wirusowym (przeziębienie) i ustępuje samoistnie w ciągu 7–10 dni. W leczeniu stosuje się płukanie nosa 0,9% roztworem NaCl oraz leki objawowe – paracetamol, niesteroidowe leki przeciwzapalne oraz leki obkurczające naczynia błony śluzowej nosa.
Zapalenie żołądka to uszkodzenie dotyczące zwykle jego błony śluzowej. Jest ono najczęściej spowodowane zakażeniem bakterią Helicobacter pylori.
Zapalenie żołędzi to częsty problem, występujący w każdym wieku. Szczególnie często spotykany u małych chłopców, u których napletek nie odprowadza się całkowicie (nie można go zsunąć tak, aby cała żołądź była widoczna), co stwarza trudności skutecznego usuwania mastki. U mężczyzn częstość zapalenia żołędzi rośnie w starszym wieku, również z powodu problemów z higieną oraz w związku z innymi chorobami (np. cukrzyca).
Zaparcie czynnościowe to rodzaj zaparcia, czyli zbyt małej częstości wypróżnień lub sytuacji, kiedy pacjent oddaje twardy stolec z wysiłkiem i towarzyszy temu uczucie niepełnego wypróżnienia. W zaparciu czynnościowym nie ma choroby organicznej, która powodowałaby zaparcie. Jest ono skutkiem nieprawidłowego funkcjonowania przewodu pokarmowego, na które składa się wiele czynników: nieprawidłowa dieta, siedzący tryb życia oraz złe nawyki związane z wypróżnianiem się (wstrzymywanie stolca mimo odczuwania parcia). W leczeniu stosuje się przede wszystkim modyfikację trybu życia oraz leki
Jako zaparcie stolca traktuje się zbyt długie odstępy pomiędzy wypróżnieniami (wypróżnienia rzadziej niż 2 razy w tygodniu) i/lub oddawanie stolców z dużym wysiłkiem.
W artykule opisano najczęstsze choroby wywołane przez pasożyty: owsicę, glistnicę, toksokarozę i bąblowicę.
Do zarażenia tasiemcem psim dochodzi drogą pokarmową – przez zjedzenie pchły, która zawiera postać larwalną tasiemca – cysticerkoid. Opisana droga zarażenia ogranicza występowanie choroby u ludzi. Żywicielami ostatecznymi tasiemca psiego są głównie psy, rzadziej koty i lisy. Człowiek zaraża się sporadycznie, zwykle przez brudne ręce.
Do zarażenia tasiemcem szczurzym dochodzi drogą pokarmową – przez zjedzenie owada, zwykle żuka, zawierającego postać larwalną tasiemca (cysticerkoid).
Zarostowe zapalenie oskrzelików polega na przewlekłym zapaleniu ściany oskrzelika ze znacznym jej pogrubieniem, tworzeniem się w ich wnętrzu guzków zapalnych, a w konsekwencji znacznym zwężeniu lub nawet całkowitym zamknięciu światła oskrzelika, co w sposób istotny utrudnia lub uniemożliwia przepływ powietrza w drogach oddechowych i prowadzi do nasilonej duszności.
Zasadowica to zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej organizmu, kiedy pH jest zbyt wysokie, czyli przekracza 7,45. Zasadowica oddechowa jest wynikiem hiperwentylacji, czyli nadmiernej wentylacji, a zasadowica nieoddechowa zwiększonym stężeniem wodorowęglanów lub utraty jonów wodorowych. Leczenie zasadowicy jest przede wszystkim przyczynowe
Zatorowość płucna jest najczęściej spowodowana przemieszczeniem się do krążenia płucnego skrzeplin powstałych w żyłach głębokich kończyn dolnych lub miednicy mniejszej. Rzadziej skrzepliny pochodzą z żył górnej połowy ciała, np. żył podobojczykowych i pachowych, jeszcze rzadziej materiałem zatorowym są kule cholesterolu lub pęcherzyk powietrza, lub płyn owodniowy, który w trakcie porodu lub jego powikłań przedostał się do żył miednicy mniejszej.
Zatrucie amoniakiem wynika z jego silnie drażniącego i zasadowego działania. Najczęściej do zatrucia dochodzi przez wdychanie i objawy dotyczą dróg oddechowych i oczu.
Arsen jest pierwiastkiem półmetalicznym, toksycznym dla człowieka. Niewielkie ilości arsenu mogą znajdować się w produktach spożywczych, takich jak ryż, a także owocach morza. Ostre zatrucie arsenem jest stanem zagrożenia życia.
Ołów to naturalnie występujący w skorupie ziemskiej toksyczny metal. Jest powszechnie stosowany z przemyśle, co się wiąże ze skażeniem środowiska i narażeniem ludzi na jego działanie. Szczególnie podatne na zatrucie są małe dzieci. W Polsce obecnie dochodzi głównie do przewlekłych zatruć ołowiem.
Większość przypadków zatrucia pokarmowego ustępuje w ciągu paru dni bez konieczności zgłaszania się do lekarza. Podstawowe znaczenie ma nawadnianie doustne. Jeżeli zatrucie przebiega ciężko, lekarz może zdecydować o leczeniu szpitalnym i nawadnianiu dożylnym. W niektórych rodzajach zakażeń bakteryjnych przewodu pokarmowego lekarz może wyjątkowo zlecić antybiotyki.
Zatrucie jadem kiełbasianym to rzadkie, ale bardzo poważne zatrucie pokarmowe, będące najczęściej skutkiem spożycia pokarmów zanieczyszczonych toksyną botulinową wytwarzaną w żywności przez bakterie.
Zatrzymanie moczu do niemożność całkowitego opróżnienia pęcherza w wyniku czynności oddawania moczu.
Zawał serca to stan niedokrwienia mięśnia sercowego, który skutkuje jego martwicą. Najczęściej zawał serca jest konsekwencją miażdżycy tętnic wieńcowych. Głównym objawem zawału jest ból w klatce piersiowej, zwykle bardzo silny, piekący, dławiący, gniotący lub ściskający, który trwa dłużej niż 20 minut i narasta. Zawał serca jest stanem zagrożenia życia i wymaga niezwłocznego wezwania karetki pogotowia ratunkowego.
Nazwa zawał „bez uniesienia odcinka ST” jest związana z tym, że u pacjentów w zapisie EKG nie występują charakterystyczne zmiany, które są widoczne u pacjentów z innym typem zawału. Dochodzi jednak do zwiększenia się we krwi stężenia tzw. troponin sercowych.
Zawał serca z uniesieniem odcinka ST jest najczęściej spowodowany zakrzepem zamykającym tętnicę wieńcową i powstającym w miejscu uszkodzenia blaszki miażdżycowej, najczęściej jej pęknięcia. Tętnica wieńcowa, której zadaniem jest dostarczanie krwi do mięśnia sercowego, jest wtedy „zatkana”. Mięsień sercowy nie dostaje wystarczającej ilości krwi, ulega niedokrwieniu, niedotlenieniu i obumiera.
Objawy zespołu hipereozynofilowego są mało specyficzne. Część pacjentów początkowo nie ma żadnych dolegliwości. Mogą występować tzw. objawy ogólne, czyli zmęczenie, gorączka, wzmożona potliwość oraz zmniejszenie masy ciała.
Dziecko z alergią na pyłki roślin może odczuwać pieczenie, drętwienie i/lub swędzenie w jamie ustnej po zjedzeniu surowych warzyw lub owoców. Dzieje się tak, ponieważ alergeny pyłków roślin mają zbliżoną strukturę do alergenów zawartych w niektórych surowych warzywach i owocach. Układ immunologiczny dziecka rozpoznaje te białka jako takie same, co powoduje wystąpienie objawów reakcji alergicznej w miejscu kontaktu z alergenem, czyli w ustach, gardle.
Zespół Alporta to wrodzona, genetyczna choroba nerek, w której dodatkowo występują zaburzenia w obrębie narządu słuchu oraz wzroku. Jest to najczęstsza z wrodzonych nefropatii.
Zespół Angelmana to rzadka choroba genetyczna, której objawy przypominają m.in. autyzm lub porażenie mózgowe, dlatego wnikliwa diagnostyka jest ważna. Dzieci z zespołem Angelmana mają problemy z komunikacją (mówią tylko pojedyncze słowa), niepełnosprawność intelektualną, problemy ze snem, koncentracją, łatwo popadają w ekscytację i często wybuchają śmiechem. Leczenie jest objawowe.
Zespół antyfosfolipidowy jest chorobą autoimmunologiczną. Jego mechanizm polega na nieprawidłowym działaniu układu odpornościowego, wskutek czego organizm produkuje przeciwciała skierowane przeciwko własnym komórkom.
Zespół aspiracji smółki to zespół zaburzeń oddychania związany z przedostaniem się smółki (czyli pierwszego stolca wydalanego przez noworodka po urodzeniu i zawierającego głównie wody płodowe, maź płodową, złuszczony nabłonek śluzówki przewodu pokarmowego, enzymy trawienne) do dróg oddechowych.
Zespół bolesnego barku to samoistny ból barku, który nasila się w czasie poruszania ręką, zwłaszcza ruchu odwodzenia, czyli podnoszenia ręki do boku. Bardzo charakterystyczne jest to, że ból pojawia się w nocy i wybudza pacjenta ze snu. W leczeniu stosuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne oraz podawane miejscowo glikokortykosteroidy (np. w zastrzykach dostawowych) z lidokainą.
Zespół cieśni nadgarstka to częsta choroba, której towarzyszą nieprzyjemne doznania w okolicy kciuka, palca wskazującego oraz połowy palca serdecznego. Obejmują one mrowienie, drętwienie, dyskomfort. Objawy często budzą w nocy i skłaniają pacjenta do strzepywania dłoni, co przynosi ulgę. Najskuteczniejszym leczeniem zaawansowanego zespołu cieśni nadgarstka jest operacja.
Jest to rzadka przewlekła choroba zapalna, której charakterystyczną cechą są objawy ze stronu ucha środkowego oraz przedsionka ucha, a także zapalenie rogówki oka. U części chorych dochodzi też do zapalenia dużych i średnich naczyń. Przyczyna choroby nie jest znana.
Zespół Cushinga to zespół różnorodnych objawów klinicznych związanych z podwyższonym stężeniem glikokortykosteroidów (GKS) we krwi. GKS to hormony wytwarzane przez nadnercza, wewnątrzwydzielnicze gruczoły obwodowe położone obustronnie powyżej górnych biegunów nerek.
Zespół Downa to zespół cech, które są wynikiem obecności dodatkowego chromosomu 21 w komórkach ciała. W każdej komórce ciała powinno znajdować się 46 chromosomów, w przypadku zespołu Downa zamiast pary (dwóch) chromosomów 21. występują trzy. Ryzyko urodzenia dziecka z zespołem Downa wzrasta wraz z wiekiem matki. Dzieci z zespołem Downa mają charakterystyczne cechy wyglądu, obniżony iloraz inteligencji oraz inne nieprawidłowości dotyczące różnych układów i narządów, które u poszczególnych osób mogą być różne. Zespół Downa jest zaburzeniem genetycznym i nie ma możliwości wyleczenia go. Osoby z zespołem Downa wymagają rehabilitacji oraz leczenia i monitorowania powikłań.
Istotą choroby jest zupełny brak lub upośledzenie funkcji rzęsek, czyli struktur komórek organizmu budujących nabłonek urzęsiony dróg oddechowych. Brak tego ruchu lub jego zaburzenia prowadzą do zalegania śluzu w drogach oddechowych, zatrzymywania się w nich szkodliwych cząstek i rozwoju przewlekłego stanu zapalnego.
Zespół Edwardsa to choroba genetyczna, której przyczyną jest obecność dodatkowego chromosomu 18 – trisomia 18. Jeśli płód ma zespół Edwardsa, to ciąża z reguły kończy się poronieniem samoistnym. Osoba z zespołem Edwardsa ma wady wrodzone, nieprawidłowości dotyczące wyglądu oraz rozwoju psychomotorycznego. Wśród dzieci urodzonych z zespołem Edwardsa przeważają dziewczynki.
Objawy choroby mogą rozpoczynać się już w dzieciństwie, często występują w rodzinach chorych. Bóle występują w stawach - najczęściej kolanowych - u dzieci z nadmierną ruchomością stawów są one często błędnie rozpoznawane jako bóle wzrostowe.
Zespół Fanconiego to złożone zaburzenia czynności cewek nerkowych, które prowadzą do utraty z moczem różnych substancji aminokwasów, glukozy i fosforanów, czasem także wodorowęglanów, kwasu moczowego, cytrynianów, białek drobnocząsteczkowych, magnezu, wapnia, potasu i wody. Może być wrodzony lub nabyty, czyli wtórny do innej choroby, jak np. cystynozy, po zatruciu metalami ciężkimi (ołowiem, kadmem, rtęcią) oraz w przebiegu szpiczaka plazmocytowego, wielotorbielowatości nerek, zespołu nerczycowego, cewkowo-śródmiąższowego zapalenia nerek i po przeszczepieniu nerki.
Zespół Gilberta jest łagodną chorobą uwarunkowaną genetycznie, w której dochodzi do okresowego, zwykle niewielkiego zwiększenia stężenia bilirubiny we krwi (tzw. hiperbilirubinemii).
Zespół hemofagocytowy to rzadkie zaburzenie hematologiczne, u podstaw którego leży nadmierne stężenie i aktywność cytokin prozapalnych w organizmie (tzw. burza cytokinowa) spowodowane niekontrolowanym namnażaniem komórek odpornościowych je wydzielających – limfocytów i makrofagów.
Zespół hemolityczno-mocznicowy oraz atypowy zespół hemolityczno-mocznicowy to choroby, w przebiegu których dochodzi do tworzenia się zakrzepów w drobnych naczyniach krwionośnych. Mimo różnych przyczyn, objawy HUS i aHUS są podobne, a leczenie prowadzi się w warunkach szpitalnych. Po jego zakończeniu pacjent powinien pozostawać pod opieką poradni specjalistycznej – hematologicznej lub nefrologicznej
Zespół jelita drażliwego to choroba przewlekła, której głównymi objawami są ból brzucha i nieprawidłowy rytm wypróżnień (biegunki, zaparcia lub naprzemiennie). Choć zespół jelita drażliwego powoduje przykre objawy i może wpływać na funkcjonowanie, nie jest ciężką chorobą ani nie prowadzi do niekorzystnych skutków zdrowotnych. Bardzo ważnym elementem leczenia jest odpowiednia dieta.
Zespół Kabuki to rzadka choroba genetyczna, której objawy mogą obejmować wiele narządów i układów, zwykle są to nieprawidłowości dotyczące twarzy (zez, długie szpary powiekowe, spłaszczony nos), układu kostno-stawowego (skolioza), wady serca, zaburzenia psychiczne i zachowania oraz rozwojowe. Leczenie jest objawowe i wspomagające.
Zespół kanału nerwu łokciowego jest drugą co do częstości neuropatią uciskową po zespole cieśni nadgarstka. Choroba pojawia się zwykle w wieku dorosłym i częściej dotyka mężczyzn. Do podstawowych objawów zespołu kanału nerwu łokciowego należą nieprzyjemne doznania czuciowe w obrębie palców małego oraz serdecznego. Mogą im towarzyszyć bóle okolicy stawu łokciowego, najbardziej nasilone w nocy.
Zespół krótkiego jelita to stan po wycięciu lub wyłączeniu z pasażu pokarmu części lub całego jelita cienkiego, prowadzący do tak znacznego zmniejszenia wchłaniania, że odżywianie drogą przewodu pokarmowego nie pozwala na utrzymanie stanu zdrowia pacjenta. W leczeniu stosuje się przede wszystkim żywienie pozajelitowe w domu.
Zespół larwy wędrującej skórnej jest chorobą spowodowaną przez pasożyty, zwykle Ancylostoma brasiliense, które drążą tunele w skórze. Choroba występuje głównie w krajach o klimacie tropikalnym i subtropikalnym. Do zarażenia dochodzi podczas kontaktu skóry z zanieczyszczoną pasożytami glebą (chodzenie boso, siedzenie na ziemi). W leczeniu stosuje się leki przeciwpasożytnicze.
Zespół miasteniczny Lamberta i Eatona jest chorobą rzadką. W około 60% przypadków rozwija się u osób chorujących na nowotwory złośliwe - najczęściej raka płuca lub raka jelita grubego.
Rozpoznanie AIDS u osoby z potwierdzonym zakażeniem HIV ustala się na podstawie wystąpienia u pacjenta jednej z chorób wskaźnikowych. Diagnostyka jest zawsze ukierunkowana objawami zgłaszanymi przez pacjenta oraz nieprawidłowościami w badaniu fizykalnym stwierdzonymi przez lekarza.
Zespół nadmiernej ruchomości stawów (ZNRS) można stwierdzić wówczas, gdy zakres ich ruchomości, a także ruchomość kręgosłupa, są większe niż wartości prawidłowe. Należy pamiętać, że nasza zdolność do wykonywania ruchów w stawach zależy od wielu czynników, takich jak wiek, płeć czy rasa.
Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, czyli ADHD jest zaburzeniem, które rozpoczyna się we wczesnym dzieciństwie i obejmuje trzy główne grupy objawów: nadmierną ruchliwość, zaburzenia koncentracji uwagi i nadmierną impulsywność.
Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) to stan kliniczny, któremu towarzyszy upośledzenie funkcjonowania w wielu dziedzinach, powodując problemy w nauce, zaburzone relacje z bliskimi, trudności społeczne i występowanie różnych problematycznych zachowań. Jest to jedno z najczęściej występujących zaburzeń psychicznych u dzieci.
U kobiet cierpiących na zespół napięcia przedmiesiączkowego obserwuje się obniżony poziom serotoniny w organizmie. Wydaje się, że wpływ na pojawienie się objawów mają trudne stany emocjonalne, które pojawiły się w ciągu życia, stres, rodzinne obciążenie zaburzeniami depresyjnymi, a także wiek. Zwykle dolegliwości nasilają się po porodzie, a ustępują po menopauzie.
Zespół nerczycowy to grupa objawów klinicznych (dolegliwości) oraz nieprawidłowości w badaniach laboratoryjnych, będących powikłaniem chorób nerek, w których dochodzi do dużej utraty białka z moczem (białkomocz).
Początkowe objawy zespołu nerwu międzykostnego przedniego ramienia mogą przybierać postać trudności w wykonywaniu precyzyjnych ruchów, szybkiego męczenia się podczas pisania i ogólnej niezgrabności dłoni. Z biegiem czasu pojawiają się także dolegliwości bólowe okolicy nadgarstka, wewnętrznej części przedramienia i dołu łokciowego.
Paciorkowcowy zespół wstrząsu toksycznego jest powikłaniem zakażenia paciorkowcami beta-hemolizującymi grupy A (Streptococcus pyogenes). To poważna choroba – w jej przebiegu dochodzi do niewydolności wielu narządów i może skończyć się śmiercią. Leczenie prowadzi się w warunkach szpitalnych, często na oddziale intensywnej terapii.
Zespół Patau (trisomia 13) to ciężki zespół wad, którego przyczyną jest obecność dodatkowej kopii chromosomu 13. Większość ciąż z zespołem Patau kończy się poronieniem. W większości przypadków dodatkowy chromosom 13 pochodzi od matki i jest to związane z wiekiem matki. Nie ma leczenia przyczynowego tego zespołu, a osoby nim dotknięte zwykle nie dożywają pierwszych urodzin.
Zespół podkradania wynika ze zwężenia lub całkowitego zamknięcia tętnicy podobojczykowej w jej początkowym odcinku, przed odejściem tętnicy kręgowej. Zwężenie naczynia ogranicza wówczas napływ krwi zarówno do mózgu, jak i do kończyny górnej.
PCOS może być dziedziczny oraz może występować u kobiet, u których doszło do nadmiernej ekspozycji na hormony męskie w życiu płodowym. Zwiększone ryzyko pojawienia się zaburzeń obserwuje się u kobiet z nadwagą lub otyłych, prowadzących niezdrowy tryb życia, u których wcześnie rozpoczął się proces dojrzewania.
Zespół pozakrzepowy to częste powikłanie zakrzepicy żył głębokich. W nodze, w której wcześniej stwierdzono zakrzepicę, zespół pozakrzepowy prowadzi do niewystarczającego odprowadzania krwi, co może się objawiać bólem i obrzękami.
Zespół preekscytacji jest wrodzoną nieprawidłowością układu przewodzącego serca odpowiedzialnego za jego czynność elektryczną.
Zespół przewlekłego zmęczenia to przewlekłe zaburzenie, które powoduje uporczywe, często uniemożliwiające normalne funkcjonowanie zmęczenie i inne objawy, takie jak problemy z koncentracją i myśleniem, snem, zawroty głowy, mdłości. Zmęczenie pogarsza się po wysiłku, zarówno psychicznym, jak i fizycznym, nawet jeśli był łagodny. Nie ma leczenia przyczynowego zespołu przewlekłego zmęczenia.
Zespół rozrostu bakteryjnego jelita cienkiego (SIBO) to stan, w którym w jelicie cienkim występuje zwiększona liczba bakterii, co powoduje objawy i może prowadzić do zaburzeń trawienia i wchłaniania. Głównymi objawami są: wzdęcie brzucha, biegunki, ból brzucha. Nieleczone SIBO pociąga za sobą niekorzystne skutki zdrowotne (m.in. niedobór witaminy B12, A i D, niedożywienie).
Przyczyna zespołu Sjögrena nie jest znana, ale niewątpliwie w jego występowaniu odgrywają rolę czynniki genetyczne, być może także zakażenia wirusowe.
Palisz papierosy? Odcuzwasz pieczenie, czasami uczucie suchości oczu? To mogą być objawy zespołu suchego oka. Badania epidemiologiczne wykazały go aż u 11–17% dorosłych osób. Zespół suchego oka często towarzyszy chorobom autoimmunologicznym, dermatologicznym i neurologicznym. Może występować również po kuracji lekami obniżającymi ciśnienie i u kobiet zażywających pigułki antykoncepcyjne.
Zespół Sweeta, inaczej ostra gorączkowa dermatoza neutrofilowa, jest rzadko występującą chorobą skóry związaną ze zwiększeniem liczby białych krwinek, czyli leukocytów.
Najbardziej obciążonymi ryzykiem rozwoju zespołu ślepej pętli jelitowej operacjami są zabiegi usunięcia żołądka. Zespół ślepej pętli może się także rozwinąć po operacjach, w czasie których wykonuje się tzw. zespolenia omijające.
Zespół Tourette'a (dokładnie zespół Gillesa de la Tourette'a) to zaburzenie z pogranicza neurologii i psychiatrii, nazywane także „chorobą tików”. Tiki mogą przybierać postać mimowolnych ruchów, powtarzania słów, często obscenicznych, mrugania powiekami, jak też pociągania nosem lub chrząkania.
Zespół Turnera to choroba genetyczna, która występuje tylko u dziewczynek i jest spowodowana całkowitym lub częściowym brakiem jednego z chromosomów X. Głównymi objawami zespołu Turnera są niski wzrost oraz zaburzenia dojrzewania płciowego, które zwykle skutkują bezpłodnością. Wystąpienie zespołu Turnera u dziecka nie ma związku z wiekiem matki. Odpowiednie leczenie hormonalne oraz kontrolowanie ewentualnych powikłań pozwala żyć większości kobiet z zespołem Turnera bez ograniczeń powodowanych chorobą.
Zespół uciskowy górnego otworu klatki piersiowej występuje częściej u kobiet, głównie w wieku 30–40 lat. Chorzy najczęściej skarżą się na dolegliwości bólowe odcinka szyjnego kręgosłupa lub obręczy barkowej, drętwienie i mrowienie w rejonie całego ramienia bądź przedramienia i ręki, często towarzyszą im bóle głowy, niekiedy następstwem jest osłabienie siły uścisku dłoni.
Zespół ucisku lewej żyły nerkowej przez aortę i tętnicę krezkową górną występuje rzadko. Objawia się bólem brzucha, bólem pleców w okolicy lędźwiowej, bólem podbrzusza, nudnościami i wymiotami.
Choroba rozwija się dosyć często u sportowców, zwłaszcza uprawiających biegi lub kolarstwo oraz u osób uprawiających jogging.
Zespół Williamsa to genetycznie uwarunkowany zespół wad wrodzonych spowodowany brakiem fragmentu jednego chromosomu. Występuje z częstością 1:7500 żywych urodzeń. Ze względu na charakterystyczny wygląd (tzw. cechy dysmorficzne) – m. in. wysokie czoło z krótkimi brwiami, pełne usta, małą żuchwę dzieci z zespołem Williamsa czasem są nazywane dziećmi elfami. Nie ma możliwości wyleczenia zespołu Williamsa. Osoby z tym zespołem wymagają stałej opieki medycznej oraz rehabilitacji.
Terminem zespół zaburzeń oddychania u noworodka określa się zespół objawów: sinica (sine zabarwienie skóry i błon śluzowych jamy ustnej), przyśpieszenie oddechu (>60/min) lub bezdech, postękiwanie, połączone z widocznym użyciem przez dziecko dodatkowych mięśni oddechowych, występujący u dziecka bezpośrednio po urodzeniu lub w czasie pierwszych 28 dni życia.
Zespół Zollingera i Ellisona jest rzadką chorobą, w przebiegu której dochodzi do powstawania uporczywych nawracających wrzodów trawiennych. Jego przyczyną jest guz nowotworowy produkujący gastrynę, która zwiększa produkcję kwasu solnego w żołądku
Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (ZZSK) to przewlekłe zapalenie stawów krzyżowo-biodrowych i stawów kręgosłupa prowadzące do ich usztywnienia. Objawami ZZSK są ból, sztywność i postępujące ograniczenie ruchomości narządu ruchu. Mogą temu towarzyszyć objawy z innych narządów, m.in. zapalenie błony naczyniowej oka i zapalenie jelit.
Zez to choroba polegająca na nierównoległym ustawieniu gałek ocznych. Wiążą się z nią różnego rodzaju zaburzenia widzenia jednoocznego i obuocznego.
Gangrena (zgorzel gazowa) to ciężka choroba związana z zakażeniem tkanek, najczęściej bakterią Clostridium perfrigens. Powoduje szybkie narastanie objawów – bólu, obrzęku i pęcherzy z krwotoczną zawartością w miejscu zranienia i – nieleczona – prowadzi w szybkim czasie do zgonu. Choroba nie przenosi się między ludźmi.
Ziarnica weneryczna pachwin jest chorobą wywołaną przez Chlamydia trachomatis. Choroba występuje najczęściej endemicznie w rejonach podzwrotnikowych i zwrotnikowych globu. Objawy LGV występują znacznie częściej u mężczyzn.
Ziarniniak kwasochłonny twarzy, zwany również ziarniniakiem twarzy, jest przewlekłą chorobą skóry zlokalizowaną głównie na twarzy, która przebiega z tworzeniem ognisk rumieniowo-naciekowych. Przypuszcza się, że jedną z przyczyn choroby może być nadmierna ekspozycja na promieniowanie słoneczne, ale nie jest to w pełni udowodnione.
Zmiany skórne w ziarniniaku obrączkowatym mają charakter grudek i guzków o gładkiej powierzchni koloru skóry lub lekkosinego, o obrączkowatym układzie. Wykwity występują głównie na grzbietach rąk lub stóp.
Do zakażenia może dojść w trakcie stosunków płciowych, ale także przez spanie w jednym łóżku z osobą chorą czy nawet siedzenie jej na kolanach.
Ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń (ZZN) to zapalenie małych i średnich naczyń krwionośnych zarówno tętniczych, jak i żylnych, głównie w obrębie górnych i dolnych dróg oddechowych i nerek.
Do tego typu złamań dochodzi w rezultacie urazu – najczęściej w mechanizmie pośrednim. Najczęściej jest to wykręcenie stawu skokowego, źle postawiona stopa lub skręcenie kończyny przy zablokowanej stopie.
Do złamania kości czaszki dochodzi na skutek urazu, zazwyczaj w wyniku uderzenia głową o twardą powierzchnię (przedmiot) bądź w wyniku wybuchu, czyli w sytuacjach, kiedy energia urazu jest wystarczająco duża, by doprowadzić do naruszenia ciągłości kości.
Kość łódeczkowata jest jedną z kości tworzących nadgarstek, która leży w pierwszym z dwóch szeregów kości nadgarstka po stronie kciuka (czyli po stronie promieniowej). Przyczyną złamania tej kości są najczęściej upadki z podparciem się nadgarstkiem.
Złamania miednicy to złamania uszkadzające pierścień obręczy biodrowej, który tworzą w sumie dwie kości miedniczne (powstałe z połączenia kości biodrowej, kulszowej i łonowej) oraz kość krzyżowa.
Do złamań obojczyka dochodzi w czasie upadków na okolicę barku, klatki piersiowej. Są to upadki z wysokości, nawet niewielkiej, często w czasie aktywności sportowej.
Zazwyczaj patologiczne złamania powstają podczas wykonywania zwykłych czynności, z użyciem niewielkiej siły. Przyczyną jest osłabienie kości w przebiegającym procesie chorobowym.
Złamania przeciążeniowe mogą wystąpić praktycznie w każdej kości, ale najczęściej u dzieci dotyczą kości piszczelowej, strzałkowej i udowej.
Złamania rzepki powstają zwykle w wyniku bezpośredniego urazu, np. podczas upadku na twarde podłoże. Takie złamania zwykle występują dopiero u nastolatków, kiedy rzepka jest już mocno uwapniona oraz u dorosłych. Praktycznie nie zdarzają się u młodszych dzieci.
Złamana kość w tej okolicy może doprowadzić do podrażnienia lub przerwania nerwu promieniowego tam przebiegającego. Naciągnięcie lub uszkodzenie nerwu może upośledzić jego funkcję i utrudnić lub uniemożliwić podnoszenie nadgarstka i palców.
Do złamania wyrostka łokciowego dochodzi najczęściej w czasie upadku bezpośrednio na łokieć, rzadziej na wyprostowaną rękę. Głównymi objawami złamania wyrostka łokciowego zalicza się bolesność łokcia, jego obrzęk (często masywny), zasinienie i ograniczenie ruchomości.
Do złamań zmęczeniowych w obrębie stóp dochodzi przede wszystkim u osób przeciążonych treningiem – zarówno zawodowych sportowców, jak i amatorów. Źle dobrane jednostki treningowe i niewystarczający czas na regenerację powoduje występowanie takich złamań.
Złamanie to przerwanie ciągłości kości, następujące na skutek urazu, czyli siły działającej z zewnątrz. Złamania mogą dotyczyć wszystkich kości i mogą występować w różnych fragmentach kości.
Złamanie palca u stopy objawia się miejscowym bólem, obrzękiem, zasinieniem i ograniczeniem ruchomości. Mogą pojawić się trudności w chodzeniu, stawaniu na nodze. Szczególnie niepokojąca jest deformacja palca – jego odgięcie od prawidłowej osi, gdyż może to świadczyć o tym, że złamanie jest przemieszczone.
Jest to uraz występujący podczas wzwodu prącia, najczęściej w trakcie stosunku płciowego, w następstwie nagłego zgięcia lub w przypadku uderzenia prąciem w krocze lub spojenie łonowe; dochodzi wówczas do rozerwania warstw budujących prącie.
Złamanie szyjki kości udowej dotyczy okolicy leżącej w bezpośredniej bliskości stawu biodrowego. Do tego typu złamań dochodzi w następstwie upadku na okolicę biodra.
Oprócz uszkodzenia tkanki kostnej, stanowią także duży uraz dla otaczających tkanek miękkich. Decyzję co do tego, kiedy powinna odbyć się operacja po złamaniu trójkostkowym, ortopeda podejmuje na podstawie oceny skóry.
Złamanie trzonów kości przedramienia dotyczy środkowej części tych kości – między łokciem a nadgarstkiem. Złamana może być wyłącznie kość promieniowa lub łokciowa, ale w większości przypadków łamią się obie kości równocześnie.
Do złamania tej kości potrzebna jest bardzo duża siła. Dzieje się to zwykle w czasie wypadków samochodowych, motocyklowych, potrąceń przez samochód, upadków z wysokości.
Złamanie zmęczeniowe kości goleni to nieprzemieszczone złamanie, które nie jest wynikiem jednego konkretnego urazu, ale sumą mikrourazów na skutek powtarzanych przeciążeń tej okolicy. Takie złamanie tworzy się tygodniami, miesiącami przez stopniowe uszkadzanie kości przenoszącej nadmierne obciążenie.
Guzy powiek to nowotwory skóry, które mogą mieć charakter zarówno łagodny, jak i złośliwy. Na złośliwy charakter guza skóry może wskazywać jego owrzodzenie, zwłaszcza gdy towarzyszy mu krwawienie, powstawanie krost, wydobywanie się wydzieliny z guza, jego nieregularne zabarwienie, uniesienie brzegów przypominające wyglądem masę perłową, obecność drobnych naczyń w obrębie guza, uszkodzenie przez guz brzegu powieki czy utrata rzęs w okolicy guza.
Zmarszczka nakątna to fałd skórny, który ciągnie się od górnej do dolnej powieki, gdzie się wygładza. Zmarszczka nakątna jest cechą fizjologiczną, charakterystyczną dla wielkiej populacji światowej zamieszkującej Azję, ale nie dotyczy rasy kaukaskiej (białej). Ma charakter wrodzony.
Zmiany barwnikowe skóry powstają z komórek barwnikowych (melanocytów, melanoforów), które w okresie rozwoju embrionalnego wędrują m.in. do skóry, błony naczyniowej oka i błon śluzowych. Komórki te wytwarzają melaninę, substancję chroniącą organizm przed nadmiernym promieniowaniem ultrafioletowym (UV).
Zmiany barwnikowe spojówki są łatwo zauważalne na powierzchni gałki ocznej. Powstają one z komórek barwnikowych (melanocytów, melanoforów), które w okresie rozwoju embrionalnego wędrują m.in. do skóry, błony naczyniowej oka i błon śluzowych. Wytwarzają one ciemny barwnik – melaninę – chroniący organizm przed nadmiernym promieniowaniem ultrafioletowym. Mogą one także zapoczątkować znamiona chorobowe zarówno o charakterze łagodnym, jak i złośliwym.
Niedobór hormonów tarczycy wpływa na funkcjonowanie całego organizmu i pociąga za sobą wiele różnych zmian także w układzie ruchu.
Tyreotoksykoza oznacza zespół objawów chorobowych, które występują u osób z nadmiernym stężeniem hormonów tarczycy. Do objawów tych zalicza się m.in. pobudliwość psychiczną, spadek masy ciała, szybką czynność serca, biegunki.
W przebiegu zespołu Cushinga może dojść do rozwoju nieprawidłowości w układzie ruchu, m.in. posteroidowej osteoporozy czy miopatii.
Zaburzenia w układzie ruchu w przebiegu cukrzycy zależą od typu cukrzycy, czasu trwania choroby, średniego stężenia glukozy we krwi oraz rodzaju stosowanego leczenia. Ponadto stanowią wypadkową innych procesów patologicznych, często występujących z cukrzycą, takich jak zaburzenia gospodarki lipidowej, wapniowo-fosforanowej, otyłość i nadciśnienie tętnicze.
Znamię truskawkowe, to naczyniak, który jest guzem łagodnym. Znamię truskawkowe jest płaską, czerwoną zmianą powiek zbudowaną z poszerzonych naczyń włosowatych. Częściej występuje w powiece górnej. W rzadkich przypadkach może wrastać do oczodołu. Pojawia się w ciągu pierwszych 6 miesięcy życia, wzrasta do 12. miesiąca życia, po czym zaczyna się zmniejszać, aż najczęściej całkiem zanika, zwykle do 7. roku życia.
Nadmierna ekspozycja na słońce jest jednym z czynników sprzyjających zezłośliwieniu znamienia barwnikowego. W celu obniżenia ryzyka rozwoju czerniaka należy stosować odpowiednią ochronę przeciwsłoneczną.
Zwężenie odbytu jest dość rzadkim powikłaniem chorób zapalnych. Po zabiegach chirurgicznych to powikłanie występuje rzadko. Czynnikami sprzyjającymi powstawaniu zwężenia odbytu po operacji jest niedokrwienie, szerokie wycięcie tkanek w trakcie zabiegu lub infekcja ran po operacji.
W większości przypadków u pacjentów, u których dochodzi do zwichnięcia rzepki, obserwuje się różnego typu anatomiczne anomalie, które sprzyjają przemieszczeniu rzepki poza bruzdę. Bruzda międzykłyciowa może być zbyt płytka, nieprawidłowo wykształcona.
Zwichnięcie stawu polega na przemieszczeniu końców kości względem siebie, poza fizjologiczne położenie. Do zwichnięcia dojdzie, kiedy siła urazu przekroczy wytrzymałość torebki stawowej i otaczających więzadeł.
Dystrofie siatkówki stanowią szeroką grupę zaburzeń związanych z nieprawidłową funkcją komórek siatkówki. Mają one charakter dziedziczny. Najczęściej występującą dystrofią siatkówki jest zwyrodnienie barwnikowe siatkówki.
Zwyrodnienie plamki związane z wiekiem to choroba oka bezpośrednio dotycząca centralnej części siatkówki – plamki. Plamka pełni bardzo ważną rolę w procesie widzenia, ponieważ odpowiada za ostrość wzroku i związane z tym funkcje, np. zdolność czytania.
Zwyrodnienie rogówki objawia się zmianą prawidłowego kształtu rogówki lub jej przezroczystości, co powoduje utratę jej funkcji optycznej. Rogówka traci swój odblask i staje się matowa.
Zwyrodnienie stawu kolanowego to jedna z głównych przyczyn niepełnosprawności w społeczeństwach starzejących się. Degeneracja stawu kolanowego w przebiegu zwyrodnienia postępuje wraz z wiekiem i prowadzi do niepełnosprawności ruchowej. Zmiana stylu życia jest wskazana zarówno w profilaktyce, jak i leczeniu zwyrodnienia stawu kolanowego. Postaci zaawansowane wymagać mogą leczenia operacyjnego
Żółta gorączka, historycznie zwana też żółtą febrą, jest groźną tropikalną chorobą zakaźną wywoływaną przez zawierający RNA wirus żółtej gorączki (Flavivirus) z rodziny Flaviviridae. Choroba może przebiegać pod różnymi postaciami klinicznymi - od łagodnych, nieswoistych objawów grypopodobnych do ciężkiej gorączki krwotocznej, kończącej się śmiercią 50% chorych.
Żółtkowa dystrofia plamki Besta to choroba plamki siatkówki dziedziczona w sposób autosomalny dominujący i dotyczy obojga oczu. Pierwsze objawy choroby pojawiają się pomiędzy 4. a 10. rokiem życia. Jest to przede wszystkim postępujący spadek ostrości wzroku oraz postrzeganie konturów przedmiotów i linii prostych jako zniekształconych.
Żylakami określa się wydłużenie i poszerzenie żyły, w wyniku którego uzyskuje ona kręty przebieg. Tendencję do tworzenia żylaków mają głównie żyły na nogach.
Żylaki powrózka nasiennego to nieprawidłowo poszerzone naczynia żylne zlokalizowane w okolicy górnego bieguna jądra. Problem dotyczy ok. 15% populacji męskiej. Mimo że zwykle nie dają objawów, żylaki powrózka nasiennego mogą zmniejszać płodność. Jedyną metodą leczenia żylaków powrózka jest zabieg operacyjny
Żylaki przełyku to poważne powikłanie marskości wątroby. Sprawdź objawy, leczenie i dowiedz się, jak zmniejszyć ryzyko groźnego krwawienia.
Żyła wrotna to kluczowy element krążenia wrotnego, transportujący krew z układu pokarmowego do wątroby. Najczęstsze choroby to nadciśnienie wrotne i zakrzepica, często związane z marskością wątroby.
w dni powszednie od 8.00 do 18.00
Cena konsultacji 29 zł
Ginekolog – czym się zajmuje, jakie choroby leczy
Psychiatra – czym się zajmuje, kiedy szukać pomocy
